Μια, ακόμη, «Γερμανική» εβδομάδα

 

Όσο κι αν στην Ελλάδα ακόμη δεν το συνηθίσαμε να παρακολουθούμε τις εξελίξεις στην Γερμανική πολιτική σκηνή – κι ας έχουμε συνειδητοποιήσει ότι μας αφορούν άμεσα/αμεσότατα, όχι δε μόνο στην τελική τους έκβαση αλλά και στην ζύμωση που γίνεται στην Γερμανική κοινή γνώμη: για παράδειγμα, η ρετσινιά στις αφίξεις από Ελλάδα στα Γερμανικά αεροδρόμια ότι «φέρνουν κίνδυνο» μπορεί να πάει ασύγκριτα πιο μακριά από την ταλαιπωρία των Ελλήνων επιβατών σε Φρανκφούρτη ή Μόναχο! – χρειάζεται να στρωθούμε να καταλάβουμε την ΓερμανοΓερμανική συζήτηση. (Και να συνηθίσουμε κάποια ονόματα, πέραν των Μέρκελ-Σὀιμπλε-Σουλτς).

Η βδομάδα αυτή, αφού «χωνέψαμε» την προσάραξη των προσπαθειών σχηματισμού Κυβέρνησης Συνασπισμού «Τζαμάικα» CDU/CSU-FDP-Πρασίνων, και συνηθίσαμε τουλάχιστον τα ονόματα του Κρίστιαν Λίντνερ των Φιλελευθέρων και του Όζντεμιρ Τζεμ των Πρασίνων (ο πρώτος, κυρίως, οδήγησε στο αδιέξοδο), θα αποτελέσει φάση ανόδου των πιέσεων για «την επαναληπτική» Μεγάλου Συνασπισμού CDU/CSU-SPD. Η έκκληση του Προέδρου Φρανκ-Βάλτερ Στάιμαγιερ (SPD, μην το ξεχνούμε) να επιχειρηθεί με κάθε τρόπο λύση από την παρούσα Βουλή και η άρνηση – για την ώρα – της Ανγκελας Μέρκελ να ζητήσει την εμπιστοσύνη της Βουλής αυτής για Κυβέρνηση μειοψηφίας π.χ. CDU/CSU-Πρασίνων (προσοχή! στην Γερμανία η ψήφος εμπιστοσύνης δίνεται στον/στην Καγκελάριο, όχι σε Κυβέρνηση: η Κυβέρνηση σχηματίζεται μετά, αν και με βάση την συνεργασία ή/και στήριξη που θα έχει συμφωνηθεί), θα φέρει την Πέμπτη σε συζήτηση για επανάληψη Μεγάλου Συνασπισμού παρά την αρχική άρνηση του Μάρτιν Σουλτς του SPD (ο οποίος βλέπει την νεολαία του κόμματός του να αντιτίθεται ζωηρά προς κάθε συνέχιση συμμετοχής στην διακυβέρνηση: θέση που και ο ίδιος αρχικά είχε).

Όσο προσέρχονται, στην συζήτηση αυτή οι – προσοχή! τρεις και όχι δυο: οι Χριστιανοδημοκράτες/CDU και Χριστιανοκοινωνιστές/CSU έχουν τώρα αποκλίνοντα συμφέροντα – συζητητές ενός νέου Μεγάλου Συνασπισμού, το κύριο ερώτημα που θα πλανάται είναι τι είδους ανταλλάγματα θα ζητηθούν από τους Σοσιαλδημοκράτες/SPD για να ακούσουν (καν!) την πρόταση των άλλων. Φαίνεται λοιπόν ότι τρεις είναι οι τομείς αιχμής: φορολογική μεταρρύθμιση προς κατεύθυνση … αντιδιαμετρική εκείνης που ήθελαν/για την οποία πίεζαν οι Φιλελεύθεροι/FDP. βελτίωση των χαμηλών συντάξεων, ώστε αυτές να φθάσουν μέχρι και 10% πάνω από τους κατώτατους μισθούς (οι οποίοι, σημειωτέον, καθορίστηκαν υπό την πίεση SPD στα 1.473 ευρώ/μήνα τον Ιούλιο 2017, ενώ εισήχθησαν στην Γερμανία ως θεσμός μόλις το 2014…). σοβαρή συζήτηση για «Το Μέλλον της Ευρώπης». Εδώ, στο τελευταίο αυτό ζήτημα, το SPD έρχεται στην ουσία να «κλέψει» τον ρόλο του υποστηρικτή του Ευρωπαϊσμού που σήκωνε έως τώρα το CDU/η Μέρκελ, τοποθετούμενο κι εδώ στον απόλυτο αντίποδα των Ευρωδιστακτικών της FDP. «Θα γίνουν οι Σοσιαλιστές οι θερμότεροι οπαδοί της προσέγγισης Μακρόν» είναι το πλέον σύνηθες σχόλιο.

Πού προκύπτει το πρόβλημα; Πρώτον, στο εσωτερικό του SPD δεν έχουν όλοι τον ίδιο ενθουσιασμό (π.χ. η Νεολαία), ενώ υπάρχει δέσμευση για εσωτερικό δημοψήφισμα αν είναι να ληφθεί τέτοια απόφαση. Δεύτερον, η ίδια η Άνγκελα Μέρκελ θεωρούσε ότι δική της κληρονομιά/legacy θα ήταν ακριβώς ο Ευρωπαϊσμός (αυτό πήγε άλλωστε να της «αρπάξει» ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, όταν ζήτησε να μην υπάρξουν νέες/επαναληπτικές εκλογές ώστε να μην… αποσταθεροποιηθεί η Ευρώπη, αλλά πού ξέρεις; μήπως και ο ίδιος διεκδικούσε την Καγκελαρία!). Τρίτον, οι Χριστιανοκοινωνιστές/CSU όπου η ηγεσία του Χόρστ Ζέεχοφερ είναι ήδη κλονισμένη, είναι μεν Ευρωπαϊστές αλλά δεν θάθελαν να πλαγιοκοπηθούν στην Βαυαρία «τους» από την AfD και την FDP (που, διαφορετικά βέβαια, έχουν μείζονες επιφυλάξεις για τις προτάσεις Μακρόν). Γι αυτό έχουν μια τάση να αμφισβητούν τον Μεγάλο Συνασπισμό – πάντως να διστάζουν να προσέλθουν οι ίδιοι (σε σημείο να προκρίνουν και αυτοί εσωκομματική διαδικασία για την συμμετοχή τους).

Στα όρια του γραφικού, εν τω μεταξύ , θεωρείται ο Συνασπισμός «Κένυα» CDU/CSU-SPD-Πρασίνων (μαύρο-κόκκινο-πράσινο), που πρότειναν στελέχη του SPD όπως η Γκεζίνε Ζβάν, ώστε να «σπάσει» η αρνητική δυναμική που εισέπραξαν έως τώρα οι ίδιοι με τον Μεγάλο Συνασπισμό.

Εν ολίγοις… μύλος!