Ο Μεσογειακός Μεξικάνος Άνχελ Γκουρία

 

Στα όρια του ενθουσιώδους η παρουσία του Γεν. Γραμματέα του ΟΟΣΑ Άνχελ Γκουρία στην Αθήνα και οι δηλώσεις του μαζί με τον Αλέξη Τσίπρα. Το «είσθε σε πλατφόρμα εκτόξευσης» και το ευθύτατο «ήρθε η ώρα για ελάφρυνση του Ελληνικού χρέους (μαζί και με το «Η Ελλάδα θα αντιμετωπίσει τις προκλήσεις με πεφωτισμένες ηγεσίες») εύλογο ήταν να δημιουργήσουν αισθήματα ευφορίας.

Βέβαια, ήδη η (σχετικά) κοντινή μνήμη του ίδιου Γκουρία να απευθύνεται στον Αντώνη Σαμαρά – με συνοδό, τότε, τον Γιώργο Πρεβελάκη, πρέσβη στον ΟΟΣΑ, αντί του Γιώργου Κριμπά σήμερα, που είχε ήδη θητεύσει και το 2002-2005 στο ίδιο πόστο – με ανάλογης θερμότητας διαχυτικές διαπιστώσεις και προοπτικές θάταν χρήσιμο να προσγειώσει.

Όπως, άλλωστε, και η σειρά ουσιωδών (και όχι κατ’ ανάγκην εύπεπτων) επισημάνσεων και υποδείξεων του ΟΟΣΑ επί της ουσίας της συνεχιζόμενης προσαρμογής της Ελληνικής οικονομίας μετά-τα-Μνημόνια.

Μετρήστε: επαναφέρει ο ΟΟΣΑ την δυσλειτουργία των υπερυψηλών φορολογικών συντελεστών με στενή φορολογική βάση, δηλαδή στηρίζει εμμέσως πλην σαφώς την πρόταση Τρόικας για μείωση του αφορολόγητου. Τονίζει το πρόβλημα εισπραξιμότητας των φόρων με γενικές προτάσεις για χρήση POS και ηλεκτρονικών συναλλαγών. Ενισχύει μεν την επαναφορά των συλλογικών διαπραγματεύσεων, αλλά χωρίς αυτόματη επεκτασιμότητα των συμβάσεων. Ζητά αύξηση κατά 3 ή 4 χρόνια της πραγματικής ηλικίας συνταξιοδότησης. Και επιμένει, σε κάθε επίπεδο, να δημιουργηθεί φιλο-επενδυτικό κλίμα με επαναφορά – ουσιαστικά – όλης της συζήτησης περί εργαλειοθήκης/toolkit.

Συνεπώς, ο σχεδόν Μεσογειακός Μεξικάνος Άνχελ Γκουρία μπορεί να προξένησε ενθουσιασμό σε επίπεδο εντυπώσεων, όμως η «συνταγή» του ήταν αρκετά δύσκολη στην υιοθέτηση. Άμα την διαβάσει κανείς με σοβαρότητα, τουλάχιστον.