Μικρά αδιέξοδα, μεγάλοι πονοκέφαλοι

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Έστω ότι είμαι, λοιπόν, ένας επαγγελματίας που δραστηριοποιείται – ας πούμε στο κέντρο της Αθήνας, κοντά στην Παλιά Αγορά, ή πάλι σε μεγάλη επαρχιακή πόλη ή σε νησίΗ δε δουλειά μου έχει να κάνει με προμήθειες στο τουριστικό κύκλωμα και δη στον επισιτισμό – και τώρα καλούμαι να βγω από το lock-down. Και πληροφορούμαι ότι πολλά θετικά γίνονται και νομοθετούνται και υλοποιούνται προκειμένου να κρατηθώ σε λειτουργία. Αλλά…

…Αλλά, επειδή χρειάστηκε όπως όλοι να μπω σε αναστολή ώστε να συγκρατηθώ στην επιφάνεια και να λάβουν οι 7 υπάλληλοί μου το 800άρι, τώρα που ανοίγω πάλι για να προσδοκώ να λειτουργήσω με το άνοιγμα των πελατών μου, υποχρεούμαι να κρατήσω το 60% των εργαζομένων μου – 4 , συν εγώ που δουλεύω στο μαγαζί. Τζίρος, στο άνοιγμα, μηδενικός. Τις επιταγές που είχα σύρει πριν το κλείσιμο μου τις έχουν πάει μέσα Ιουνίου, τότε όμως ορθοπεταλιά. Τώρα, οι προμηθευτές πιέζουν για άμεση εξόφληση ή κάτι εκεί γύρω αν είναι να ξεκινήσω άμεσα κι εγώ.

Ναι, έχω φορολογικές και ασφαλιστικές διευκολύνσεις – δηλαδή μεταφορά σ’ έναν ορίζοντα 6μηνου, όπου όμως θα με περιμένουν, έστω με νέες ρυθμίσεις. Επειδή κάποιοι φίλοι με βλέπουν πολύ προβληματισμένο, μου προωθούν την σανίδα σωτηρίας την νέα σοδειά fast-track δανείων κεφαλαίου κινήσεως για μικρομεσαίες (είναι εκείνα με πλήρη εγγύηση Δημοσίου και επιδότηση επιτοκίου επί διετία – προϋπόθεση η διατήρηση των θέσεων εργασίας). «Θα εγκρίνονται σε 2-3 ημέρες». Συνεννοούμαι με τον λογιστή μου, μιλάω και με την Τράπεζα που συναλλάσσομαι – το πάκο χαρτιών που ζητείται είναι το γνωστό (κι έχει η Τράπεζα μου την πλήρη ακτινογραφία μου). Ακούω και τον Άδωνι να ξιφουλκεί ότι αν οι Τράπεζες δεν δίνουν τα δάνεια εντός διημέρου, θα… θα τι αλήθεια;

Όπως το βλέπω, θα χρειαστεί να βάλω τους ανθρώπους μου σε εκ περιτροπής (υπάρχω και εγώ, που από το μαγαζί ζω την οικογένεια – το πιστεύετε, δεν το πιστεύετε), ενώ στα 25 χρόνια του μαγαζιού δεν έχω διώξει άνθρωπο. Θα βρεθώ σε κόντρα με τους εργαζομένους μου, κόντρα και με τους προμηθευτές, θα βρεθώ και σε πρόβλημα με τον ιδιοκτήτη – η έννοια «δικαιούμαι» 40% μείωση ενοικίου, όταν έχεις σωστή θέση στον δρόμο, έρχεται το αύριο και σε δαγκώνει.

Φαντάζομαι τι θα πείτε – «δικό σου το μικρό σου αδιέξοδο, δική σου η αναζήτηση λύσης». Όμως ο πονοκέφαλος είναι μεγάλος. Οι διαμαρτυρίες με τις 1200 άδειες καρέκλες, στην Πάτρα στην Πλατεία Γεωργίου (με τις σωστές αποστάσεις, να αγαλλιάσει η ψυχή του Νίκου Χαρδαλιά) ύστερα στο Ηράκλειο από Δημαρχείο μέχρι τα Λιοντάρια, στην Λάρισα στην Πλατεία Φρουρίου, στην Θεσσαλονίκη στον Λευκό Πύργο, στην Αθήνα στην Πλατεία Συντάγματος, κάτι τέτοιο δείχνει.