Μετά το Eurogroup όλα στην παράταση

 

Είχε ενδιαφέρον – και για την συνέχεια, άλλωστε, των μηνών και των χρόνων ενισχυμένης μεταΜνημονιακής παρακολούθησης (ή εποπτείας, ή επιτήρησης: ο καθείς επιλέγει την απόδοση της enhanced post-Programme surveillance που ταιριάζει με το πώς βλέπει την τωρινή κατάσταση της Ελλάδας σε σχέση με τους «εταίρους») – το πώς έτρεξε κι αυτό το Eurogroup. Με την προσδοκία/υπόσχεση ελευθέρωσης της, μεταφερθείσας άλλωστε από το τέλος του 2018, δόσης από επιστροφή των κερδών ΕΚΤ/Κεντρικών Τραπεζών από SMPs/ANFAs συν μέρους του step-up από τα δάνεια του δεύτερου Δανειακού Προγράμματος, συνολικά λίγο λιγότερου από 1 δις ευρώ, να «πηγαίνει γι’ αργότερα». Είτε σε επόμενο Eurogroup (έχουμε άτυπο στο Βουκουρέστι, στις 5 Απριλίου) είτε και με έλεγχο πλήρωσης των συμφωνημένων προαπαιτούμενων σε επίπεδο EuroWorking Group (και με έγκριση σε πλαίσια ΔΣ του ESM – τα δυο ταυτίζονται).

Για «θετικό κλίμα» για την Ελλάδα είχε μιλήσει ο Πρόεδρος του Eurogroup Μάριο Σεντένο – πριν ξεκινήσει η συνεδρίαση – χαιρετίζοντας επιπλέον ως «εξαιρετικά νέα» την έκδοση του 10ετους ομολόγου. Για «μεγάλη πρόοδο» είχε μιλήσει ο Αντιπρόεδρος της Επιτροπής Βάλντις Ντομπρόβσκις, που βρήκε μεν «εντός τροχιάς» τις μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα – όπως άλλωστε και ο συνάδελφός του γνώριμός μας, Πιέρ Μοσκοβισί, ο οποίος παρέπεμψε στις «επόμενες μέρες». Είχε προηγηθεί, βέβαια, η προσήκουσα διαρροή «υψηλού αξιωματούχου» στις Βρυξέλλες ή/και του Κλάους Ρέγκλινγκ του ESM για «ανοιχτά ζητήματα» – τα οποία εξαρχής, ενώ γινόταν λόγος για μια ντουζίνα εκκρεμότητες, έγινε σαφές ότι περιορίζονταν ουσιαστικά στο να προχωρήσει η πώληση των λιγνιτικών της ΔΕΗ και – κυρίως – να καταλήξουν οι λεπτομέρειες (όπου, ως γνωστόν, ενοικεί ο διάβολος…) του καθεστώτος προστασίας της πρώτης κατοικίας/του διαδόχου σχήματος του Νόμου Κατσέλη-Σταθάκη.

Στο μεν πρώτο, σταμάτησαν οι τσιριμόνιες και έγινε επαναπροκήρυξη του άγονου αρχικού διαγωνισμού με αλλαγή κάποιων όρων (ώστε να υπάρξουν ενδιαφερόμενοι), και με άρση του κατώτατου ορίου (μαντεύετε τις δηλώσεις όταν καταλήξει ο διαγωνισμός…). Στο φλέγον δεύτερο, όπου δεν προσέτρεξε αρωγός η ΕΚΤ όπως είχε ελπίσει η Αθήνα, τονίστηκε ότι ο νέος Νόμος θα είναι με μεταβατική ισχύ. συν από το «ψαλίδισμα» των προσδοκώμενων δικαιούχων, φαίνεται ότι θα καταλήξουμε σε κάτι σαν 10 δις συνολικών δυνητικά ωφελούμενων (συν 2 δις για επαγγελματικά δάνεια, όμως με υποθήκη πρώτης κατοικίας). Χωρίς να υπάρχει τεχνικά διασύνδεση με το Eurogroup, η μύριες φορές υπεσχημένη μετάβαση σε καθεστώς 120 δόσεων για τις ασφαλιστικές εισφορές, ύστερα για την Εφορία, «διευκρινίστηκε» προκαταβολικά ότι κι αυτή θα έχει λειτουργία περιορισμένου «παράθυρου ευκαιρίας», π.χ. 3μήνου. (Βέβαια, εν τω μεταξύ έχει διακοπεί κάθε πληρωμή οφειλών…).

Συμπέρασμα: ναι μεν όλοι ομνύουν – Βρυξέλλες, Φρανκφούρτη, Βερολίνο, Παρίσι – ότι είμαστε εκτός Μνημονίων. Όμως οι συμπεριφορές «έξω» μένουν στην παλιά καλή (=κακή) λογική. «Μέσα», ομοίως: όλα στην παράταση, όλα στην κόψη. Και μετράμε παρενέργειες.