Λιβύη: 10/06/2007-31/03/2011

Αλέξιος-Παύλος Στεφάνου

Αθήνα 2020, σελίδες 256

Λιβύη, χώρα παράξενα οικεία στη (μεσογειακή, άλλωστε) Ελλάδα –από τις σχέσεις της εποχής Ανδρέα Παπανδρέου με τη λιβυκή φάση Καντάφι μετά την πτώση Ίντρις (ας θυμηθούμε την τριμερή Ελλάδας-Γαλλίας-Λιβύης/Ανδρέα Παπανδρέου-Φρανσουά Μιτεράν-Μουαμάρ Καντάφι στην Ελούντα) μέχρι τα έργα σημαντικών ελληνικών κατασκευαστικών και εμπορικών εταιρειών, σε δύο διαδοχικές περιόδους, στη Λιβύη (με διαδοχικά «παγώματα» πληρωμών)– αλλά και φαινομενικά μακρινή, σχεδόν εξωτική με αντίστοιχη άγνοια. Αποτελεί η χώρα αυτή το αντικείμενο αποτύπωσης της πρεσβευτικής θητείας του εκεί, του Αλέξιου-Παύλου Στεφάνου, θητείας που κάλυψε την τετραετία του τέλους της θητείας Καντάφι. Μολονότι ακολουθεί μιαν υπηρεσιακή λογική, η αποτύπωση αυτή δίνει πολύ ενδιαφέροντα στοιχεία για όποιον επιχειρεί να ξεδιαλύνει το τόσο δύσκολο κουβάρι «Λιβύη», που ξαφνικά –λάθος: αναμενόμενα, αλλά στην Ελλάδα το έχουμε παράδοση να αιφνιδιαζόμαστε…– ανακαλύψαμε με το τουρκολιβυκό ΜΟU.

Αφήνει μια παράξενα πικρή γεύση η αναφορά στις απόπειρες οριοθέτησης ΑΟΖ Ελλάδας-Λιβύης, με αφήγηση και του άλλοτε υφυπουργού Εξωτερικών Δ. Δόλλη, καθώς και η συνολική αποτίμηση του πόσο πιο προχωρημένη θα μπορούσε να είναι η σχέση με Λιβύη, ακόμη και μετά το κλείσιμο της ελληνικής Πρε- σβείας στην Τρίπολη και τη δραματική κατάληξη Καντάφι.