Ξαναμιλώντας για τις τηλεοπτικές άδειες (B)

 

Βλέπαμε χθες πώς για τρίτη συνεχή χρονιά, με πρωτοβουλία της Επιθεώρησης Δικαίου Μέσων Ενημέρωσης και Επικοινωνίας (ΔιΜΕΕ) και της Νομικής Βιβλιοθήκης, καλύφθηκε ένα ευρύτατο πεδίο προβληματισμού: πνευματικών δικαιωμάτων, ελευθερίας της έκφρασης, προσωπικών δεδομένων – με αιχμή, όμως, μια συζήτηση για την πολύκροτη υπόθεση των τηλεοπτικών αδειών.

Συνεχίζουμε, τώρα, με τη συγκινησιακά φορτισμένη, αλλά και πολύ διαφωτιστική παρέμβαση του Γιάννη Δρόσου–καθηγητή κι αυτού, στο Συνταγματικό– ο οποίος μετείχε στο “τιμ” που οργάνωσε και διεκπεραίωσε τον διαγωνισμό για τις άδειες, διαγωνισμό που προσάραξε στο ΣτΕ. Η φόρτιση στην παρέμβαση Γ. Δρόσου οφειλόταν στην ατμόσφαιρα, στην ένταση (ακόμη και με απειλές για ποινικές διώξεις…) που επεκράτησε σ’ όλη την διαδικασία και που “στέφθηκε” με τις διαρροές και αποκαλύψεις για τη στάση του ΣτΕ, πολύ προτού η απόφασή του όχι μόνον δημοσιοποιηθεί, αλλά και οριστικοποιηθεί στο πλήρες περιεχόμενό της.

Ο Γ. Δρόσος, όσον αφορά το θέμα του ΕΣΡ, θύμισε τη σταθερή και διακηρυγμένη θέση της αξιωματικής αντιπολίτευσης (διά χειλέων Γ. Τραγάκη) ότι «η παρούσα κυβέρνηση δεν θα πετύχει ποτέ τη συγκρότηση αυτή», που μαζί με τους κανόνες του άρθρου 101Α του Συντάγματος δημιουργούσε αδιέξοδο και αντέβαινε στην προηγηθείσα απόφαση του ΣτΕ περί αντισυνταγματικότητας του καθεστώτος μη αδειοδότησης. Θύμισε, ως “κεκτημένο” του διαγωνισμού, τα 250+ εκατομμύρια ευρώ που οι 4 πλειοδότες δεσμεύθηκαν να καταβάλουν, αλλά και τη μνημονιακή (ήδη από το 2012) υποχρέωση να προχωρήσει η αδειοδότηση με τίμημα.

Παραδέχθηκε με σαφήνεια τα σφάλματα που έγιναν κατά τη διαδικασία του διαγωνισμού (καθώς «η κυβέρνηση υποτίμησε την ισχύ του αντιπάλου»). Ενώ υπήρχε η κατάσταση ζούγκλας στην ενημέρωση (με 110 κανάλια, πάνω από 1.000 σταθμούς, πάνω από τις 500 εφημερίδες ανά την Ελλάδα) και επικρατούσε κατάρρευση των διαφημιστικών εσόδων (που δημιουργούσε και παγίωνε συνθήκες διαπλοκής), η συζήτηση δεν στράφηκε αρκετά στο πεδίο της νομιμότητας.

Υπήρξε, από κυβερνητικής πλευράς, πλημμελής κατανόηση της λειτουργίας του ΣτΕ και “νευρική αντίδραση” σ’ εκείνο που ο Δρόσος περιέγραψε ως carpet bombing της αντιπολίτευσης. Υπήρξε, τέλος, η “άθλια προβοκάτσια” με την προσωπική ζωή δικαστή του ΣτΕ, που πόλωσε την κατάσταση στο Συμβούλιο.

Το τελικό αποτέλεσμα ήταν μια διαδικασία πολύπλοκη, με “αντιγραφή” της μεθοδολογίας που είχε εφαρμοσθεί στη Γερμανία για τις άδειες κινητής τηλεφωνίας, να μην αφεθεί να φθάσει σε αποτέλεσμα. Το ζήτημα είναι ότι, τώρα, το ΕΣΡ που σχηματίστηκε έχει το καθήκον να προχωρήσει, σε χρόνο εύλογο, και να μην αφήσει de facto αρρύθμιστη την τηλεοπτική αγορά. Αλλιώς, κατά Γ. Δρόσο, θα όφειλε να επιδιωχθεί με νομικό τρόπο η εκτέλεση της απόφασης του ΣτΕ για ρύθμιση του τηλεοπτικού πεδίου. Μια πολύ χρήσιμη καταγραφή, αυτή.

Για μια ακόμη φορά, όμως, θα παραπέμψουμε την συνέχεια στο αυριανό σημείωμα.