Μια διαφορετική εκδοχή εταιρικής κοινωνικής ευθύνης (συνέχεια)

 

Βλέπαμε χθες πώς η διοργάνωση «Inclusive Cities and Engaged Citizens» το ΕλληνοΑμερικανικού Εμπορικού Επιμελητηρίου και της CSR/Ελλάς προσπέρασε κατά πού με τις αναφορές της σε πετυχημένα start-ups το πεδίο υπόσχεσής της. Μια συνέχεια:

Ένα δεύτερο πάνελ καταπιάστηκε με το θέμα της εκπαίδευσης, με το πώς δημιουργούμε «αξία για το μέλλον». Κρατούμε απ’ αυτό το τμήμα την παρέμβαση του Μιχάλη Μπλέτσα, του Media Lab του ΜΙΤ, ο οποίος διευκρινίζοντας ότι μιλά με την Αμερικανική του μεν εμπειρία, αλλά «ως μέτοικος και όχι ως μετανάστης» εξήγησε εντελώς αφοπλιστικά ότι οσάκις μιλά για το Ελληνικό/ακραία συγκεντρωτικό σύστημα ή για το Αμερικανικό/ακραία κατανεμημένο σύστημα Παιδείας διαπιστώνει ο ίδιος ότι μετέρχεται εντελώς διαφορετικό λόγο. «Άλλα λέω εδώ, άλλα λέω εκεί». Ο λόγος: στις ΗΠΑ υπάρχουν κάπου 15.000 εκπαιδευτικές περιφέρειες, ακολουθώντας την κατανομή των Δήμων/Counties, με άκρα αυτονομία (και οικονομική αποκέντρωση: ο ΕΝΦΙΑ που πληρώνεται στην Ελλάδα, είναι κατά Μπλέτσα πολύ μικρός σε σχέση με τον αντίστοιχο των ΗΠΑ! – ο οποίος όμως κατευθύνεται στους Δήμους, και κατά 57% χρηματοδοτεί την Παιδεία σε αποκεντρωμένο επίπεδο). Αποτέλεσμα: τα εισοδήματα των γονέων, άρα η περιοχή κατοικίας προσδιορίζει την ισχυρή ανισότητα στην πρόσβαση σε ποιοτική εκπαίδευση.

Στην Ελλάδα, το υπερσυγκεντρωτικό σύστημα με την εξουσία στο Υπουργείο Παιδείας λειτουργεί ασφυκτικά/αντιπαραγωγικά/αντικαινοτομικά. Για τον Μπλέτσα, το πρόβλημα με την Ανώτατη Παιδεία – και το «μεσαιωνικό΄» άρθρο 16 για τα ΑΕΙ – δεν είναι η διχοτομία Ιδιωτικού/Δημοσίου, αλλά Κερδοσκοπικού/Κοινωφελούς. Ενώ στα χαμηλότερα επίπεδα, εκείνο που κρίνεται είναι η δημιουργικότητα – η ομαδικότητα – η αναλυτική και συνθετική ικανότητα. Όσο ανεβαίνει κανείς επίπεδο, τόσο τα στοιχεία αυτά χάνονται…

Στην δική του παρέμβαση, ο Στέφανος Γιαλαμάς – του American Community School – πέρα από την παρουσίαση της λογικής λειτουργίας του ACS  έδωσε μιαν ιδιαίτερη κατάθεση παρουσιάζοντας πώς οι μαθητές του, στις ηλικίες 12-14 ετών, συνδημιουργούν ένα πρόγραμμα ενσωμάτωσης παιδιών προσφύγων. (Αρνήθηκε, όπως και οι μαθητές αρνούνται, τον ίδιο τον χαρακτηρισμό «πρόσφυγες» με τις συμπαραδηλώσεις απόστασης και πρόσκαιρου που φέρει – προτίμησε το «όσοι ήρθαν από απέναντι, από την θάλασσα»). Δόθηκε σε μαθητές του ACSη δυνατότητα/η πρόκληση να προσέρχονται σε βοήθεια ενός αριθμού από αυτά τα παιδιά – εκτός ωρών σχολείου, Σάββατα – στηρίζοντάς τα στην εκμάθηση Ελληνικών, Αγγλικών αλλά και Μαθηματικών. Εδώ και τρία χρόνια το πρόγραμμα αυτό ευδοκίμησε, οπότε τα ίδια τα παιδιά του ACS είπαν ότι είναι αδικία η ευκαιρία αυτή βελτίωσης να μένει στην μέση. Ζήτησαν – και εγκρίθηκε – ένας μικρός μεν, αλλά υπαρκτός αριθμός υποτροφιών να επιτρέψει φοίτηση σε παιδιά προσφύγων στο ACS.

Ύστερα, επειδή οι τάξεις του Σαββάτου ήταν πολύ περιορισμένες, πρότειναν – και ήδη αυτό προωθείται – να γίνεται Τρίτη/Πέμπτη, σε κενές ώρες, διαδικτυακή βοήθεια-διδασκαλία σε μεγαλύτερους αριθμούς παιδιών, πάντα σε εθελοντική βάση. Μια εντελώς διαφορετική προσέγγιση ΕΚΕ, όντως.