Ναρκοπέδιο ημερών για το Μακεδονικό

 

Έχει εξαιρετικό – αν και μάλλον δυσάρεστο… – ενδιαφέρον, να σημειώσει κανείς το είδος των ερωτημάτων που έρχονται τις τελευταίες ώρες/μέρες (ας πούμε μετά την συνάντηση Κοτζιά/Ντιμιτρόφ στα πλαίσια του «4» + «4» του Σουνίου, ενόψει εκείνης Τσίπρα/Ζάεφ στα πλαίσια της συνόδου Κορυφής «27»/ΕΕ/ «6»/Δυτικών Βαλκανίων, αν και η εν λόγω σύνοδος απειλείται για άλλους λόγους με φιάσκο) και από Ευρώπη και από Αμερική. Είναι τα ερωτήματα αυτά σχετικά με τις εσωτερικές μας αντοχές, ως χώρας/ως πολιτικού συστήματος/ως κοινής γνώμης σε μια ενδεχόμενη επίσπευση και ακόμη περισσότερο ουσιαστικοποίηση των επαφών για το Μακεδονικό. Για εκείνο που, κωδικά, στις Βρυξέλλες λένε «διαφορά Αθηνών-Σκοπίων περί την ονομασία-plus», ώστε να μην τονίζονται τόσο τα πεδία διαφωνίας – erga omnes, συνταγματικές διαδικασίες, επικύρωση από Κοινοβούλια – όσο οι πιθανότητες συμφωνίας. Απευθύνονται δε τα ερωτήματα αυτά όχι τόσο σε πολιτικούς, όσο σε βετεράνους των διπλωματικών – ακόμη και σε δημοσιογράφους.

Το πρώτο ερώτημα , αναμενόμενο, είναι αν η σημερινή Κυβέρνηση θα αντέξει να φέρει συμφωνία στην Βουλή και να την υποστηρίξει και να την ψηφίσει. (Φυσικά, εφόσον συμφωνία επιτευχθεί. Όμως… ακριβώς προκειμένου να επιτευχθεί συμφωνία, οι Βρυξέλλες ετοιμάζονταν να κάνουν θορυβώδεις – και, κυρίως, οικονομικά υποσχόμενες – τοποθετήσεις στήριξης, εάν και εφόσον κλπ.). Το δεύτερο ερώτημα είναι αν υπάρχει στον ορίζοντα αληθινό ενδεχόμενο επανάληψης των συλλαλητηρίων/λαοσυνάξεων του Ιανουαρίου/Φεβρουαρίου με την καθοδηγητική συμμετοχή Εκκλησίας (πάντα σαγηνεύει τους ξένους αυτή η διάσταση), Ομογένειας, Αντιπολίτευσης. Το τρίτο έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον: αφορά το αν η σημερινή Αξιωματική Αντιπολίτευση, που δημοσκοπικά προηγείται, άμα βρεθεί στην εξουσία σε ένα προβλεπτό μέλλον «θα κάνει ανάποδο κουπί». Αν, δηλαδή, θα ανατρέψει ή θα επιχειρήσει να ανατρέψει όσα τώρα πάνε να καταλήξουν. (Αν και εφόσον καταλήξουν, κλπ.).

Όσο κι αν το σκωτσέζικο ντους εντυπώσεων για το πώς πορεύονται οι ουσιαστικές διαπραγματεύσεις συνεχίζεται, όσο κι αν η ίδια η Κορυφή της Σόφιας την επόμενη εβδομάδα μπορεί να τορπιλισθεί (για άσχετο εντελώς λόγο: καθεστώς του Κόσσοβου, τρόμος της Ισπανίας μήπως θεωρηθεί πως δέχεται ό,τι θα βοηθούσε την Καταλωνία…), ένα είναι βέβαιο: «οι ξένοι», ο διεθνής παράγων, από δίπλα οι διπλωματικές αποστολές και τα ξένα μήντια, δίνουν μεγάλη σημασία στο Μακεδονικό. Και διερωτώνται αν η δική μας πλευρά – πολύ περισσότερο εκείνη των Σκοπίων, αλλά εμάς καίνε τα δικά μας! – «θα αντέξει» τυχόν συμφωνία. Βέβαια, η διαρροή (μέσω ΑΥΓΗΣ, αυτό έχει την σημασία του) ότι οι Βρυξέλλες θα επιθυμούσαν επικύρωση σ’ εμάς με 180 ψήφους στην Βουλή, δηλαδή προσφυγή στο άρθρο 28 παράγραφος 2 του Συντάγματος και όχι στο 28 παρά 3 που ήρκεσε μέχρι και για την ένταξη της χώρας στους Ευρωπαϊκούς μηχανισμούς, κάτι θυμίζει από υπερβολή: μπορεί με το ξεπέρασμα του Μακεδονικού να υπηρετείται «σπουδαίο εθνικό συμφέρον» και να «προάγεται η συνεργασία με άλλα Κράτη». Όμως δύσκολα θα φανταζόταν κανείς ότι η σχετική συμφωνία θα εκχωρεί… σε όργανα διεθνών οργανισμών συνταγματικά προβλεπόμενες αρμοδιότητες (γιατί αυτό ανακινεί το άρθρο 28 παρά 2, ώστε να απαιτήσει πλειοψηφία των 2/3).

Οι Βρυξέλλες διέψευσαν ότι υπάρχει τέτοια επίσημη θέση από μέρους τους. Έτσι, η επίκληση των 180 εδρών – αν όντως είναι παρασκηνιακό αίτημα/συμβουλή Βρυξελλών, που δεν μας προκύπτει… – θυμίζει πρόσθετη πορεία σε ναρκοπέδιο. Ή, πάλι, αναβολή γι’ αργότερα.