«Μυστικά κονδύλια»: μια ακόμη λάθος συζήτηση

 

Ήταν που ήταν βαθύτερα διαταρακτική η παραίτηση Νίκου Κοτζιά από ΥΠΕΞ, με ανάληψη του χαρτοφυλακίου από τον ίδιο τον Αλέξη Τσίπρα – ασφαλώς τώρα επείγει να ορισθεί Αναπληρωτής υπουργός, που να μπορεί να σηκώσει το βαρύ φορτίο διπλωματικής καθημερινότητας του ΥΠΕΞ της Ελληνικής Δημοκρατίας υπό τις σημερινές μάλιστα συνθήκες Μακεδονικού και ΕλληνοΤουρκικών! –, έρχεται και απειλεί να εγκατασταθεί στο προσκήνιο τώρα και το θέμα των μυστικών κονδυλίων. Με αλληλοκατηγορίες κορυφής για τα μυστικά κονδύλια στο Εξωτερικών και το Αμύνης. Με «αποκάλυψη» φρέσκων κονδυλίων προς media γειτονικών χωρών, να αποτελεί ήδη αιχμή του δόρατος αντιδικίας της Κυβέρνησης με Ελληνικά ΜΜΕ. Με αξιοποίηση του κλίματος από την Αντιπολίτευση για να ανοίξει νέο μέτωπο στην μεγάλη συζήτηση περί σκανδάλων. Με απάντηση από κυβερνητικής πλευράς την αναζήτηση προϊστορίας/προηγούμενων φάσεων του έπους των μυστικών κονδυλίων – τα αναμενόμενα.

Όσο θα εκτυλίσσεται αυτή η συζήτηση, που μάλιστα κατ’ ανάγκην θα αποτελέσει συστατικό της προεκλογικής εκστρατείας όπως αυτή βρίσκεται εν εξελίξει αλλά και θα διαπλέκεται με την σκιά μυστικών υπηρεσιών που έχει βαρύνει επ’ εσχάτων στην περιοχή μας – αρκεί να θυμηθούμε τις απελάσεις Ρώσων διπλωματικών υπάλληλων για λόγους διατάραξης των σχέσεων με την Ελλάδα/λόγω επηρεασμού η απόπειρας επηρεασμού στο Μακεδονικό και τους χειρισμούς του Μακεδονικού, και τούτο μετά από στοιχεία που προσήγαγαν Αμερικανικές υπηρεσίες: όλα αυτά υπό το άπλετο φως της δημοσιότητας! – , τόσο θα προχωρούμε σε ναρκοθετημένο πεδίο.

Να το έχουμε καταθέσει ανοιχτά και με σαφήνεια: όταν μια χώρα βρίσκεται εκεί που βρίσκεται η Ελλάδα, όταν μια τέτοια χώρα έχει γύρω της διαταράξεις και αμφισβητήσεις και απειλές (εδώ τα μάτια ας στραφούν Ανατολικά΄) όπως η Ελλάδα του 2018, τότε το να θεωρείται ότι θα μπορούσε να μην γίνεται χρήση μυστικών κονδυλίων αποτελεί άσκηση σε ακραίο στρουθοκαμηλισμό. Και μάλιστα να θεωρείται «αθωωτικό στοιχείο» το ότι το ΥΠΕΞ διαθέτει… 11 εκατομμύρια για τέτοιους σκοπούς (εξ ων «τα μισά για την Εκκλησία», υποθέτει κανείς στήριξη Οικουμενικού Πατριαρχείου/Πρεσβυγενών Πατριαρχείων). Και να διακηρύσσεται με υπερηφάνεια ως πολιτική αρκετά η διαφάνεια – διαφάνεια στα μυστικά κονδύλια! – και ο κοινοβουλευτικός έλεγχος.

Ασφαλώς, ασφαλέστατα διαδικασίες ελέγχου του τρόπου διαθέσεως των μυστικών κονδυλίων (που υπάρχουν και θα συνεχίσουν να υπάρχουν, και άμα συνεχισθεί η φιέστα των αποκαλύψεων θα καταστούν… ακόμη πιο «μυστικά»!) οφείλουν να προβλέπονται. Και να λειτουργούν, πειστικά. Αν μη τι άλλο για να μην διαρρέουν σε επηρεασμούς ημετέρων – δηλαδή σε εντελώς άσχετους σκοπούς – ή και σε πολιτικό μαύρο χρήμα. Όμως η διαδικασία ελέγχου δεν μπορεί παρά να είναι κλειστή, και η ενημέρωση της Βουλής αντίστοιχα απόρρητη. Η λειτουργική ευθύνη για τα μυστικά κονδύλια δε, θα παραμείνει πολιτική. Το γεγονός και μόνον ότι η προΪστορία του καυγά για τα μυστικά κονδύλια πάει πίσω, πριν την Χούντα, οι εποχές Γεωργίου Παπανδρέου-Κωνσταντίνου Καραμανλή, και ότι βαριά λόγια έχουν ακουστεί για το θέμα από Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, κάτι θάπρεπε να έχει διδάξει. Ατυχώς, αυτό δεν φαίνεται να συμβαίνει.