Μετά τις Πρέσπες, Τσίπρας – Ερντογάν

 

Με την εβδομάδα που βρίσκεται μπροστά να κυριαρχείται από το Μακεδονικό/την επικύρωση της Συμφωνίας των Πρεσπών από την Βουλή των Ελλήνων (εδώ, να καταθέσουμε μιαν ευχή βάθους – να μην υπάρξουν παρατράγουδα στο συλλαλητήριο της Κυριακής, στο Σύνταγμα – και μια διαφορετική ανησυχία, που αφορά τα Σκόπια – να μην έχουν κι εκεί περίεργους κραδασμούς, αλλά και να ξεκαθαριστεί αν η ρηματική διακοίνωση που απεστάλη στην Αθήνα είναι νομικά/διεθνοπολιτικά έγκυρη και όχι ναρκοθετημένη) ένα καινούργιο πλην μόνιμο μέτωπο βρίσκεται μπροστά-μπροστά στις προτεραιότητες: εκείνο των Ελληνοτουρκικών . Και μάλιστα σε επίπεδο κορυφής.

Να πούμε πρώτα κάτι κοινότοπο, αναμενόμενο, δεδομένο. Στην συνέχεια, θα καταθέσουμε κάτι που ίσως έχει σημασία – και μάλιστα για ένα κοντινό αύριο. O εκπρόσωπος του ίδιου του Τούρκου Προέδρου Ρετζέπ Ταγίπ Ερντογάν – ο Ιμπραήμ Καλίν, που κάποια στιγμή είχε θεωρηθεί ότι θα αντικαθιστούσε τον Μεβλούτ Τσαβούσογλου ως ΥΠΕΞ, κατά τα άλλα προερχόμενος από Ισλαμικές σπουδές και Μουσουλμανο-Χριστιανικές σχέσεις, συνεργάτης του Κέντρου Θρησκευτικής Αλληλοκατανόησης που έχει χορηγό τον Σαουδάραβα πρίγκηπα Αλουαλίντ Μπινταλάλ, στο Παν/μιο Τζόρτζταουν… – πρωτοβουλιακά και χωρίς ερώτηση δημοσιογράφου, επανέφερε το ζήτημα της επίσκεψης Τσίπρα στην Τουρκία. Μάλιστα συγκεκριμενοποιώντας τον χρονικό ορίζοντα «στις αρχές Φεβρουαρίου». «Όσο ξεκαθαρίζονται τα προγράμματα της επίσκεψης, θα συνεχίσουμε να σας ενημερώσουμε».

Ποιο το κοινότοπο που θέλουμε να έχουμε πει; Ότι παρόμοιες επισκέψεις χρειάζεται να έχουν προετοιμασθεί διεξοδικά, εξαντλητικά. Νάχουν σαφή ατζέντα. Να έχουν γραφτεί όχι απλώς κείμενα για τα διάφορα θέματα, αλλά να έχουν ξεκαθαριστεί τα όρια αν μη το ίδιο το βασικό κείμενο των δηλώσεων, ακόμη-ακόμη να έχει προδιαγραφεί η σκηνοθεσία των κοινών τοποθετήσεων. (Το αναφέρουμε τόσο διεξοδικά, επειδή η επίσκεψη Ερντογάν στην Αθήνα – Δεκέμβριο του ΄17 – έδειξε τι μπορεί να σημάνει το αντίθετο). Ήδη , οι διακινούμενες πληροφορίες ότι η επίσκεψη Τσίπρα δεν θα είναι στην Τουρκική πρωτεύουσα, αλλά στην Πόλη (όπου η προσωπική έδρα του Ερντογάν, αλλά και … το Οικουμενικό Πατριαρχείο, και η απορφανισμένη Ελληνική/Ρουμ Ορτοντόξ για τους Τούρκους μειονότητα) ή και σε άλλη πόλη με ιστορικές για τον Ελληνισμό αναφορές, θέλουν προσοχή. Οι Τουρκικές στάσεις/κινήσεις στην Θράκη «χρειάζονται» νομιμοποίηση: την δικαιούνται, μέσω μιας μεθαυριανής παρεξήγησης από την παρουσία Τσίπρα;

Αυτά όμως είναι τα οργανωτικά-συμβολικά. Πάμε όμως σ’ εκείνο που – θαρρούμε – έχει μεγαλύτερη εμβέλεια: η Τουρκία από πολύ νωρίς, δεκαετία του ΄70, ένα στόχο τάσσει – να καθήσουμε σ’ ένα τραπέζι συνολικής διαπραγμάτευσης. Επεισόδια διαδρομής, όπως τα Ίμια ή τα παρακλάδια του Κυπριακού, όλα εκεί καταλήγουν. Τώρα όμως υπάρχει ένα πιο επικίνδυνο ζεύγμα παραγόντων: από την μια, ο αναθεωρητισμός της εποχής Ερντογάν/το ξήλωμα της Λωζάνης σε κάθε μέτωπο. από την άλλη η ευθεία (και με περιεχόμενο!) διεκδίκηση εκ μέρους της Αγκυρας μεριδίων από τους ενεργειακούς πόρους της Ανατ. Μεσογείου – που ξεκινούν από δίπλα στο οικόπεδο 10 της Κυπριακής ΑΟΖ, ανεβαίνουν προς τον κώνο του Καστελλόριζου, ανοίγονται κάτω από Κρήτη. Άμα λοιπόν πραγματοποιηθεί η επίσκεψη Τσίπρα και η συνάντηση με Ερντογάν, αυτό θα είναι το φόντο στο οποίο κάθε βήμα, κάθε παράσταση, κάθε νεύμα θα χρειαστεί να απαντά…

… Κι αν τυχόν ακουστούν ενθαρρύνσεις από Ευρωπαίους ή/και Υπερατλαντικούς συμμάχους (οι οποίοι, στην περίπτωση που κλείσει και η συμφωνία των Πρεσπών στην Βουλή, λογικά δεν θα φείδονται καλών προθέσεων απέναντι στην Αθήνα…), όσα καταθέσαμε παραπάνω θα ισχύουν ακόμη περισσότερο.