Με αντικείμενο την συζήτηση ΙΝΕΡΠΟΣΤ για επενδυτική επανεκκίνηση

 

Υπήρξε, τελικά, ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα η συζήτηση που οργάνωσε την περασμένη Παρασκευή το ΙΝΕΡΠΟΣΤ με θέμα «Επενδυτική Επανεκκίνηση: Τι, Πώς και από Ποιους;»

Σταχυολογούμε ορισμένα σημεία των τοποθετήσεων και συζητήσεων που μας φάνηκαν out-of-the-box.  Πρώτα, όσα αφορούσαν το γενικότερο περιβάλλον. Έτσι, ο Ιταλός πρέσβης Efisio Luigi Marras έθεσε ως ζήτημα το πώς η συζήτηση στα πλαίσια της ΕΕ και της Ευρωζώνης έχει αφήσει πίσω την εξίσου, αν μη περισσότερο, σημαντική ενασχόληση με τις διμερείς ή/και τις περιφερειακές σχέσεις χωρών (εντός, πάντα, του Ευρωπαϊκού πλαισίου). Επίσης ο ίδιος έκανε την σημαντική διάκριση μεταξύ επενδύσεων «βιομηχανικού τύπου»/πιο μακροπρόθεσμης λογικής και όχι «χρηματοπιστωτικής ταχύτητας». (Θέση που έδειξε να συμμερίζεται και ο Γάλλος Πρέσβης Christophe Chantepy). Με μια ιδιαίτερη χρήση της ιστορίας αλλά και των συμβολισμών, ο E.L. Marras παρέπεμψε και στην – υπό προετοιμασία – Έκθεση στην Αθήνα για τον Αυτοκράτορα Αδριανό. Ο οποίος, στα χρόνια της «άλλης» παγκοσμιοποίησης, εκείνης της Ρωμαϊκής Αυτοκρατορίας, είχε εφαρμόσει την λογική της μη-ομοιόμορφης διαχείρισης των εκ φύσεως ανομοιόμορφων καταστάσεων/λαών…

Ο (Γερμανός) Οικονομολόγος του Peterson Institute for Int. Economics Jeromin Zettelmeyer προσέγγισε με ιδιαίτερο τρόπο τις επιπτώσεις –για την Ελληνική ιδίως περίπτωση – της βελτίωσης του διεθνούς και ιδίως του Ευρωπαϊκού κλίματος. Πώς αυτό; θεώρησε ότι αυτή ακριβώς  η βελτίωση στους ρυθμούς ανάπτυξης, μπορεί να στηρίξει εκείνο που ονομάζουμε «αφήγημα για clean exit της Ελλάδας» με την λήξη του τρέχοντος Προγράμματος. Καθώς δε η ισορροπία στην Γερμανία θα εμποδίζει συμβιβασμούς της Άνγκελας Μέρκελ «προς τα αριστερά» της, συνολικά η πίεση θα είναι η Ελλάδα να αφεθεί να συνεχίσει μόνη για τα επόμενα χρόνια. Με δέσμευση για περαιτέρω στήριξη μόνον εφόσον χρειαστεί κάποια στιγμή για την εξυπηρέτηση του χρέους της. (Αυτό βέβαια, αφήνει ανοιχτό το τι θα συμβεί αν υπάρξει νέα Ευρωπαϊκή κρίση σε 5-10 χρόνια. Λόγος για τον οποίο η Λούκα Κατσέλη επανέλαβε σε πολλές φάσεις της συζήτησης την απόλυτη ανάγκη να ξεκινήσει άμεση πορεία προς επενδυτική επανεκκίνηση).

στην δική της παρέμβαση η (βρετανή) Helen Rey, της London Business School στάθηκε στις συνεχιζόμενες προκλήσεις της Ευρωπαϊκής συζήτησης. Με τους σχεδιασμούς Macron και Juncker να προωθούν φιλόδοξες θεσμικές ιδέες – όχι όμως με αρκετή προσοχή στην διακυβέρνηση της ΕΕ/της Ευρωζώνης . Επιπρόσθετα, «αφήνονται πίσω» μέτωπα όπως του συσσωρευμένου χρέους/legacy debt, των μη-εύπλαστων δημοσιονομικών κανόνων (για την Rey θα ήταν λογικότερο να υπάρχει ένας μεσοπρόθεσμος στόχος χρέους, αντί για ετήσιους στόχους πλεονασμάτων/ελλειμμάτων) καθώς και της σύνδεσης τραπεζών/κρατικών προϋπολογισμών.

