Παίζοντας με την «Ευρώπη»

 

Θα ξεκινήσουμε με μια προσγειωτική παρατήρηση: τίποτε απ’ όλα όσα θα προσεγγίσουμε στην συνέχεια δεν είναι πιθανόν να ισχύσει – τουλάχιστον να ισχύσει θεσμικά. Το ζητούμενο όσων προσπαθούν να  δημιουργήσουν τις τρεις εντελώς διαφορετικές δυναμικές που θα δούμε ευθύς αμέσως, είναι να εμφανισθούν ως πολιτικοί συνασπισμοί (αν μη κόμματα) στις Ευρωεκλογές του Μαΐου 2019, δηλαδή 10 μήνες από τώρα. Όμως η αυτάρεσκη δυσκινησία των Ευρωπαϊκών θεσμών – και ο βαθύτερος όλων συντηρητισμός του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου… – «εγγυάται» ότι με το ένα ή το άλλο πρόσχημα, κάτι το γνήσια διαφορετικό δεν θα «επιτραπεί» να απευθυνθεί οργανωμένα ως πολιτική επιλογή στον Ευρωπαίο πολίτη (ο οποίος ούτως ή άλλως ούτε υπάρχει, ούτε κανείς θέλει στα σοβαρά να μας προκύψει). Όμως:

 

  • Ξεκινώντας από τα αριστερά (γιατί; επειδή αν μη τι άλλο υπάρχει Ελληνική πρωτοβουλία, του αναπόφευκτου Γιάνη (ένα «ν») Βαρουφάκη) επιμένει η προσπάθεια της «Ευρωπαϊκής Άνοιξης», όπου δίπλα στο κίνημα DiEM25 (με ελληνική διάσταση την Βαρουφάκεια ΜέΡΑ) ή το Generation.s του Μπενουά Αμόν ή το LIVRE του Πορτογάλου Poυί Ταβάρες ή το DemA του Δημάρχου της Νάπολης Λουίτζι ντε Μαγκίστρις, βρίσκονται ως παρατηρητές και οι Πράσινοι του Ευρωκοινοβουλίου, και οι Γερμανοί Die Linke. Η ριζοσπαστική αναζήτηση του αρκετά χαοτικού αυτού χώρου – ο οποίος πάντως μέχρι και «σκιώδη Ευρωπαϊκή Επιτροπή σχεδιάζει» – βρίσκει επ’ εσχάτων ιδεώδη εχθρό-στόχο. Διότι…
  • … με την δημιουργία ενός ιδιότυπου υβριδίου think tank, συντονιστικής ομάδας και κέντρου κατεύθυνσης δημοσκοπήσεων (όποιος τρομάζει με την περιγραφή, ας ξαναπαίξει την κοινή συνέντευξη Τύπου Τραμπ-Πούτιν στο Ελσίνκι) με την επωνυμία «Το Κίνημα», ο διαβόητος Στηβ Μπάννον, του δεξιότατου «Freedom Caucus» που στήριξε αποφασιστικά την υποψηφιότητα Τραμπ στις ΗΠΑ έχουμε κάτι παράξενο να επιχειρείται. Εδώ, το ζητούμενο είναι να συντονιστεί κάτι που ήδη βρίσκεται σε υψηλή πτήση ανά την Ευρώπη: το Brexit του Νάϊζελ Φαρράτζ (και, ήδη, του αποκομμένου από τους Βρετανούς Συντηρητικούς Μπόρις Τζόνσον), το 44% του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν στις Προεδρικές της Γαλλίας, η κομβική θέση του Ματέο Σαλβίνι /της Λέγκας του Βορρά στην σημερινή Ιταλική Κυβέρνηση, ο δεξιο-ακροδεξιός συνασπισμός Κούρτς – Στράχε στην Αυστρία, η κεντρομόλος προς το μαύρο δύναμη του Βίκτορ Όρμπαν στην ομάδα χωρών Βίζεγκραντ στην Ανατολική Ευρώπη, θάλεγε κανείς ότι δεν χρειάζονται κάτι περισσότερο. Όμως… μήπως χρειάζονται; Κατά τον Μπάννον, σίγουρα ναι! Αντί να αποσβέννυται η δύναμη τους την μια από την Ευρωπαϊκή Χριστιανοδημοκρατία – την ώρα που ανατέλλει η AfD στην Γερμανία – ή να πολυδιασπάται στο Ευρωκοινοβούλιο μεταξύ ΕΛΚ/Λαϊκού Κόμματος και Ευρώπης της Ελευθερίας και Άμεσης Δημοκρατίας (Ευρωσκεπτικιστών), μια ενιαία/συντονισμένη παρουσία θα μπορούσε να εκφράσει «μια διαφορετική Ευρώπη».  Νέας Δεξιάς, νέου απόλυτου συντηρητισμού. Στην Ελλάδα, για την ώρα αυτού του είδους η συνέγερση δεν βρίσκει ευθέως οπαδούς – πλην αν διαβάσει κανείς επιμελέστερα τον ιστότοπο Antinews…
  • Αν αυτά σας τάραξαν αρκετά, ελάτε να προσγειωθείτε σε κάτι πιο ήρεμο/πολιτικά ορθό. Χτίζοντας στην επιτυχία του Μακρονικού «La République  en Marche» στην Γαλλία, ήδη από νωρίς ξεκίνησε η προσπάθεια να οικοδομηθεί ένα Ευρωπαϊκό σχήμα «L’ Europe en Marche» (κάποιοι με μαοϊκές ρίζες, προφανώς, το πήγαν σε «Grande Marche pour l’ Europe»!). Μια Κεντρώα/ΚεντροΑριστερά συσσωμάτωση, που θα προσπερνούσε τους κουρασμένους Σοσιαλδημοκράτες, τους πάντα οριακούς Φιλελεύθερους και τους σαφώς σε δεξιά στροφή Χριστιανοδημοκράτες, αυτή η προσπάθεια των Μακρονιστών θα απήλλασσε από την ανάγκη να «διαλέξουν» Ευρωπαϊκό σχηματισμό, να συμπαραταχθούν/να κολλήσουν σε κάποιους άλλους όσοι – πολλοί – εκλεγούν με «ψηφοδέλτιο Μακρόν» στην Γαλλία. Ούτε αυτή η πρωτοβουλία είναι πιθανόν να ευδοκιμήσει πρακτικά, όσο κι αν ο ίδιος ο Μακρόν υπέβαλε/επέβαλε στην ΕΕ να υιοθετήσει την λογική μιας διαβούλευσης, ευρύτερης και όχι μόνον θεσμικής αποστεωμένης, για «Το μέλλον της Ευρώπης». Σ’ εμάς, μολονότι όλοι κάποια στιγμή στράφηκαν λατρευτικά προς τον Εμμανουέλ Μακρόν – από Τσίπρα μέχρι Κυριάκου – μόνον το ΠΟΤΑΜΙ προσπαθεί να καταγραφεί.

Όλα αυτά, πάντως, έχουν επικαιρότητα για έναν πρόσθετο λόγο: επειδή περίεργα πράγματα ωριμάζουν αυτόν τον καιρό στην Γερμανία. Γι αυτό, όμως, περισσότερα αύριο.