Μαθαίνοντας να ζούμε με την Τουρκία του Ερντογάν

 

Μπορεί να υπήρξαν πυκνές – και πικρίες – οι καταγγελίες της Αντιπολίτευσης, των Ρεπουμπλικανών/CHP του Μουχαρρέμ Ιντσέ και του «Καλού Κόμματος» /Iyi Parti της Μεράλ Ακσενέρ, για αισθητή νοθεία και σποραδική βία στις χθεσινές διπλές εκλογές (Προεδρικές και βουλευτικές) στην Τουρκία. Οι οποίες εγκατέστησαν ακόμη σταθερότερα τον Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν στο κέντρο των πραγμάτων. Όμως υπάρχει ένα πρώτο γεγονός που κάνει την εξουσία Ερντογάν δύσκολα αμφισβητήσιμη: 87% των σχεδόν 60 εκατομμυρίων Τούρκων που δικαιούνταν ψήφου (η Τουρκία έχει ήδη πάνω από 80 εκατομμύρια πληθυσμό, με άνω του 25% νέους – ας καταγράφονται κι αυτά…) πήγαν και ψήφισαν.

Η συμμετοχή είναι εκείνη που νομιμοποιεί τα καθεστώτα – και εικόνες όπως υπέργηρων Τούρκων να πορεύονται στις κάλπες στους ώμους των μεσόκοπων παιδιών τους, ή πάλι εκλογικών επιτροπών να πηγαίνουν με συνοδεία την κάλπη στα σπίτια ανθρώπων με κινητικά προβλήματα ώστε «κανείς να μην μείνει αψήφιστος», δίνουν ιδιότυπο βάθος στην αυριανή εξουσία Ερντογάν. Κατά περίεργο τρόπο, το ίδιο ισχύει αν τελικά και το φιλοκουρδικό Κόμμα του Σελαχαττίν Ντεμιρτάς (ο οποίος έκανε την προεκλογική του καμπάνια από την φυλακή…) καταγραφεί, προσπερνώντας το απαιτούμενο 10% , ως κοινοβουλευτική δύναμη: ο μη-αποκλεισμός, λειτουργεί και αυτός νομιμοποιητικά. Αλλά και το ιστορικό CHP, της Κεμαλικής μνήμης, κινήθηκε πολύ πάνω από την προηγούμενη καταγραφή του – δεν μπορεί λοιπόν να θεωρηθεί ότι οι συνθήκες διεξαγωγής των εκλογών υπήρξαν φιμωτικές, όσο κι αν απείχαν από τα δυτικά πρότυπα.

Χρειάζεται να τα έχουμε όλα αυτά καταγεγραμμένα καθώς η συμπόρευση – στην όλο και πιο δύσβατη περιοχή του κόσμου όπου ζούμε – με μια Τουρκία, όπου η πολιτική κυριαρχία Ερντογάν θα προχωρήσει τώρα με στήριξη το Εθνικιστικό Κίνημα του Ντεβλέτ Μπαχτσελί (χρειάζονται οι έδρες του για να βγαίνει πλειοψηφία), αλλά και με το «Καλό Κόμμα» της Αχτσενέρ επίσης σε εθνικιστική τροχιά, απειλείται ιδιαίτερα δύσκολη υπόθεση. Αν το ΑΚΡ έχει σχεδόν 42,5% της ψήφου, τα δυο εθνικιστικά κόμμα συγκεντρώνουν 22,5% – κι ας μην παραβλέπουμε ότι το CHP στο Αιγαιακό έχει (έστω και τακτικίστικα, αλλά με πολύ υψηλούς τόνους..) ακόμη πιο ακραίες θέσεις στο θέμα διεκδίκησης Ελληνικών νησιών/νησίδων.

Στην Ελληνική πολιτική σκακιέρα, ας έχει σημειωθεί ότι ο ΥΠΕΞ Νίκος Κοτζιάς από πολύ νωρίς υποστηρίζει ότι χρειάζεται ανεύρεση modus vivendi με την εξουσία Ερντογάν (Μάλλον έτσι πείσθηκε και η σημερινή Κυβέρνηση να μην «φλερτάρει» με την ανατροπή καθεστώτος που επιχειρήθηκε το καλοκαίρι το 2016, όπως προς στιγμήν έκαναν και οι ΗΠΑ και Ευρωπαϊκές χώρες. Μεσολάβησε όμως το επεισόδιο των «8» του ελικοπτέρου Black Hawk και το πράγμα χάλασε – άσχημα). Με τους δυο Έλληνες στρατιωτικούς κρατούμενους ήδη επί τέσσερεις μήνες στις φυλακές Ανδριανούπολης, με το πλωτό γεωτρύπανο Fatih να διεκδικεί ρόλο για την Τουρκία στους πόρους της Ανατολικής Μεσογείου – γιατί έτσι προσεγγίζεται σήμερα η Κυπριακή ΑΟΖ, αύριο ο «κώνος του Καστελλόριζου» – τίποτε δεν θα είναι απλό στους μήνες που έρχονται. Δύσκολη εκμάθηση, το να ζεις με την Τουρκία του Ερντογάν. (Και.. όσος λιγότερος Π. Καμμένος επί σκηνής, τόσο το καλύτερο).