Μετά τα φώτα της ψήφου εμπιστοσύνης στην Βουλή…

 

Η διαδικασία της ψήφου εμπιστοσύνης στην Βουλή – με τις 153 θετικές ψήφους στην Κυβέρνηση, 5 μήνες πριν την λήξη της συνταγματικής της θητείας – έκλεισε μέσα σε εξαιρετικά δυσάρεστο κλίμα έντασης και επιθετικότητας, που από ένα σημείο και πέρα έδειξε να φοβίζει και τις ίδιες τις ηγεσίες (γι αυτό και η Παρασκευή, τρίτη ημέρα και κλείσιμο της διαδικασίας, υπήρξε σαφώς πιο χαμηλότονη…). Όμως η συνέχεια μέχρι τις κάλπες των Ευρωεκλογών θα είναι εξίσου έντονη, ακόμη κι αν λείψει η δυσάρεστη αίσθηση καυγά.

Πρώτα-πρώτα, θα χρειαστεί να περάσουν στην Βουλή οι ήδη κατατεθειμένες ρυθμίσεις των 120 δόσεων για τα Ασφαλιστικά Ταμεία (χωρίς ουσιαστικές προϋποθέσεις) και για την Εφορία και τους Δήμους (εδώ με κλιμάκωση δόσεων και προϋποθέσεις). Ακολουθεί, βέβαια, η φάση της υλοποίησης , η λειτουργία της σχετικής πλατφόρμας κοκ.

Ακριβώς στην συνέχεια, θα χρειαστεί να γίνει η κοινοβουλευτική διαδρομή με το πρώτο τμήμα των μέτρων που εξαγγέλθηκαν και αφορούν το 2019: αυτή είναι η (κλιμακωτή) 13η σύνταξη, με την ιδιότυπη εαρινή εκταμίευση, που πρέπει να έχει ψηφισθεί προκειμένου να καταβληθεί κυριολεκτικά σε απόσταση αναπνοής από το παραβάν της κάλπης της 26ης Μαϊου. Το ίδιο ισχύει και για τις μετατάξεις της εστίασης, βασικών ειδών διατροφής καθώς και της ενέργειας στον συντελεστή ΦΠΑ 13%.

Εδώ, μια πρώτη στάση: στις ψηφοφορίες στην Βουλή θα χρειαστεί να διαμορφωθεί – και να επεξηγηθεί στην κοινή γνώμη – η στάση όχι μόνον της Κυβέρνησης αλλά και των συνιστωσών της Αντιπολίτευσης. Και στην Αξιωματική/Ν.Δ. και στην Ελάσσονα/ΚΙΝΑΛ έχει γίνει αντιληπτό ότι το επιχείρημα «η Κυβέρνηση μιμείται, κακότεχνα/αποσπασματικά τις δικές μας προτάσεις-προγράμματα-ιδέες» έχει κάτι από παράπονο. Στην Ελληνική πολιτική σκηνή το παράπονο σπανίως επιβραβεύεται! Η άλλη εκδοχή, δηλαδή να καταψηφισθούν μέτρα που φέρνουν παροχές, φαίνεται ακόμη λιγότερο πιθανό σε απόσταση αναπνοής από κάλπες…

Ενώ έτσι θα πορεύεται η σταχανοβική ζωή αυτής της Βουλής – υπάρχει και το νομοσχέδιο για τους Ποινικούς Κώδικες που περιμένει, υπάρχει και η κύρωση της σύμβασης για το Αεροδρόμιο στο Καστέλλι της Κρήτης… – κάτι ακόμη πιο βαρύ σε συνέπειες θα εκτυλίσσεται στο κοντινό παρασκήνιο. Οι κινήσεις αυτές – κυρίως όμως η προεξαγγελία κινήσεων επαναδιαπραγμάτευσης των συμφωνημένων με τους «εταίρους» πρωτογενών πλεονασμάτων – αξιολογούνται από τον έξω κόσμο σε διάφορα επίπεδα.

Εδώ, προσοχή! Η ανακίνηση του θέματος των (συμφωνημένων, πλην παρανοϊκών) πρωτογενών πλεονασμάτων, που κάποια στιγμή έγινε ευθέως από την Αξιωματική Αντιπολίτευση, «μαζεύτηκε» από τον Κυριάκο Μητσοτάκη με την διαβεβαίωση ότι θα επιδιωχθεί μεν, αφού όμως πρώτα αποκτηθεί η πολύτιμη κλπ. αξιοπιστία. Μάλιστα συμπληρώθηκε αυτή η φόρμουλα με αναφορά στην πειστική εκτέλεση του Προϋπολογισμού 2021 – άρα de facto αναβολή της συζήτησης ουσίας επί δυο χρόνια. Ήδη όμως η Κυβέρνηση, θέτοντας στο αναθεωρημένο Μεσοπρόθεσμο στόχο πλεονάσματος 2,5% του ΑΕΠ για το 2020-22, δηλαδή μειωμένο κατά μια μονάδα ώστε να υπάρχει δημοσιονομικός χώρο πειστικός για συνέχιση/ολοκλήρωση των ελαφρύνσεων και παροχών, και δημιουργώντας ιδιαίτερο δεσμευμένο λογαριασμό 5,5 δις ευρώ από τα υπερπλεονάσματα ως «εγγύηση» προς ESM, προχώρησε την συζήτηση παραπέρα.

Σε ένα πρώτο επίπεδο, λοιπόν, «οι αγορές» έδωσαν ένα σημάδι ανησυχίας με τις αποδόσεις του Ελληνικού χαρτιού να τσιμπάνε – την στιγμή που υποτίθεται ότι θα δοκιμαζόταν η τρίτη έξοδος για 7ετές ή 3ετές ομόλογο. Σε δεύτερο επίπεδο, ανησυχία αφέθηκε να διαρρεύσει από τον ESM. Σε τρίτο , η συνήθης διαρροή/εκτίμηση (μέσω Bloomberg) ότι θα μπορούσαν μέχρι και να εξετασθούν «ποινές» για την Ελληνική πειθαρχία – Κυβερνητική ή Αντιπολιτευτική, οι εκλεπτύνσεις αυτές δεν μετρούν. (Τι είδους ποινές; Μα… καθυστέρηση στην εκταμίευση των κερδών από ANFAs και SMPs και Step-up. Όπως και την προηγούμενη φορά, εντέλει!). Έτσι θα πηγαίνουμε – φαίνεται – από εδώ και πέρα. Εν μέσω δημοσκοπήσεων, εκλογών, κι άλλων δημοσκοπήσεων κοκ.