Οι ενδιάμεσες εκλογές/midterms ως κληρονομιά του Τραμπ

 

Πάντα, όταν επιχειρείται αποτίμηση των Αμερικανικών εκλογών με «Ευρωπαϊκά μάτια» η στρέβλωση που προκύπτει είναι – αναπόφευκτα – αρκετά μεγάλη. Έτσι, πόσοι για παράδειγμα κατέγραψαν την ιδιαίτερα αυξημένη συμμετοχή; Το πέρασμα από 83 εκατομμύρια του 2014 στα 114 του 2018 είναι η απόλυτη αντιστροφή των στερεοτύπων μας για την πολιτική απάθεια/αποστράτευση των Αμερικανών. Σε Πολιτείες όπως η Φλόριντα ή η Βιρτζίνια, φαίνεται ότι αγγίχτηκε ρεκόρ 20ετίας.

Επίσης λίγοι μπόρεσαν να κατανοήσουν την υποδοχή των αποτελεσμάτων – βελτίωση των Ρεπουμπλικάνων στην Γερουσία, αλλά απώλεια του ελέγχου στην Βουλή των Αντιπροσώπων – από τον ίδιο τον Πρόεδρο Τραμπ, με το ανεπανάληπτο tweet του «Tremendous success tonight» Thank you all!». Η ανάγνωση μιας υποχώρησης ως νίκης, είναι χαρακτηριστική του φαινομένου Τραμπ. Ενώ δηλαδή η κυρίαρχη «Ευρωπαϊκή» ανάγνωση δείχνει να είναι ότι οι Αμερικανοί άρχισαν να τον μαζεύουν, ότι το Κογκρέσο δεν θα είναι πια συνεργάσιμο μαζί του όπως την πρώτη του 2ετία (με τις γυναίκες, τους νέους, τους Ισπανόφωνους και τους πιο μορφωμένους των προαστίων να περνούν στους Δημοκρατικούς), ο Τραμπ θεωρεί ότι το ότι φωνάζει «Νίκη! Νίκη!», μαζί με το ότι έβγαλε κόσμο να πάει στις κάλπες, μαζί με την εξασφάλιση της Γερουσίας και αρκετών Πολιτειών σε επίπεδο Κυβερνητών, συν η πρόσφατη τακτική επικράτησή του στην σύνθεση του Ανωτάτου Δικαστηρίου, του δίνει ανοιχτή ευθεία για διεκδίκηση  στις επόμενες προεδρικές εκλογές.

Αν κανείς εδώ προσθέσει ότι την καμπάνια των Ρεπουμπλικάνων (οι οποίοι δεν ήταν κατ’ ανάγκην Τραμπικοί στο ξεκίνημα…) την κουβάλησε/συμβόλισε εν πολλοίς ο ίδιος, ότι την αντίστοιχη των Δημοκρατικών (οι οποίοι ζουν σε προϊούσα διάλυση) χρειάστηκε να την σηκώσει ο Μπαράκ Ομπάμα/μνήμη παλαιών ημερών, με την Χίλαρι Κλίντον να εμφανίζεται μόλις μ’ ένα tweet την παραμονή της κάλπης, βλέπει ότι η προσδοκία επισκίασης/τιθάσσευσης Τραμπ δεν πάει καλά.

Εκείνο όμως που χρειάζεται ακόμη περισσότερο να προσεχθεί, είναι το πώς/με ποια βάση έκανε ο Τραμπ την καμπάνια των midterm elections. Λέτε να μίλησε για την επιτυχία των οικονομικών μέτρων του, για την άνθηση του Χρηματιστηρίου (για τους μεν, και είναι πολλοί Αμερικανοί που έχουν επενδυμένα κεφάλαια…) ή για το κατώτατο δεκαετιών στην ανεργία (πράγμα που όλο και αφορά το εργατικό εκλογικό δυναμικό του); Μήπως περηφανεύτηκε για το πώς η λογική κόντρας στην παγκοσμιοποίηση, η υπόσκαψη των πολυμερών θεσμών, ο εμπορικός πόλεμος σχεδόν προς όλους με δασμούς (από Κίνα μέχρις ΕΕ ή και Καναδά) δείχνει να περνάει παρόλες τις αντιρρήσεις συμμάχων και φίλων και λοιπών διεθνών συντελεστών; Μήπως έστω προέβαλε το ότι τηρεί τις δεσμεύσεις του, π.χ. για μειώσεις φόρων ή για αποικοδόμηση του Obamacare στην Υγεία;

Κάτι απ’ όλα αυτά επικαλέσθηκε, αλλά κυρίως ένα χρησιμοποίησε: τον φόβο και την απειλή που προσπάθησε – και δείχνει να κατόρθωσε – να ξυπνήσει σε ευρύτερα στρώματα. Για τους μετανάστες που έρχονται κατά κύματα, για τους επιβουλευόμενους τον Αμερικανικό τρόπο ζωής.

Αυτή η επιμονή στην πολιτική του φόβου, της απειλής, είναι η διαφαινόμενη κληρονομιά της εποχής Τραμπ. Η «Ευρώπη» που ετοιμάζεται για τις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2019 χρειάζεται να δώσει λίγην προσοχή στο φαινόμενο εν εξελίξει…