Ξανακοιτάξτε προς τα έξω – χωρίς έτοιμες απόψεις (Β)

 

Αν είδαμε χθες το πώς θα συνιστούσαμε να προσεγγίζουμε χωρίς υπερβολικές προκαταλήψεις και έτοιμες απόψεις τα όσα διαδραματίζονται αυτόν τον καιρό πέρα από τον άμεσο (Βαλκανικό, Ανατ.  Μεσόγειο, «Ευρώπη») περίγυρό μας κόσμο, σήμερα να προτείνουμε κάτι πιο κοντινό. Και πρώτα η Ευρώπη, δηλαδή η Γερμανία (μην κρυβόμαστε!).

Όταν η Άνγκελα Μέρκελ ανακοίνωσε η ίδια, χωρίς πολλές συγκινήσεις, την έναρξη αποχώρησής της από την ηγεσία της CDU και την πρόθεσή της να μην επανεμφανισθεί ως υποψήφια για Καγκελάριος στην λήξη της θητείας της ή «για οποιοδήποτε άλλη πολιτική θέση» (έμμεση αναφορά στις διακινούμενες φήμες για διεκδίκηση της Προεδρίας της Ευρωπαϊκής Επιτροπής), όλοι στραφήκαμε σε αποτιμήσεις και προβολές στο μέλλον.

Η αλήθεια είναι πως η υπερεπιφυλακτική, μόνον βήμα-το-βήμα προσέγγιση των προβλημάτων που χαρακτήρισε την εποχή Μέρκελ δημιούργησε τραύματα: ο διαβόητος περίπατος της με τον Νικολά Σαρκοζί στην Ντωβίλ, περίπατος που καθιέρωσε την λογική του κουρέματος των ιδιωτών πιστωτών, άφησε πίσω του πολλά περισσότερα προβλήματα απ’ όσα πήγε να λύσει. ενώ η καθυστέρησή της να προχωρήσει στην Ελληνική «διάσωση» το 2010 διότι… είχε μπροστά της (τοπικές, στην Βόρεια Ρηνανία-Βεστφαλία!) εκλογές βάρυνε πολύ την ήδη δύσκολη Ελληνική κατάσταση.

Όμως η ουσία βρίσκεται αλλού. Της Μέρκελ η τάση ήταν να ενσωματώνει: πήρε «μέσα» στο CDU/στην Χριστιανοδημοκρατία και μέτρα σοσιαλδημοκρατικά όπως η λογική των κατώτατων ορίων μισθολογικής στήριξης και μέτρα «πράσινα» όπως η σταδιακή κατάργηση των πυρηνικών μονάδων. Αυτά, μπορεί να εξάντλησαν μέσα σε μια δεκαετία την πολιτική τους αποδοτικότητα – βλέπε την άνοδο των Πρασίνων, τώρα βλέπε και την διάλυση του SPD που τορπιλίζει τον GroKo/Μεγάλο Συνασπισμό. Πάντως έδωσαν στην Κεντροδεξιά της Χριστιανοδημοκρατίας έμφαση στο «Κεντρο-. Όπως  και η λογική του «Wir shaffen das!»/ «Θα τα καταφέρουμε!», η αρχική «λύση» στο Μεταναστευτικό θα μείνει, παρά το πολιτικό κόστος που έφερε στην ίδια και την CDU, ως παρακαταθήκη. Ομοίως η απόπειρα συστράτευσης στο κράτημα  των ανοιχτών πολυμερών μηχανισμών στο διεθνές στερέωμα, μπροστά στην επέλαση του Ντόναλντ Τραμπ. Τώρα λοιπόν – ιδιαίτερα ενόψει της πορείας προς τις Ευρωεκλογές του Μαΐου – το μείζον ερώτημα για μας, εδώ, στην άκρια της Ευρώπης είναι πώς θα καταλήξει η στροφή προς τα δεξιά, προς την «Δεξιοδεξιά» που προχωράει στην Ευρώπη, άμα η διαδοχή Μέρκελ γίνει με την λογική να ενσωματωθούν στην Χριστιανοδημοκρατία/στην Κεντροδεξιά τα δεξιότερα/συντηρητικά/αντιδραστικά αντανακλαστικά, και άμα αυτό μεταλλάξει τις CDU του κόσμου τούτου σε κάτι που θα θυμίζει πλέον μονόχρωμη Δεξιά. Αυτό είναι, για μας, το διακύβευμα και όχι η μάχη προσωπικοτήτων ή η «εκδίκηση Σόιμπλε» που θα δούμε να παίζεται στην γερμανική πολιτική σκηνή. Με αντικατοπτρισμό στον υπό απειλή διάλυσης – με την αντίρροπη άνοδο των Πρασίνων – κόσμο των Σοσιαλδημοκρατών…

Πηγαίνοντας πάλι λίγο παραπέρα, στην Ιταλία, βλέπει κανείς τον Πρόεδρο Σέρτζιο Ματαρέλλα αλλά και τον Διοικητή της Τράπεζας της Ιταλίας Ινιάτσιο Βίσκο να συντονίζουν τις προσπάθειές τους, προκειμένου να συγκρατήσουν την χώρα (υπό τον συνασπισμό Λέγκας/5 Αστέρων) από το να προχωρήσει παραπέρα την κόντρα της με τις Βρυξέλλες/την Ευρωζώνη (αλλά και τις αγορές). Και μπορεί ο Βίσκο να βρέθηκε σε αντιπαράθεση με τον Υπουργό Οικονομικών Τζιοβάννι Τρία γύρω από το αν ή όχι η αύξηση του δημοσιονομικού ελλείμματος θα συνέβαλε σε αναπτυξιακή επανεκκίνηση της Ιταλικής οικονομίας. όμως ήδη διαφαίνονται τάσεις για «μάζεμα» της αντιπαράθεσης – μαζί με το έλλειμμα, π.χ. με την παραπομπή στο μέλλον των μέτρων για κατώτατο «εισόδημα του πολίτη» ή/και για μείωση της ηλικίας συνταξιοδότησης όπως αυτή είχε αυξηθεί επί Κυβερνήσεων Μόντι. (Σημειωτέον εδώ ότι ο αναπληρωτής πρωθυπουργός με αρμοδιότητα τα Οικονομικά, αν και με το χαρτοφυλάκιο Εργασίας, Λουίτζι Ντι Μάιο δείχνεται πιο διαλλακτικός απ’ ό,τι αρχικά).

Ας σημειωθούν αυτά, καθώς «εύκολα» θεωρήθηκε ότι η Ιταλία έχει περιέλθει σε τελική ευθεία σύγκρουσης με Βρυξέλλες.

Σταματούμε εδώ, αν και αξίζει μια ματιά στην ακόμη πιο κοντινή/ακόμη πιο επικίνδυνη (αν δεν διαβάζουμε σωστά) γειτονιά μας. Όλοι θα θυμόμαστε ότι θεωρείται επ’ εσχάτων πως η Τουρκία «βρίσκεται στην γωνία», την στιγμή που κάνει τις διάφορες επιθετικές δηλώσεις/κινήσεις απέναντι στην Ελλάδα. Και θεωρούμε ότι «έχουμε μαζί μας» τους Ευρωπαίους κλπ. Όμως, πριν λίγες μόνον ημέρες είχαμε το θέμα με την Τετραμερή Ερντογάν-Πούτιν-Μέρκελ-Μακρόν. Με επίσημο θέμα την κατάσταση στην Συρία.

Αλλά… μήπως να μην βιαζόμαστε όταν μιλούμε για Τουρκία στην γωνία;