Παράξενες ιδέες που κυκλοφορούν

 

Μέρες που η υπόθεση των διαπραγματεύσεων για τη δεύτερη αξιολόγηση του Μνημονίου-3 βρίσκεται σαφώς στον αέρα, με ακόμη και αναζωπύρωση των συζητήσεων περί Grexit, μέρες που ο Κυριάκος Μητσοτάκης ως αρχηγός της Αξιωματικής Αντιπολίτευσης βρέθηκε σε επίσημη επίσκεψη στο Βερολίνο, κάποιες παράξενες ιδέες για “επόμενη μέρα” (ή μάλλον για μεθεπόμενη…) ξεκίνησαν να κυκλοφορούν. Ο λόγος, μάλλον, είναι η αίσθηση Βρυξελλών και Βερολίνου ότι  τελικώς  “κάτι” θα ξεφύγει με το Ελληνικό Πρόγραμμα. Οπότε, κάποιου είδους νέα ρύθμιση θα καταστεί αναγκαία – πείτε το Μνημόνιο-4 ή όπως αλλιώς! Κάθε νέα, όμως, διαρρύθμιση του φακέλου “Ελλάδα” έχει καταστεί (πάλι) φανερό ότι θα χρειαστεί /θα απαιτήσει μια διαφορετικού τύπου παρουσία της περίπτωσης “Ελλάδα”.

Οι ίδιοι οι Γερμανοί γνωρίζουν, πια, αρκετά καλά ότι κινήσεις όπως παλιότερες, “υπέρ” ή “κατά” ελληνικών πολιτικών δυνάμεων ή, πάλιν, υπέρ σχημάτων διακυβέρνησης (όπως η απαίτηση προσυπογραφής των πολιτικών δυνάμεων στο Μνημόνιο-2, το 2012, ή η διατήρηση της κυβέρνησης Παπαδήμου ή, πάλιν, η ψήφιση με ευρεία πλειοψηφία στη Βουλή για το Μνημόνιο-3 το καλοκαίρι του 2015), τελικά δυσλειτουργούν, αν όχι φέρνουν το ακριβώς αντίθετο από το επιδιωκόμενο αποτέλεσμα. Όμως, σιγά-σιγά και το Βερολίνο, αλλά και άλλες ευρωπαϊκές καγκελαρίες –ακόμη και η συνήθως απολίτικη νομενκλατούρα των Βρυξελλών– “βλέπουν” ότι μια αυριανή, ουσιώδης ρύθμιση χρέους, έστω και με πατέντα “reform conditionality” (αιρεσιμότητας με βάση τις διαβόητες μεταρρυθμίσεις), δεν θα έχει μεγάλη χρησιμότητα σε μετεκλογική ελληνική συγκυρία. Ιδίως, δε, με απλή αναλογική στον ορίζοντα…

Με αυτήν την σκέψη, τέθηκε σε κυκλοφορία μια ιδέα περί “οικουμενικού υπουργού Οικονομικών”, δηλαδή περί μη πολιτικής προσωπικότητας που θα τη δέχονταν στο πηδάλιο ευρύτερου φάσματος πολιτικές δυνάμεις (και που… θα δεχόταν ο ίδιος, βέβαια), ώστε να συμμετάσχει σε διαπραγμάτευση του χρέους και ύστερα να σηκώσει την υλοποίηση ενός προγράμματος το οποίο (λόγω και διαρρύθμισης χρέους, μεσοπρόθεσμα) θα “βλέπει” προς το μέλλον και όχι προς τις επόμενες εκλογές.

Μια άλλη ιδέα, ακόμη λιγότερο οικεία για την ελληνική πραγματικότητα, ήταν εκείνη να ανελάμβανε συντονιστής του οικονομικού κύκλου υπουργείων μια προσωπικότητα ιδιαίτερου κύρους – “ας πούμε ένας διατελέσας πρωθυπουργός” (Ακούγεται αδιανόητο πρωθυπουργός να προσέρχεται σε  υπουργικό θώκο, έστω και προβεβλημένο. Αν και τέτοια δεν θεωρούνται παράλογα, π.χ. στην Ιταλία – ο Τζουλιάνο Αμάτο υπήρξε ΥΠΟΙΚ το 1999-2000 και Εσωτερικών το 2006-2008, αφού πρωθυπούργευσε το 1992-93 και το 2000-1, ο Τζούλιο ΑντρεόττιΥΠΕΞ το 1983-89, Εσωτερικών το 1978, «Κρατικών Συμμετοχών» το 1990-92, αφού πρωθυπούργευσε το 1972-72, το 1976-79 το 1989-92).