Παρατηρώντας, ανήσυχα, την «Ευρώπη»

 

Έχει που έχει η Ελλάδα του Σεπτεμβρίου 2018 μπροστά της το ανηφορικό εγχείρημα να διαχειριστεί – μέρα-μέρα, βήμα-βήμα – την μεταΜνημονιακή της πραγματικότητα σε ταραγμένα διεθνή νερά. Όταν η απόδοση του 10ετούς της σκαρφαλώνει στο 4,4% και εκείνη του καημένου του 7ετούς (της πλέον πρόσφατης έκδοσης πριν συννεφιάσουν οι αγορές) «βλέπει» δίπλα της το 4% ενώ ξεκίνησε με 3,5%, δεν χρησιμεύει και τόσο η επισήμανση ότι οι αγορές έχουν ταραχθεί με τις εξελίξεις στην Τουρκία – όπου η Turk Telecom περιέρχεται στον έλεγχο των τραπεζών για να μην χρεοκοπήσει ανοιχτά, αλλά και όπου οι Τουρκικές τράπεζες υποβαθμίζονται σταθερά – ή πάλι στην Αργεντινή – όπου το ΔΝΤ καλείται να επισπεύσει σωστική παρέμβασή του… Ζούμε ήδη στην πραγματικότητα των αγορών, όχι τον ωραίο πολιτικό καυγά περί «καθαρής» ή μη εξόδου: και ο σχετικά συγκρατημένος επισκέπτης της Ελληνικής Ένωσης Τραπεζών Γενς Βάιντμαν δεν χρειάστηκε χθες να φορέσει την ισχυρή πανοπλία της Bundesbank προκειμένου να εκφέρει προειδοποιητικό λόγο: αρκέσθηκε να επαινέσει τις θυσίες του Ελληνικού λαού, να θυμίσει στην στενή παρακολούθηση της μεταΜνημονιακής εποπτείας – αλλά κυρίως να σταθεί  στο «οι αγορές θα έχουν μια σκληρή προσέγγιση […] δεν μπορεί να πας κόντρα στις αγορές».

Σ’ αυτήν την τοποθέτηση, ή και στην αντιφώνηση του Νίκου Καραμούζη ως Προέδρου της ΕΕΤ ή και στις παρατηρήσεις/εκκλήσεις του ΣΕΒ για «ακόμη μεγαλύτερη υπευθυνότητα απ’ όση απεδείχθη κατά την διάρκεια των Μνημονίων» αντιπαρατηρείται de facto από την Κυβέρνηση και τους χειριστές της αυριανής διαπραγμάτευσης ότι ήδη κινούμαστε έναντι των Ευρωπαίων «εταίρων» σ’ ένα κλίμα πολιτικότερο.

Αυτό είναι ακριβές. Και αυτό, για παράδειγμα, εξηγεί ότι στο (τεχνικό, τεχνικότατο) χθεσινό  EuroWorking Group δεν δόθηκαν σημάδια συγκράτησης των όλο και πυκνότερων προαγγελιών της Ελληνικής πλευράς για χαλάρωση των δεσμεύσεων στο μέτωπο των συντάξεων. (Τελευταίος σταθμός η δήλωση Δραγασάκη ότι ο Προϋπολογισμός του 2019 δεν θα αποτυπώσει μειώσεις). Καθώς το επόμενο Eurogroup προβλέπεται για τις 10 Σεπτεμβρίου, θα έχουμε την παρουσία Τσίπρα στην ΔΕΘ και τις αντίστοιχες τοποθετήσεις χωρίς «αντίλογο» των Ευρωπαίων – πλην διαρροών, εννοείται…

Θα είχαμε όμως μια επισήμανση να κάνουμε: όσοι παρατηρούν την «Ευρώπη» για να έχουν μια βάση ανάπτυξης πολιτικής, καλό θα ήταν να έχουν αρκετήν επιφυλακτικότητα. Δεν αναφερόμαστε καν στις αναταράξεις που συναντά η Γερμανική Κυβέρνηση στο Bundestag με αφορμή την επιστροφή των κερδών των Ελληνικών ομολόγων από μέρους των Ευρωπαϊκών Τραπεζών, που εξηγούν τις αυστηρές τοποθετήσεις Όλαφ Σόλτς ως ΥΠΟΙΚ. Αναφερόμαστε πολύ περισσότερο στην ένταση του απρόβλεπτου στον πυρήνα των «Ευρωπαϊκών». Με λίγες μόλις ημέρες απόσταση είδαμε/ακούσαμε:

  • Συνάντηση ήμι-Κορυφής Ματτέο Σαλβίνι/Βίκτορ Ορμπαν για το αύριο του μεταναστευτικού/προσφυγικού, σε ανοιχτά επιθετικό κλίμα
  • Τοποθέτηση της Αυστρίας (προεδρεύουσας του Συμβουλίου υπουργών της ΕΕ αυτό το 6μηνο) για χρήση του… στρατού για φύλαξη των εξωτερικών συνόρων της Ένωσης απο τις μεταναστευτικές ροές
  • Ευθεία αμφισβήτηση των Ιταλικών συνεισφορών στον Προϋπολογισμό της ΕΕ από πλευράς Λουίτζι Ντι Μάϊο, με άμεση επιτίμηση του Επιτρόπου Εττινγκερ ότι αν συμβεί κάτι τέτοιο θα … αναζητηθούν και τόκοι.
  • Αιφνίδια και «εκτός συγκυρίας» τοποθέτηση του Προέδρου Μακρόν, σε μια αντιπαράθεση με τις Αμερικανικές πρωτοβουλίες διεθνώς, για την αναγκαιότητα σύσφιξης σχέσεων της σημερινής Ευρώπης με Ρωσία και Τουρκία.

Περιορισμένη σχέση όλων αυτών με τα δικά μας μετάΜνημονιακά, θα πείτε. Ναι και όχι. Διότι όποιος πορεύεται με λογική «πολιτικού χειρισμού», τέτοιου είδους απρόβλεπτα θα έχει να βρει μπροστά του. Η «Ευρώπη» γίνεται όλο και λιγότερο προβλεπτή. Ας το κρατήσουμε κατά νουν.