Με αφορμή το Ευρωψηφοδέλτιο της Ν.Δ.

 

Δεν θα σταθούμε στην κοινότοπη παρατήρηση ότι η Ν.Δ. ανακοίνωσε ενδιαφέρουσες περιπτώσεις ως πυρήνα υποψηφίων της για τις Ευρωεκλογές – και μάλιστα με την ευγενική κίνηση να τους ανακοινώσει χωριστά από τους επαναπροσερχόμενους ήδη Ευρωβουλευτές: Μανόλη Κεφαλογιάννη, Γιώργο Κύρτσο, Ελίζα Βόζεμπεργκ, Θοδωρή Ζαγοράκη, συν τις κεντρικές κομματικές επιλογές Βαγγέλη Μεϊμαράκη, Κατερίνας Μάρκου εκ μεταγραφής και Άννας-Μισέλ Ασημακοπούλου, προκειμένου οι «νέοι» να έχουν στην διάθεσή τους λίγο χώρο διεκδίκησης της δημοσιότητας…

Ούτε θα περιοριστούμε στο να ξεφυλλίσουμε τις πιο ενδιαφέρουσες περιπτώσεις. Αν και εντελώς ιδιαίτερο είναι το αποτύπωμα της (Αντιδημάρχου της εποχής Μπουτάρη, ενδιαφέρον αφ’ εαυτού το φαινόμενο…) Καλυψώς Γούλα, της γυναίκας που στάθηκε κυριολεκτικά με το σώμα της στην υπεράσπιση του Δημάρχου Θεσσαλονίκης όταν του είχαν επιτεθεί να τον λυντσάρουν τα αποβράσματα της πόλης. Καθώς και του Στέλιου Κυμπουρόπουλου, του παιδιού που είχαμε δει να παρελαύνει με βαριά κινητική αναπηρία σε αμαξίδιο ως αριστούχος σημαιοφόρος αλλά τώρα είναι όχι απλώς απόφοιτος της Ιατρικής αλλά και ασχολείται με την ψυχολογική στήριξη ανθρώπων με αντίστοιχα προβλήματα (οπότε αληθινά κυριολεκτείται η έννοια «άτομο με ειδικές ικανότητες» αντί του τετριμμένου «ατόμου με ειδικές ανάγκες/ΑΜΕΑ»). Όμως η προσέλευση σ’ αυτήν την συστράτευση του πρέσβυ Αλέξανδρου Μαλλιά, με ιδιαίτερη διαδρομή στην διπλωματική υπηρεσία και μάλιστα με βαθύτερη γνώση των Βαλκανικών (και πρόσφατη προσέλευση στην συζήτηση για την Συμφωνία των Πρεσπών) με παρουσία και στο Ποτάμι ή του Μιχάλη Μασουράκη, με την πείρα της ανάλυσης της Ελληνικής οικονομίας από εποχής Alpha Bank και μέχρι τώρα ΣΕΒ, ή και του βετεράνου Γιώργου Κρεμλής με όλη του την θητεία Βρυξελλών, δείχνει μιαν αναζήτηση της εμπειρίας. Ενώ περιπτώσεις όπως του Παύλου Ελευθεριάδη (της Οξφόρδης, αλλά μέχρι και διεκδικητή της ηγεσίας του Ποταμιού, σε κάποια στροφή της πορείας) αλλά και της επίσης Οξφορδιανής Ελένης Παναγιωταρέα (που είναι ρηχό να παρουσιάζεται ως «κόρη της Άννας Παναγιωταρέα» όταν έχει λειτουργήσει ως σημαντική ερευνήτρια και συγγραφές του «Greece in the Euro: Economic Delinquency or System Failure?» Μια σημαντική πρωτογενή δουλειά) δίνει μιαν ενδιαφέρουσα προσέγγιση του καινούργιου.

Με αυτά όμως κατατεθειμένα, πάμε και στον πυρήνα του θέματος! Αφού σιγά-σιγά κατορθώθηκε στην Ελλάδα να ξεφύγουμε απο την (αθλιούτσικη) παράδοση να αξιοποιούνται τα Ευρωψηφοδέλτια για βολικό παρκάρισμα ή για ελάφρυνση των κομματικών τάξεων, βρισκόμαστε τώρα εγκατεστημένοι στην λογική της σταυροδοσίας. Όπου είτε οι πιο γνώριμοι απο το παρελθόν, είτε οι πιο λαμπεροί/μηντιακά αναγνωρίσιμοι ως παρουσία, δύσκολα θα αφήσουν «χώρο» σε κάτι διαφορετικό, σε καινούργιους. Σε κάτι πιο αυριανό. Σε κάτι πιο χρήσιμο – στα δύσβατα Ευρωπαϊκά χρόνια που ανοίγονται μπροστά μας.

Εδώ ακριβώς, έρχεται στο προσκήνιο και η ευθύνη του ίδιου του ψηφοφόρου. Που «πρέπει» να καταλάβει τι κουβαλάει το κάθε Ευρωψηφοδέλτιο – τώρα της Ν.Δ., αύριο του ΣΥΡΙΖΑ αλλά και τα πιο ολιγοπρόσωπα – να επιλέξει, να σταυρώσει. Γιατί η αυριανή Ευρωσυζήτηση θα έχει πολυ, όχι απλοϊκό /απλουστευτικό/συνθηματολογικό αλλά τεχνικό/πολιτικό περιεχόμενο. Οπότε…