Μιλώντας για βιώσιμη ανάπτυξη, υπό επιχειρηματικό πρίσμα

 

Το γεγονός ότι τα πάντα ευαίσθητο σε θέματα political correctness/διεθνούς πολιτικής ορθότητας σύστημα του ΟΗΕ έκρινε επάναγκες να «γιορτάσει» το 2015 τα 70χρονά του με την θέσπιση Στόχων Βιώσιμης Ανάπτυξης/Sustainable Development Goals με ορίζοντα το 2030 («Agenda 2030») δεν είναι κάτι που θα μπορούσε να ξαφνιάσει. Ούτε ότι αυτή η εκδοχή της βιώσιμης/ισόρροπης ανάπτυξης αυτοπροσδιορίζεται ως μακροπρόθεσμη επιδίωξη μιας ισορροπίας ανάμεσα στις σημερινές ανάγκες, χωρίς απομείωση των μελλοντικών δυνατοτήτων, με επιπλέον προσπάθεια εξισορρόπησης του οικονομικού με το κοινωνικό και το περιβαλλοντικό. Αν μάλιστα είναι κανείς εποικοδομητικός, μπορεί να δει ευμενώς και την προσέγγιση των «5Ρ»: People-Planet-Prosperity-Peace-Partnership, «UN-speak» όπως θάλεγε και ένας ευγενής παρατηρητής.

Αυτή η συζήτηση, που ήδη από την προηγούμενη φάση της είχε οδηγήσει στην δημιουργία – στα πλαίσια του ΣΕΒ, το 2008, δηλαδή με τα δέκατα γενέθλιά της φέτος: ο χρόνος κυλάει… – του Συμβουλίου για την Βιώσιμη Ανάπτυξη, προχωρεί τώρα τελευταία στο επόμενο στάδιο συνειδητοποίησης: ότι μόνον άμα οι εν λόγω στόχοι μπουν, αληθινά, στην επιχειρηματική στρατηγική θα αποκτήσει περιεχόμενο όλη η σειρά καλών προθέσεων. Οι 17 στόχοι της SGT είναι ό,τι καλύτερο/ευγενέστερο θα φανταζόταν κανείς: Τέλος σε όλες τις μορφές φτώχειας – Καταπολέμηση της πείνας με βιώσιμη γεωργία – Ζωή με υγεία για όλες τις ηλικίες – Ελεύθερη, ισότιμη ποιοτική εκπαίδευση – Ισότητα των φύλων – Διαθεσιμότητα νερού και υποδομές υγιεινής για όλους – Πρόσβαση σε ενέργεια – Διαρκής, βιώσιμη ανάπτυξη και αξιοπρεπής απασχόληση – Αυθεντικές υποδομές και βιώσιμη εκβιομηχάνιση – Μείωση των ανισοτήτων – Ασφαλείς και ανθεκτικές πόλεις – Βιώσιμη κατανάλωση και μέθοδοι παραγωγής – Καταπολέμηση κλιματικής αλλαγής – Προστασία των ωκεανών/θαλασσών – Προστασία χερσαίων οικοσυστημάτων /δασών – Ειρηνικές κοινωνίες με δικαιοσύνη – Παγκόσμια συνεργασία για την βιώσιμη ανάπτυξη (συνολικός, συντονισμένος στόχος.

Θάθελε πολλή προσπάθεια για να βρει κανείς τρόπο να αντιλέξει σ’ ένα τέτοιο πλαίσιο! Όμως… πώς βλέπει/πώς διαβάζει ο επιχειρηματικός κόσμος αυτό το πλέγμα – ώστε να μην γίνει/να μην μείνει ευχολόγιο, με 13 χρόνια να εναπομένουν μέχρι το έτος-στόχο 2030; Πού βρισκόμαστε από πλευράς συνειδητοποίησης; ετοιμότητας; προθυμίας; υπέρβασης των εμποδίων; Το Συμβούλιο για την Βιώσιμη Ανάπτυξη είχε αναθέσει στην Ernst&Young μια διεξοδική μελέτη, με βάση ερωτηματολόγια/surveys και συνεντεύξεις, που έδειξαν ήδη κάποια ενδιαφέροντα συμπεράσματα: η πλειοψηφία των επιχειρήσεων δίνουν προτεραιότητα στους στόχους Αξιοπρεπούς Απασχόλησης/Ανάπτυξης και Καινοτομίας-Υποδομών. Στην αξιολόγηση έπονται η Πρόσβαση σε Ενέργεια, η Ποιοτική Εκπαίδευση η Ισότητα των Φύλων και η Δράση για το Κλίμα.

Η ανάγκη συνδυαστικής επιδίωξης των στόχων γίνεται γενικώς αποδεκτή. Όταν πάντως οι επιχειρήσεις ερωτώνται γιατί υπάρχει υστέρηση στην επιδίωξη των στόχων, οι μικρομεσαίες τείνουν να απαντούν ότι υπάρχει έλλειψη κινήτρων ή/και θεσμικού πλαισίου, ενώ οι πιο μεγάλες ότι δεν αισθάνονται πίεση του περιβάλλοντός τους προς αυτήν την κατεύθυνση. Σύμφωνα με το Συμβούλιο για την Βιώσιμη Ανάπτυξη, ο ίδιος ο ΣΕΒ στην στοχοθεσία που επιλέγει ενσωματώνει την λογική των  SGTs σε μεγάλο βαθμό, ενώ με αυξανόμενο ρυθμό και ανάμεσα στα μέλη του αυξάνεται η συνειδητοποίηση ότι – μεσομακροπρόθεσμα, ιδίως στα πλαίσια της «κυκλικής οικονομίας» – είναι προς το συμφέρον τους. Ο συντονισμός με τις δημόσιες πολιτικές και την αντίστοιχη αίσθηση προτεραιοτήτων – παραμένει περιορισμένος.