Μέτρα στήριξης και κάτι σαν προσευχή

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Ένα μέτρο σοβαρότητας, ή αν προτιμάτε επίγνωσης του μεγέθους του προβλήματος/ του μεγέθους της ύφεσης που βρίσκεται μπροστά στην Ελληνική οικονομία έδωσε η αποφυγή τόσο του Πρωθυπουργού όσο και των υπουργών που κλήθηκαν να εξειδικεύσουν τα μέτρα για την συνέχεια της αντιμετώπισης της κρίσης του κορωνοϊού να προβλέψει (ή και να αναφερθεί καν!….) σε πιθανό ύψος/βάθος της ύφεσης. Οι μέρες των ηρωϊκών προβλέψεων για περιορισμένη ύφεση έχουν περάσει. «Το πήρε πάνω του» ο Κυριάκος Μητσοτάκης να ξεκαθαρίσει ότι ποτέ δεν έκρυψε πώς η επιλογή της πρόταξης διάσωσης ανθρώπινων ζωών θα είχε σημαντικό οικονομικό κόστος.

Το – συγκρατημένο, έστω – άγχος να καταδειχθεί ότι η καταβύθιση που θα φέρει η κρίση του κορωνοϊού μετά την άρση του lock-down δεν αποτελεί ευθύνη της Κυβέρνησης (που δεν θα μπορούσε , άλλωστε!) έδειξαν και οι αναφορές Μητσοτάκη, ακόμη πιο ζωηρά Αδώνιδος Γεωργιάδη, στο ότι το α’ 2μηνο του 2020, δηλαδή π.Κ.(προ Κορωνοϊού) η οικονομία είχε μπει σε ανοδική φάση. Μάλλον είχαν διαφορετική πληροφόρηση απ’ ό,τι π.χ. το ΙΟΒΕ – που μάλλον δεν μπορεί να κατηγορηθεί για αρνητική μεροληψία – που μιλούσε στην Τριμηνιαία Έκθεσή του για ελαφρά μεν ενίσχυση του Δείκτη Οικονομικού Κλίματος για το α’ 3μηνο σε σχέση με το προηγούμενο, στο οποίο όμως δ’ 3μηνο του 2019 το ίδιο ΙΟΒΕ είχε καταγράψει «νέα επιβράδυνση της ανάπτυξης»: 1% άνοδος έναντι +2,3% το γ’ 3μηνο) . Συν, μιλούσε για μικρή κάμψη ης καταναλωτικής εμπιστοσύνης, πάλι για το α’ 3μηνο 202ο. Αλλά και μικρή υστέρηση των δημοσιονομικών έναντι στόχων στο α’ 2μηνο του 2020. Ασφαλώς όλα αυτά τα σάρωσε και θα συνεχίσει να τα σαρώνει το τωρινό κύμα της ύφεσης. Αλλά το να γνωρίζει κανείς πόσο εύθραυστη ήταν η βάση εκκίνησης, είναι πάντα σωστό.

Όσον αφορά το κυρίως περιεχόμενο του πλέγματος μέτρων στήριξης, η αναφορά σε συνολικό ύψος 24 δις ευρώ (ολίγον τι αθροίζοντας μήλα και πορτοκάλια και ακτινίδια: άλλο η παροχή ρευστότητας, άλλο η με δημοσιονομικούς πόρους στήριξη εισοδημάτων, άλλο οι μεταθέσεις υποχρεώσεων…) δείχνει ότι η Κυβέρνηση το πήρε απόφαση και πηγαίνει με εμπροσθοβαρές πακέτο. Όχι βέβαια διότι προσήλθε στις εκκλήσεις της Αντιπολίτευσης για εμπροσθοβαρή προσέγγιση (έχει ενδιαφέρον ότι τα τωρινά 24 δις Ν.Δ. θυμίζουν τον λογαριασμό 26 δις των αρχικών προτάσεων ΣΥΡΙΖΑ: είναι να περιμένει κανείς με σασπένς πώς θα εκφρασθεί η Αξιωματική Αντιπολίτευση τώρα, την επόμενη Δευτέρα…), αλλ’ επειδή προφανώς βλέπει να βρίσκεται σε εξέλιξη τσουνάμι ύφεσης διψήφιο. Πολιτικά, επιπλέον, η τοποθέτηση του ίδιου του Πρωθυπουργού ότι επελέγη «η στήριξη της εργασίας και όχι της ανεργίας» προκειμένου να περιγραφεί η προσέλευση στην λογική του επιδοτούμενου Kurzarbeit, δανείζεται ένα ακόμη βέλος από την φαρέτρα της Αντιπολίτευσης. Αλλά… στην πολιτική δεν υπάρχει πνευματική ιδιοκτησία στην χρήση των εννοιών. Εκείνο που κρίνεται στην πράξη είναι η εφαρμογή, όχι η διατύπωση.

Απ’ εκεί και πέρα, πλην του ουσιώδους στιγμιοτύπου Αδώνιδος Γεωργιάδη να απευθύνει έκκληση προς τις τράπεζες (στις συνεντεύξεις του ανά τα κανάλια είχε δειχθεί πιο πιεστικός/επιθετικός) να μην εξαντλούν την γραφειοκρατικότητά τους κατά την αξιολόγησή των αιτημάτων παροχής ρευστότητας προς τις επιχειρήσεις, το κλίμα των δηλώσεων/ανακοινώσεων ήταν άνισο. Με σχετική αίσθηση ασφάλειας οι Χρ. Σταϊκούρας/Αδ. Γεωργιάδης, σαφώς πεσμένος ο Γιάννης Βρούτσης, αμήχανος ο Χάρης Θεοχάρης (στο τουριστικό πακέτο, η πραγματική επιλογή – αναγκαστική, όπως άλλωστε και η μη-τήρηση αποστάσεων στις πτήσεις… – ήταν η μη-απαίτηση τέστ από τους επίδοξους αυριανούς τουρίστες κατά την αναχώρηση και η μη-απειλή καραντίνας κατά την άφιξη). Η συνολική σκηνοθεσία του διαγγέλματος μετά συνοδείας υπουργών, με την επαναληπτικότητα των τοποθετήσεων και τα σλάιντς επεξήγησης δίκην παρουσίασης σε στελέχη, την έδινε μιαν εντύπωση «κάνουμε το μέγιστο που μπορούμε, τώρα προσευχή για να πιάσει τόπο».

Οι πιο κακεντρεχείς, μιλούν για στρώσιμο του σκηνικού για πρόωρες εκλογές σε κλίμα παροχών – έστω κι αν είναι παροχές έκτακτης ανάγκης.