Πέρα απ’ αυτές τις γενικότερες τοποθετήσεις, κάπως αυθαίρετα θα ξεχωρίζαμε τρεις  εισηγήσεις «της πρακτικής πλευράς των πραγμάτων» όσον αφορά την δημιουργία επενδυτικού περιβάλλοντος. Πρώτον, την εισήγηση της – επιχειρηματικής αλλά μαχόμενης – δικηγόρου Ασπασίας Μάλλιου που έφερε την (πικρή) πείρα του φορολογικού/των φορολογικών ελέγχων/της εκδίκασης των φορολογικών υποθέσεων: π.χ. αλλοδαπή τράπεζα ελέγχεται για την χρήση 1994, για τα τέλη του 2017 έχει προσδιορισθεί η…. δεύτερη αναίρεση! η φορολόγηση των αεροπορικών εταιρειών, με την έκτακτη εισφορά επί του κατ’ αποκοπήν ποσοστού του τζίρου πήγε να διακόψει την λειτουργία όλων τους εδώ έως ότου με «ερμηνευτική διάταξη αναδρομικού χαρακτήρα» αποσύρθηκε και σβήστηκε. Για να δώσει σήμα κίνδυνου για τα «δεσμευτικά προληπτικά μέτρα» και την δημιουργία παράλληλων ελεγκτικών μηχανισμών στην Οικονομική Εισαγγελία – που υπόσχονται νέο πάγωμα των πάντων εν ονόματι της αυστηροποίησης. Να απευθύνει έκκληση για την διατήρηση ανοιχτών χρήσεων οι οποίες ουδέποτε θα ελεγχθούν . Να προειδοποιήσει για τις παρενέργειες της εύκολης ποινικοποίησης και της διεύρυνσης της ευθύνης των διοικούντων. Να ζητήσει/προτείνει, τέλος, να εγκαταλειφθεί η υποκρισία που κρατάει «ανοιχτές» φορολογικές υποθέσεις που όλοι γνωρίζουν ότι… αποκλείεται ποτέ να ελεγχθούν.

Πάμε τώρα στην εισήγηση του – πανεπιστημιακής προέλευσης, LBS γαρ, αλλά με σαφή επιλογή την πρακτική πλευρά των πραγμάτων – Ηλία Παπαϊωάννου. Βλέποντας την αποτελεσματικότητα του δικαιϊκου, ιδίως του δικαστικού συστήματος της Ελλάδας της Ευρωζώνης να κινείται χαμηλότερα και από χωρών της υποσαχάριας Αφρικής (με τον συνδυασμό κακής νομοθέτησης και χειρότερης εφαρμογής: δείκτες, όχι λόγια, π.χ. όσον αφορά την διαδικασία πτώχευσης ή την εκκαθάριση εταιρειών), διαπιστώνοντας και την  «μετάσταση των προβλημάτων από τις φορολογικές αρχές και την διοίκηση στα δικαστήρια» μέσα από τις εκκρεμούσες υποθέσεις (με 280.000 υποθέσεις στον αέρα για 30 πρωτόδικους σχηματισμούς, 951 δικαστών και 600 προσωπικού υποστήριξης) αποτόλμησε κι αυτός μια πρόταση. Την πρόσληψη – με διαδικασίες!- 5.000 δικηγόρων από τις κοόρτεις των έμπειρων μεν αλλά σχολαζόντων. Και ανάθεση σ’ αυτούς, επί 5ετία, της επέκτασης λειτουργίας των δικαστηρίων και μετά την λήξη του ωραρίου. ενδεχομένως και τα Σάββατα για τις απλούστερες υποθέσεις. Με κάλυψη του κόστους από αυξημένα παράβολα, ή/και πόρους ΕΣΠΑ . ώστε… αντί να θρηνούμε για τις εκκρεμείς υποθέσεις, να αρχίσουμε να τις απορροφούμε.

Τελευταίο παράδειγμα πρακτικής προσέγγισης, η ανάλυση του – Προέδρου του ΤΕΕ – Γιώργου Στασινού για εκείνο που ονόμασε «χωρική ανασφάλεια» κάθε επενδύσεως, που σημαίνει ότι κανένας επενδυτής στην Ελλάδα και πουθενά δεν μπορεί να υπολογίσει τον χρόνο αδειοδότησης, που αν δεν μεσολαβήσει νομοθετική μεταβολή σε ένα από τα 12 πεδία (όροι δόμησης – χρήσης γης – αρχαιολογία – δασικά – αιγιαλός – ρέματα κλπ.) εύκολα φθάνει τους 30 μήνες. Αν υπάρξει κάπου μεταβολή, πάλι από την αρχή! Προτείνει λοιπόν την δημιουργία ενός One Click Land Info System το οποίο να συγκεντρώνει από τις διάφορες υπηρεσίες τα (διαθέσιμα) στοιχεία. Ώστε να υπάρχει ένας συνολικός ψηφιακός χάρτης που, για κάθε ακίνητο, να μπορεί να καταστεί διοικητική πράξη, και να οδηγεί σε ηλεκτρονικά εκδιδόμενη άδεια. Όνειρα; Αν ναι… πάντως αναγκαία!