«Οι Μικρές Εισαγωγές» των Εκδόσεων Παπαδόπουλος

 

Την «δεύτερη σειρά» βιβλίων που προτείνουν οι Εκδόσεις Παπαδόπουλος – με την μετριόφρονα περιγραφή «Μικρές Εισαγωγές» και τον ούτως ή άλλως πολλά υποσχόμενο ρόλο συντονιστή στον Μπάμπη Παπαδημητρίου – παρουσίασαν οι συντελεστές του στον, ιδιαίτερα φιλόξενο κήπο-καφέ πίσω από το Νομισματικό Μουσείο.

Αν κάτι μπορεί να πει κανείς, είναι ότι αυτή η σειρά «χτίζει» και προχωράει παρακάτω την υπόσχεση που έδιναν ήδη οι πρώτοι τόμοι («Φιλελευθερισμός» του Αριστείδη Χατζή, «Πρόσφυγες, Ευρώπη, Ανασφάλεια» του Κωνστ. Φίλη, «Κλιματική Αλλαγή» της Εμμ. Δούση) :να εξασφαλίσουν στον αναγνώστη μια εύκολη – αλλ’ όχι πρόχειρη  – και γρήγορη – αλλ’ όχι επιδερμική – επισκόπηση «μεγάλων» θεμάτων. Να τροφοδοτήσουν με υλικό βάσης κάτι που έχει παραμεληθεί μέσα στην βουή των τηλεπαράθυρων και (κυρίως) του Διαδικτύου: την ενημερωμένη και γνήσια intelligent discussion, η οποία βρίσκεται τόσο περιθωριοποιημένη στην ωραία χώρα του ζωηρού καυγά και της συζήτησης αυτάρεσκων κουφών.

Η νέα σοδειά έχει ακόμη μεγαλύτερο ενδιαφέρον. Ο Γιάννης Κυριόπουλος, στο «Υγεία και Ιατρική Περίθαλψη» βλέπει – και δείχνει – πώς η υγεία διαμορφώνεται στην οικογένεια, όχι σε οποιοδήποτε θεραπευτήριο ή ΕΣΥ. πώς περίθαλψη είναι το μόνο που προτείνουν αυτά, και δίνουν πίσω στην οικογένεια ώστε να χτίσει πάλι υγεία! Επισημαίνει επίσης πώς λειτουργεί καταλυτικά η ανισότητα πληροφόρησης στον χώρο της υγείας. Και – για άνθρωπο της διαδρομής του Κυριόπουλου, στο χτίσιμο του ΕΣΥ… – το πώς λειτούργησε αληθινά το δίπολο δημόσιο/ιδιωτικό στην υγεία.

Η Μιράντα Ξαφά, πάλι, επαναφέροντας το «Δημόσιο Χρέος» δεν περιορίζεται στην αποικοδόμηση των στερεοτύπων – «τα Μνημόνια ευθύνονται για το χρέος», «το PSI κατέστρεψε τα Ταμεία», «το λάθος στον πολλαπλασιαστή του ΔΝΤ προκάλεσε την βύθιση» – τα οποία έχουν κυριαρχήσει στην δημόσια συζήτηση. Αλλά έρχεται και «αποφλοιώνει» τον τρόπο δημιουργίας του χρέους, καθώς και τις συνέπειες της (κάθε) επιλογής πολιτικής.

Η Αντιγόνη Λυμπεράκη – αναμενόμενο – προσεγγίζει την θεματική «Γυναίκες στην Οικονομία». Με έμφαση στο πώς προσαρμόζεται μια τέτοια προβληματική στους ταχύτατους αριθμούς αλλαγής που γνωρίζει – και μάλιστα υπό τις τωρινές συνθήκες κρίσης – τόσο ο κόσμος της εργασίας όσο και ο κόσμος της οικογένειας όπου διχάζεται η πραγματικότητα των γυναικών. Δεν αφήνεται η Λυμπεράκη ούτε να φύγει σε μια δεοντολογική συζήτηση αποσπασμένη από την πράξη, ούτε σε μια περιγραφή ενός μακρινού μέλλοντος ισότητας. Πάντως, κατορθώνει να διατηρήσει κάτι που η ίδια θεωρεί «μετρημένη αισιοδοξία».

Ισως όμως το πιο ενδιαφέρον της σοδειάς – αν και όχι το πιο εύκολα προσβάσιμο: κάνει την ζαβολιά να χρησιμοποιεί μέχρι και τύπους/μαθηματικές-λογικές εκφράσεις, ας μη το φοβηθεί ο αναγνώστης καθώς, είτε προσπερνώνται, είτε είναι απλώς συνοδευτικά, επεξηγηματικά – να είναι η «Οικονομική Ψυχολογία» της Γιούλης Φωκά-Καβαλλιεράκη. Μετά την εισβολή της Οικονομίας σε όλους τους χώρους της δημόσιας ζωής, αλλά και την αναγνώριση των ορίων που ανέκαθεν είχε η «υπερτεχνοκρατικοποιημένη» εκδοχή των Οικονομικών, η τωρινή συνάντηση με την Ψυχολογία και τις δικές της διερευνήσεις της ανθρώπινης συμπεριφοράς είναι πολύτιμη. Αν μη τι άλλο προκειμένου να καταλάβουμε τι μας συμβαίνει . πως το φαινομενικά παράλογο μπορεί να εγκαθίσταται στις αποφάσεις μας (ή σε εκείνες του πολιτικού συστήματος). Δεν είναι πάντα ευχάριστη, η αναγνώριση του πώς – αληθινά – λειτουργεί ο homo economicus. Όμως είναι χρήσιμη…