Ο Κυριάκος Μητσοτάκης, ο κορωνοϊός και οι απαρατήρητοι

του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

Μετά από αρκετές ημέρες απουσίας από το προσκήνιο της διαχείρισης της κρίσης του κορωνοϊού, σε αντίθεση με την πρακτική των πρώτων ημερών που είχε περιλάβει αρκετό διαγγελματικό περιεχόμενο, ο Κυριάκος Μητσοτάκης έκρινε σκόπιμο να επανέλθει με δική του δημόσια τοποθέτηση, ακριβώς πριν την κορύφωση των μέτρων για την συγκράτηση της υγειονομικής απειλής. Αν η σχετική υποχώρησή του από το προσκήνιο μπορεί να είχε ως δεύτερη σκέψη την άποψη ότι δεν κάνει (πολιτικά) καλό να ταυτίζεσαι με σκοτεινές ημέρες και με πιεστικές αποφάσεις – όσο κι αν οι δημοσκοπήσεις δείχνουν σταθερά υψηλή πτήση: βέβαια και ο Μπόρις Τζόνσον είναι ανεβασμένος δημοσκοπικά, ου μην αλλά και … ο Ντόναλντ Τραμπ! – η διαγγελματική επάνοδος Μητσοτάκη είχε πολλαπλό ενδιαφέρον.

Αυτό φάνηκε ήδη από την – νευρική – αντίδραση της Αντιπολίτευσης, που κατήγγειλε για πολιτική ή και εκλογική σκοπιμότητα. Πάντως, άμα σταθεί κανείς στο ίδιο το περιεχόμενο του μηνύματος Μητσοτάκη (που επέλεξε ύφος χαμηλότονο και όχι έντονο/απειλητικό στην λογική Ν. Χαρδαλιά/Πολιτικής Προστασίας, και τούτο μολονότι ο πυρήνας της έκκλησής του ήταν η διατήρηση του «Μένουμε Σπίτι» ενόψει της διακινδύνευσης του Πάσχα…) βρίσκει τουλάχιστον τρία στοιχήματα:

Το πρώτο, να εμπεδώσει την αίσθηση ότι εγκαταλείπεται από την Κυβέρνηση η αντιπαλότητα προς το Κράτος, το δημόσιο ΕΣΥ: όλες οι προς το μέλλον υποσχέσεις, από τον πολλαπλασιασμό των ΜΕΘ μέχρι την δόμηση μηχανισμών αλληλεγγύης και προστασία περνούν μέσα από το Δημόσιο (το οποίο φρόντισε να τονίσει ότι δεν πρέπει να είναι «λάφυρο» εξουσίας).

Το δεύτερο, να δείξει ότι η τακτική έγκαιρης, όσο και άβολης για την καθημερινότητα λήψης μέτρων κινήθηκε στην γενική λογική της επιστήμης διεθνώς – απέφυγε  λοιπόν την παγίδα του «εμείς το κάναμε καλύτερα».

Ίσως όμως η τρίτη επιλογή Μητσοτάκη να έχει μεγαλύτερο ενδιαφέρον μέλλοντος. Αφού ευχαρίστησε – αναμενόμενο – «νοσηλευτές, ένστολους και Πολιτική Προστασία που στάθηκαν στην πρώτη γραμμή» προσέθεσε ένα αναπάντεχο «Ευχαριστώ». Αξίζει να διαβαστεί ολόκληρο: «Στο πλευρό τους, πολλοί άλλοι μαχητές αυτής της “νέας καθημερινότητας”»: Οι υπάλληλοι των καταστημάτων τροφίμων. Τα παιδιά που μεταφέρουν έτοιμο φαγητό. Αλλά και οι εργαζόμενοι που κρατούν νύχτα-μέρα τις πόλεις μας καθαρές. Όλοι αυτοί «δίνουν ζωή στη ζωή μας». Είναι σίγουρο πως, όταν περάσει η κρίση, θα βλέπουμε αλλιώς τους ανθρώπους που γεμίζουν τα ράφια των σούπερ μάρκετ. Θα ανησυχούμε αν το παλικάρι στο μηχανάκι δεν φοράει το κράνος του. Και θα λέμε καλημέρα στις γυναίκες και στους άντρες που θα αδειάζουν τους κάδους της γειτονιάς μας. Δεν θα είναι πια αόρατοι όπως ήταν, ίσως, για κάποιους. Πολλοί έπρεπε να βάλουν την προστατευτική μάσκα για να λάμψει από πίσω της το φωτεινό τους πρόσωπο. Είναι το πρόσωπο της προκοπής και της αλληλεγγύης. Της αυριανής Ελλάδας. Και θέλω να τους ευχαριστήσω, για μία ακόμη φορά, εκ μέρους όλων των πολιτών».

Με την επιλογή αυτή, ο Κυριάκος Μητσοτάκης ευθέως δείχνει να επιλέγει να παίξει στο γήπεδο των «απέναντι»: της κοινωνικής ευαισθησίας και της ανθρώπινης ενσυναίσθησης. Άγνωστον αν ο ίδιος ή η Μαρέβα Γκρομπόσφκι έχουν εντάξει στα αναγνώσματά τους τους «Απαρατήρητους» της Αγγελικής Σπανού (Εκδ. ΠΟΛΙΣ), με τους οποίους αυτό το απόσπασμα δημιουργεί ευχάριστη συνήχηση. Όμως, αν αυτό αποτελεί επιλογή πολιτικού γηπέδου για την επόμενη μέρα αξίζει να παρατηρηθεί.