Οι συλλογικές συμβάσεις, η Αλίκη Βουγιουκλάκη, ο ρεαλισμός

 

Την ίδια μέρα που ο Γιάννης Ρέτσος – του ΣΕΤΕ, της βασικής εργοδοτικής συνιστώσας των τουριστικών επαγγελμάτων – προσερχόταν με θετική διάθεση απέναντι στην κυβερνητική πρωτοβουλία για επέκταση των συλλογικών συμβάσεων (βέβαια υπό προϋποθέσεις – θα επανέλθουμε), είδαμε την υπό εξέλιξη απεργιακή κινητοποίηση στον χώρο της ακτοπλοΐας, που ξεκίνησε ως 24ωρη αλλά προχωρούσε σε επέκταση να «μαζεύεται» και τούτο με όρους πολύ κοντά σ’ εκείνους που η ΠΝΟ είχε θεωρήσει απαράδεκτους (2% αυξήσεις για την τρέχουσα χρονιά, αναδρομικά από 1/1/2018). Τα δυο δεν έχουν κάποιαν άμεση σύνδεση, όμως σαν να αποτυπώνουν ένα κάποιο κλίμα ρεαλισμού, αυτοσυγκράτησης.

Ίσως θα μπορούσε κανείς να πει ότι η επέκταση των 4 κλαδικών συμβάσεων με την οποία ως κεκτημένο της Έφης Αχτσιόγλου ανεβαίνει στην ΔΕΘ ο Αλέξης Τσίπρας – πρόκειται για εκείνες των ναυτιλιακών επιχειρήσεων και πρακτορείων, των γραφείων ταξιδίων/τουρισμού, των πρακτόρων μελών της Διεθνούς Ναυτικής Ενώσεως (όχι πολυς κόσμος έως εδώ) καθώς και των τραπεζών (εδώ περισσότερη ουσία) – αποκτά πολιτικά «δάγκωμα», πώς; Μα, με την πρωτοβουλία του ΠΑΜΕ, προσκείμενου στο ΚΚΕ, να ανεβάσει στο You Tube σποτάκι βασισμένο σε παλιά ταινία με Αλίκη Βουγιουκλάκη/Δημήτρη Παπαμιχαήλ – για να σαρκάσει και να διακωμωδήσει ως «φύκια για μεταξωτές κορδέλες» τις κυβερνητικές αποφάσεις. Το ένστικτο του ΠΑΜΕ είναι ότι το χαρτί με τις συλλογικές συμβάσεις/της επεκτασιμότητας, αλλά και την αύξηση του κατώτατου μισθού – μ’ αυτήν, σημειώνουμε, έχει δείξει να μην διαφωνεί και η ΝΔ υπό όρους -, έτσι όπως πάει να παιχτεί από την Κυβέρνηση, έχει περιεχόμενο. Και προοπτική.

Άλλωστε, στην γραμμή Ρέτσου για την διαβόητη επεκτασιμότητα είχε ήδη κινηθεί και ο Θόδωρος Φέσσας του ΣΕΒ. Ο οποίος, αρθρογραφώντας στο ΑΠΕ/ΜΠΕ (η επιλογή ήδη σημαδιακή…), αφού θύμισε ότι υπάρχουν ούτως ή άλλως εν ισχύι πάνω από 40 διεπειχειρησιακές ΣΣΕ και πάνω από 500 επιχειρησιακές, προσπάθησε να τραβήξει μια γραμμή ανάμεσα στην «αναβίωση των συλλογικών διαπραγματεύσεων» και εκείνο που θεώρησε «προβληματικές διατάξεις». Όπως η επεκτασιμότητα ΣΣΕ χωρίς αληθινή αξιολόγηση της αντιπροσωπευτικότητας των συμβαλλομένων, ή πάλι με βάση αποφάσεις της Διαιτησίας με βάση μονομερή προσφυγή. Επέλεξε μάλιστα να γίνει πρακτικός, περιγράφοντας τις – κατ’ αυτόν, αλλά και η τοποθέτηση Ρέτσου ανάλογα ανακίνησε – προϋποθέσεις για μια υγιή επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων. Πέρα από την αποφυγή των παραπάνω επισημαινόμενων δυσλειτουργιών της επεκτασιμότητας, ανέφερε την (καίριας σημασίας για την φάση όπου βρίσκεται ακόμη η οικονομία) ανάγκη ιδιαίτερης προσοχής σε περιπτώσεις υπερχρεωμένων επιχειρήσεων, ή πάλι δραστηριοτήτων όπου θα. μπορούσε να θιγεί η απασχόληση αν χαθεί η ανταγωνιστικότητα.

Δύσκολη υπόθεση ο ρεαλισμός. Ιδίως ενόψει ΔΕΘ.