Με αφορμή την (τελική) νίκη Μακρόν

 

Είναι σχεδόν σαγηνευτικό να δει κανείς πώς τα χρωματιστά γυαλιά που φορούμε – όχι μόνο εμείς, στην μικρή και απόμακρη Ελλάδα μας (βέβαια… “Ελλάς, Γαλλία, συμμαχία!”), αλλά και σε διεθνή μέσα – προσαρμόζουν την (αδιαμφισβήτητη) επικράτηση του Εμμανουέλ Μακρόν στην Γαλλική πολιτική σκηνή σ’ εκείνο που ο καθένας επιθυμεί. θεωρεί βολικό για την άποψή ή/και την προκατάληψή του. βρίσκει εξυπηρετική για την προβολή στα εθνικά του “καθ’ ημάς”.

Αξίζει λοιπόν να πάει αμέσως όποιος ενδιαφέρεται για μια προσγειωμένη αποτίμηση της τελικής αναμέτρησης – “καθαρή” προεδρική εκλογή τον Μάιο. σχεδόν 350 έδρες στην Εθνοσυνέλευση των 577 μελών τον Ιούνιο για την REM/Republique en Marche του Μακρόν, μαζί με την MoDem του Μπαϊρού (εν πολλοίς, βέβαια, χάρη στο εκλογικό σύστημα: scrutin uninominal a deux tours)75% των τωρινών βουλευτών εκλεγόμενοι για πρώτη φορά. ζαλιστική αποχή πάνω από το 57% στον δεύτερο γύρο των βουλευτικών – και να “γράψει” την αξιολόγηση του ίδιου του κυβερνητικού εκπροσώπου Christophe Castaner: “΄Έχουμε εξασφαλίσει καθαρή πλειοψηφία, όμως την ίδια στιγμή οι Γάλλοι δεν θέλησαν να υπογράψουν λευκή επιταγή”.

Συνεχίζοντας να παρακάμπτει “τα δικά μας”, όπου είναι κάτι μεταξύ γραφικό και σπαρακτικό να βλέπει κανείς το άγχος “ενσωμάτωσης” της επιτυχίας Μακρόν – ο νέος Γάλλος Πρόεδρος είναι 39 ετών, δηλαδή κοντά στον Αλέξη Τσίπρα, χώρια που το κόμμα του είναι ηλικίας κάποιων μηνών, όπως ήταν ουσιαστικά και ο ΣΥΡΙΖΑ όταν εκτοξεύθηκε το 2012 από το περιθώριο στο κέντρο των πραγμάτων. όμως  ο Μακρόν διεκδικεί δυναμικά το Κέντρο, με φιλελεύθερες πάντως ρίζες και συνολικά Ευρωκεντρική συνταγή, δηλαδή πέτυχε μια διαδρομή που επιχειρεί να κάνει τώρα ο Κυριάκος Μητσοτάκης – , καλό θα ήταν να δει κανείς “πού το πάνε” π.χ. οι Γερμανοί ή και οι Άγγλοι.  Λοιπόν: οι πρώτοι κυρίως στέκονται στην Ευρωπαϊκή στόχευση του Μακρόν, αλλά και στην υπόσχεση που δίνει -με σαφή, δε τρόπο – ότι θα προτάξει τις μεταρρυθμίσεις του στον βασικό ιστό της Γαλλικής οικονομίας, προτού επιδιώξει να ανοίξει (προδήλως μετά τις Γερμανικές εκλογές, αλλά και τον σχηματισμό της συμμαχικής – να την δούμε – Κυβέρνησης στο Βερολίνο…) την μεγάλη συζήτηση για “το αύριο της Ευρώπης”. Οι Αγγλοσάξωνες, πάλι, βλέπουν στον Μακρόν μιαν αμφισβήτηση, έμπρακτη αλλά και υφολογική, της μονομπλόκ Γερμανικής κυριαρχίας στην Ευρώπη (όπως αυτή πάει να διαμορφωθεί μετά το Brexit). Σ’ αυτούς, βλέπει κανείς ότι η “διάψευση” του αντι-Ευρωπαϊσμού που καταγράφηκε με την ήττα Λεπέν, αλλά και το ξεφούσκωμα Μελανσόν, συνοδεύεται από μια αίσθηση επιφυλακτικότητα για το αύριο…