Μια εξομολόγηση

 

Μια εξομολόγηση: βρέθηκα και φέτος με την παραδοσιακή σπονδή σ’ εκείνο που λέγεται “διακοπές”. Για λιγότερο από  μήνα, γύρω στις τρεις βδομάδες. Βέβαια η απομάκρυνση από τα τρέχοντα, με τα (δυσάρεστα αποτελεσματικά) μηχανήματα της ψηφιακής εποχής, είναι σαφώς πιο περιορισμένη απ’ ό,τι παλιότερα. Αλλά και πάλι… θάλεγε κανείς ότι ξεκόβοντας κάπως από την ένταση των καθημερινών πραγμάτων, θα ξανάπιανα το νήμα με μιαν κάποια απόσταση.

Φέτος αυτό ισχύει – ισχύει όμως και το αντίθετό του! Πράγματι, δείτε τρία μέτωπα: το πρώτο, ας πούμε, εκείνο της οικονομίας, όπου το κλείσιμο της αξιολόγησης τον Ιούλιο, η “έξοδος στις αγορές”, η βελτιωμένη υποδοχή από τα διεθνή Μέσα (ακόμη και τα Γερμανικά) φέρνει κάτι καινούργιο σε σχέση με την σταθερή αίσθηση κρίσης των τελευταίων δυο χρόνων. Το δεύτερο, εκείνο των πυρκαγιών που τείνουν να εγκαταστήσουν μιαν αρνητική κανονικότητα στο Ελληνικό καλοκαίρι: ήρθαν και φώτισαν και φέτος με την τραυματιστική παρουσία τους την θερινή περίοδο. Το τρίτο, ένα μέτωπο όπου η σύμπτωση (μια διοργάνωση Συνεδρίου από την Εσθονική Προεδρία για την καταδίκη των εγκλημάτων της κομμουνιστικής περιόδου) ήρθε και “ακούμπησε” στην υπεριδεολόγηση των πάντων, που τείνει να γίνει βασικό χαρακτηριστικό της εποχής (μέχρι και ο Συμμοριτοπόλεμος αναβίωσε, σε μια επιχείρηση διαγραφής του Εμφυλίου…).

Έχοντας, λοιπόν, λείψει αυτές τις κάπου 3 βδομάδες – αν και η ιντερνετική παρακολούθηση υπεραντιστάθμιζε την οποιανδήποτε απουσία – κοντεύω να αισθανθώ ένα παράδοξο μείγμα ανακούφισης και τύψεων. Ανακούφισης που δεν χρειάστηκα/δεν μπόρεσα να παρακολουθήσω βήμα-βήμα ούτε το αυτοχειροκρότημα, ούτε την απόλυτη αμφισβήτηση των όσων προχώρησαν (και με τι βάρος!) στην οικονομία. ούτε τις ασύλληπτης φραστικής βιαιότητας επιθέσεις σε όσους (και όσες: η Ρένα Δούρου στοχοποιήθηκε, γυναίκα γαρ, πολύ περισσότερο από τον Νίκο Τόσκα ή και τον Αλέξη Τσίπρα) μετείχαν ή δεν μετείχαν, παρέστησαν ή δεν παρέστησαν (ο Τσίπρας ελικοπτερικά, ζηλώσας μνήμην Κώστα Καραμανλή του 2007…) στην προσπάθεια αντιμετώπισης των πυρκαγιών, ή πάλι τις αδικαιολόγητης ελαφρότητας προβολές αυτάρεσκης ικανοποίησης · ούτε την επαναφορά της συζήτησης περί κομμουνισμού στην προ Κωνσταντίνου Καραμανλή, προ ΠΑΣΟΚ, προ Κώστα Μητσοτάκη εποχή αντανακλαστικών μίσους και τιμωρίας/εκδίκησης. [Με καθυστέρηση μιας εβδομάδας, πήρε πάντως την πρωτοβουλία ο Κυριάκος Μητσοτάκης στο τελευταίο αυτό μέτωπο, να συμμαζέψει την κατάσταση. Ενθυμούμενος την ιστορική σφραγίδα Κωνσταντίνου Καραμανλή, Κώστα Μητσοτάκη και Παύλου Μπακογιάννη. Πάλι καλά…]

Τύψεων όμως γιατί; Γιατί σε όλα αυτά τα επίπεδα αισθάνομαι απολύτως ανίκανος να ανταποκριθώ στην ανάγκη κόντρας, αντιπαράθεσης, βρισίματος! – όλα τα καλά της εποχής. Το εξομολογούμαι.