«Ου συνέχθειν, αλλά συμφιλείν»: δύσκολα πράγματα

 

Έτσι που μπαίνουμε – μετά τις μείζονες κινήσεις στην διεθνή/γεωπολιτική σκακιέρα, καθώς (για το μέγεθος της Ελλάδας στην Ν.Α. Ευρώπη) μεγάλη κίνηση είναι το προσπέρασμα του Μακεδονικού, σημαντική (επαν)εκκίνηση είναι τα ΕλληνοΤουρκικά, ευρύτερα η επαναφορά του Κυπριακού με φόντο την γεω-οικονομική ισορροπία – στην κεντρική φάση μιας προεκλογικής εκστρατείας που διαρκεί ήδη κοντά ένα χρόνο, οι τόνοι αναπόδραστα θα ανέβουν. Κι άλλο. Κι ακόμη περισσότερο.

Άμα η υπόθεση/μείζον σκάνδαλο Novartis όντως οδηγηθεί σε φάση ωρίμανσης και προσωποποιηθούν ευθύνες όχι-απλώς-δια-διαρροών αλλά (τουλάχιστον) με την κλήση για ανωμοτί καταθέσεις (δηλαδή με την σκιά υπόπτου να βαραίνει, ακόμη κι αν δεν ασκηθούν άμεσα διώξεις) και με ταυτόχρονη αρχειοθέτηση ορισμένων φακέλων (δηλαδή άρση κάθε υπόνοιας για άλλους), η ένταση στο πολιτικό κλίμα θα εκτοξευθεί – αναμενόμενο. Και άμα η μείζων εκκρεμότητα των κόκκινων δανείων πάρει τον δρόμο της – έτσι όπως αφέθηκε να σέρνεται η πιο επικίνδυνη «ουρά» της κρίσης, κάθε λύση, οποιαδήποτε λύση, όσο κι αν κατακριθεί, θα είναι κάτι το θετικό! – τότε η αντιπαραθετικότητα θα πάρει δρόμους που κινδυνεύουν να θυμίζουν εποχές του «Δεν πληρώνω!». Ιδίως άμα φέρει στο προσκήνιο κόντρα νέας εποχής με τους (μετα-Μνημονιακούς) Τροϊκανούς…

Ασφαλώς οι χειρισμοί σε κοινοβουλευτικό επίπεδο – οι διαδοχικές προσχωρήσεις στα δυο μεγάλα κόμματα (καλά: στα δυο μεσαιο-μεγάλα κόμματα) και οι εκχωρήσεις ψήφου και οι κατά περίπτωσιν οικοδομούμενες πλειοψηφίες έχουν φέρει στην επιφάνεια το πρόβλημα της ουσιαστικής νομιμοποίησης του πολιτικού συστήματος. Διότι όντως οι μεγάλες κραυγές περί απώλειας της δεδηλωμένης σε κάθε στροφή, περί αντισυνταγματικότητας ή περί καταπατήσεως του «πνεύματος» του Συντάγματος κι ακόμη περισσότερο του Κανονισμού της Βουλής, όλα αυτά  αποτελούν περισσότερο μέρος του πολιτικού διακόσμου, συνεισφορά στην ένταση της αντιπαράθεσης – και τίποτε το πολιτικά λειτουργικό.

Όμως κάθε χώρα, κάθε πολιτικό σώμα, σε κάθε στροφή της ιστορίας (η Μεταπολίτευση κόντεψε να μας κάνει να ξεχάσουμε το κλίμα της Βουλής των Ελλήνων της δεκαετίας του ΄60…) έχει το δικό της/το δικό του επίπεδο ανοχής προς το τι είναι τυπικά/τεχνικά νόμιμο, συνταγματικό κοκ και τι είναι πολιτικά/νομιμοποιητικά ανεκτό.

Όπως κι αν έχει το πράγμα το δηλητήριο που έχει διαχυθεί στο πολιτικό σώμα – δανεική η έκφραση από τον Γ. Χαρδαλιά, βετεράνο του ΠΑΣΟΚ, στο περιθώριο της παραδοσιακής κοπής της «Δημοκρατικής Ευθύνης» (όπου ο Αλέκος Παπαδόπουλος, καθώς για πρώτη φορά κίνηση αυτή «μετρήθηκε» στις δημοσκοπήσεις, θύμιζε πως «η μάταια προσπάθεια δεν είναι άχρηστη»: δύσκολος ο δρόμος νέων πολιτικών σχηματισμών στα χρόνια της ακραίας πόλωσης…) – δύσκολα θα επιτρέψει να φθάσουμε στις κάλπες χωρίς βαθύτερη διχαστικότητα. Και τούτο, ενώ στο βάθος του πολιτικού δρόμου υπάρχουν εκλογές με απλή αναλογική οι οποίες τρομάζουν τόσο, ώστε να ξορκίζονται από πολλούς.

Το Σοφόκλειο «ούτοι συνέχθειν, αλλά συμφιλείν έφυν», που πάει βαθύτερα στα πολιτικά/πέρα από τα ανθρώπινα, είναι για πολύ αργότερα ως φαίνεται. Και ας είμαστε όλοι στο ίδιο καράβι – που κουνάει, πάλι, αρκετά…