Μελαγχολία

 

Δύσκολα θα έβρισκε κανείς στοιχεία που να συνδέουν την αποφυλάκιση και αστραπιαία (για τα Ελληνικά μέτρα, βέβαια) επανακράτηση του καταδικασμένου σε 21ετή κάθειρξη Αρ. Φλώρου της Energa-Hellas Power με την (διαφαινόμενη) δυσλειτουργία στην πανηγυρικά αποφασισμένη/εξαγγελμένη εκστρατεία κατεδάφισης αυθαιρέτων μετά την πολύνεκρη πυρκαγιά στο Μάτι. Δυστυχώς, ένα κοινό στοιχείο υπάρχει – και είναι βαρύ σε συνέπειες, επικίνδυνο.

Πάμε πρώτα στην υπόθεση Φλώρου: όσο οι ημέρες περνούσαν και στοιχεία προέκυπταν για το ποιον των ιατρικών γνωματεύσεων στις οποίες είχε στηριχθεί η υπ’ όρους απόλυσή του μετά την έκτιση λιγότερο από το 1/10 της ποινής του για μείζον οικονομικό σκάνδαλο  με την επίκληση 70% αναπηρίας, η κοινή κατακραυγή οργανωνόταν και η πίεση για «πολιτική διαχείριση» αυξανόταν. Όμως…

…Όμως ο τρόπος με τον οποίο μεθοδεύτηκε η επαναφορά Φλώρου σε καθεστώς κρατούμενου με τίποτε δεν δημιουργεί αίσθηση εμπιστοσύνης. Πρώτα αναζητήθηκε και προσήχθη στην ΓΑΔΑ, ύστερα ανακοινώθηκε σύλληψη, εν συνεχεία διεπιστώθη ότι δεν υπήρχε ένταλμα σύλληψης, ύστερα ανεκαλύφθη παραγγελία αντιεισαγγελέως του Αρείου Πάγου με βάση την οποία ο Εισαγγελέας Εφετών Ευβοίας (τόπος κράτησης του Φλώρου) άσκησε έφεση κατά του αρχικού βουλεύματος αποφυλάκισης, εν συνέχεια το Συμβούλιο Εφετών αναίρεσε το βούλευμα για αποφυλάκιση Φλώρου – και, υποθέτει κανείς, εκδόθηκε το πολυπόθητο ένταλμα σύλληψης. Προσέξτε όμως το δυσάρεστο: ενώ επί μέρες και μέρες η υπόθεση σερνόταν στην δημοσιότητα – μεταξύ άλλων με τοποθετήσεις αναρμοδίων προσώπων όπως ο πρώην και ο νυν υπουργός Δικαιοσύνης (όχι, δεν έχουν αμοδιότητα, ασχέτως αν μπορούν να εκφράζουν ανησυχία), ο αναπλ. Υπουργός Υγείας (θεσμός αφ’ εαυτού!), ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος – και ενώ η δύσμοιρη Ένωση Δικαστών και Εισαγγελέων έσπευσε να ορθώσει το ανάστημά της υπέρ της αρχικής απόφασης αποφυλάκισης Φλώρου («Δεν είχαμε καμιά άλλη δυνατότητα παρά να εφαρμόσουμε τον νόμο» […] «επαναλαμβάνουμε βασικά και αυτονόητα νομικά αξιώματα, όπως η υποχρέωση του Δικαστή να εφαρμόσει τον Νόμο, άσχετα αν συμφωνεί ή όχι με αυτόν»), όσα επακολούθησαν και μάλιστα η ταχύτητα «δράσης» και κυρίως το πρωθύστερο προσαγωγής/σύλληψης/κράτησης η και των διαδικαστικών ενεργειών εξαφάνισης της αρχικής απόφασης δημιουργούν θλίψη. Ανησυχία. Μελαγχολία. Και – ναι! – φόβο για τα κατάλοιπα του κράτους δικαίου στην υπέροχη χώρα μας.

Αν δεν υπήρχε τρόπος θεραπείας μιας εξώφθαλμης περίπτωσης του «τα δίχτυα πιάνουν τα μικρά ψάρια, τα μεγάλα πάντα τα τρυπάνε τα δίχτυα και ξεφεύγουν» – 254 εκατ. Ευρώ ζημία, 5,4 σε χρηματική ποινή συν 9 περίπου εκατ. που (ίσως) αποδοθούν στους γδαρμένους Δήμους – τότε πώς κινήθηκε η βαριά μηχανή της Δικαιοσύνης όταν κρίθηκε ότι «έπρεπε»; Και με τέτοιο τσαλάκωμα των δικονομικών εγγυήσεων – υπέρ του δυσαρεστότερου και προκλητικότερου, έστω, των καταδίκων – τι απομένει από τα περί κράτους δικαίου;

Εδώ κάπου και η σύνδεση με το μέτωπο των κατεδαφίσεων αυθαιρέτων , ανά την Ελλάδα, τα οποία «ανεκαλύφθησαν» και κρίθηκε χρήσιμο να λειτουργήσουν ως αυταπόδεικτη αιτία της καταστροφής στο Μάτι. Εδώ, η αίσθηση ασφάλειας περί την διαδικασία και το αστραπιαίο λειτουργίας των μηχανισμών κατεδάφισης – μέχρι και ΠΝΠ μεθοδεύτηκε, συμβάσεις για συνεργεία κατεδάφισης είδαν διαγωνισμούς να ολοκληρώνονται σε χρόνους-ρεκόρ… – έκανε τους αρμόδιους και αναρμοδίους να προβαίνουν σε πανηγυρικές δηλώσεις. Πλην όμως, οσο προχωρούσε το πράγμα, πάλι, «ανεκαλύφθηκαν» προβλήματα. Προβλήματα ταυτοποίησης των προς κατεδάφιση ακινήτων, αλλά και των ιδιοκτητών. Προβλήματα εκκρεμών νομιμοποιήσεων πολλών από τα αυθαίρετα που είχαν επισημανθεί. Προβλήματα ακόμη και σε τελεσίδικα πρωτόκολλα – όπου υπάρχουν.

Πιστέψτε μας, όταν αρχίσουν οι προσφυγές στην Δικαιοσύνη για τις αναλαμβανόμενες αστραπιαίες δράσεις κατεδάφισης, κινδυνεύουμε πάλι να μελαγχολήσουμε…