Μετά την απόπειρα κατά Παπαδήμου

 

Η ίδια η απόπειρα κατά Παπαδήμου αποτελεί – ούτως ή άλλως – ένα ακόμη βήμα στου κακού την σκάλα. Όποιος τυχαίνει να έχει συνεργασθεί , ή ακόμη και απλώς να γνωρίσει κάπως περισσότερο από επιδερμικά τον Λουκά Παπαδήμο, να έχει δει την τάση του να αναλαμβάνει ευθύνες (και κόστος…) που κανονικά θα βάρυνε άλλους – από την εξασφάλιση στοιχείων για την αποκάλυψη των Κοσκωτικών από το Λουξεμβούργο, τα πικρά εκείνα χρόνια της δεκαετίας του ΄80 μέχρι την τεχνική/ηθική υπεράσπιση της εισδοχής της Ελλάδας στην Ευρωζώνη όταν την κραυγή “πλαστά στοιχεία!” είχε φθάσει μέχρι και στα χείλη του Ζαν-Κλοντ-Τρισέ και μέχρι τελικά την ανάθεση της Πρωθυπουργίας από έναν πανικόβλητο πολιτικό κόσμο το 2011-12 για την διαπραγμάτευση του PSI ώστε να αποφευχθεί το Grexit – δύσκολα θα ξεχωρίσει το προσωπικό από το δημόσιο στοιχείο. Όμως, το γεγονός ότι η διαταραγμένη συνείδηση κάποιων οδήγησε στην στοχοποίηση Παπαδήμου είναι κάτι το πιο βαρύ – και για την συνέχεια, σημειώστε!

Δυστυχώς, το πράγμα δεν σταματάει εκεί. Διότι εκείνο που ξέσπασε – με την σκοτεινή “συνεργασία” των μέσων κοινωνικής δικτύωσης – με αφορμή την απόπειρα κατά Παπαδήμου, το κύμα δηλαδή αθλιότητας αλλά και πολιτικού πονταρίσματος από ανθρώπους και ανθρωπάκια που εξέμεσαν μίσος μπας και τραβήξουν λίγη προσοχή επάνω τους (και, ενδεχομένως, μπας και προσελκύσουν κάποιες ψήφους: οι ψήφοι είναι σαν το χρήμα, ως φαίνεται, δεν έχουν οσμή!) από τον εκλεγμένο στην ηγεσία του δημοσιογραφικού κόσμου Γ. Φιλιππάκη και μέχρι την Ζωή (μια είναι η Ζωή!), το κύμα αυτό πασχίζει να ξαναφέρει την λεκτική-και-όχι-μόνο βία του 2011 και των Πλατειών πίσω, στο σήμερα. Η άσκηση δίωξης κατά Φιλιππάκη και αρκετών άλλων που όχι απλώς εκφράστηκαν ακραία αλλά και κάλεσαν σε βία, σε πράξεις βίας, αποτελεί ένα πρόσθετο βήμα, που κι αυτό θα το πληρώσουμε ως κόστος όσο θα γίνεται δυσδιάκριτη η απόσταση από τον βίαιο και τον χυδαίο λόγο στην   πρόσκληση για βίαιες και συνεπώς παράνομες πράξεις.

Μια στιγμή, όμως, να σταθούμε και στο άλλο: ποιος άνθρωπος κανονικός, ποιος “καλός άνθρωπος” θα μείνει να προσέρχεται πλέον στην διαχείριση των καυτών προκλήσεων – που δεν θα λείψουν, το αντίθετο μάλιστα! – του αύριο;