Πειρασμοί περί τα ΕλληνοΤουρκικά

 

Ο πειρασμός είναι αυτόματος, να ξεκινήσει κανείς από τρεις σχεδόν ταυτόχρονες τοποθετήσεις Ελλήνων αξιωματούχων για τα ΕλληνοΤουρκικά. Η πρώτη είναι η δίδυμη αναφορά του – συνήθως προσεκτικού, προσγειωμένου (αυτός είναι άλλωστε ο ρόλος του) –  Α/ΓΕΕΘΑ Βαγγέλη Αποστολάκη: αφενός η θέση ότι άμα οι Τούρκοι ανέβουν σε βραχονησίδα «θα την ισοπεδώσουμε» (δηλαδή θα επιχειρηθεί εκείνο που η πολιτική ηγεσία αρνήθηκε την νύχτα των Υμίων στον Ναύαρχο Λυμπέρη…), αφετέρου όμως η υπόμνηση ότι «κανένας δεν θα πολεμήσει δίπλα μας, αν χρειαστεί». Η δεύτερη είναι η έκκληση Τσίπρα, μετά την Τριμερή Ισραήλ-Ελλάδας-Κύπρου «να υπάρξει σεβασμός του διεθνούς δικαίου στην Ανατολική Μεσόγειο και το Αιγαίο», με ειδική βέβαια αναφορά στις εξελίξεις στην Κυπριακή ΑΟΖ. Η τρίτη – αναμενόμενη – ήταν η πριν και κατά και μετά δέσμη απόψεων του ΥΠΕΘΑ Πάνου Καμμένου, περί «Τούρκων ψευτοτσαμπουκάδων», περί «συντριβής» που περιμένει «εκείνον που δεν σεβαστεί την εθνική μας κυριαρχία και εθνική ακεραιότητα», περί ανακήρυξης ΑΟΖ (αυτό, όταν βρισκόταν στο συγκρότημα νήσων και νησίδων του Καστελόριζου…) ώστε να αντληθούν «μεγάλα κοιτάσματα που θα καλύψουν τις ανάγκες των επόμενων γενεών». Άνευ τέλους.

Μιλάμε για πειρασμό, επειδή όπως όταν σκάει ένα πυροτέχνημα είναι δύσκολο να ξεχωρίσει κανείς τις διαδρομές των επιμέρους φώτων (πού ακριβώς κοιτάνε, τι ακριβώς φωτίζουν…), έτσι και αυτό το μπαράζ δηλώσεων μπορεί να επιχειρεί προληπτική/αποτρεπτική παρέμβαση – όπως αν ο Α/ΓΕΕΘΑ είχε την αίσθηση π.χ. ότι η πύκνωση δράσεων από την Τουρκία δίπλα στα Υμια ή στην περιοχή της Παναγιάς πίσω από την Χίο, δράσεων που πηγαίνουν από παρατηρητήρια μέχρις «οικολογικές» παρουσίες, προαναγγέλλει κάτι – μέχρις ενσωμάτωση του Αιγαίου στις νέες ισορροπίες οι οποίες πάνε να δημιουργηθούν στην Ανατολική Μεσόγειο. (Εδώ, να μην χάσουμε από τον ορίζοντά μας την δήλωση-θέση του βοηθού ΥΠΕΞ των Ηνωμένων Πολιτειών Ουές Μίτσελλ, ότι η άποψη της Τουρκίας για την Κυπριακή ΑΟΖ «αποτελεί μειοψηφία του ενός». Μην χάνουμε όμως από τα μάτια μας και τον χάρτη – πού είναι η Κυπριακή ΑΟΖ, πού το Καστελόριζο και ο κώνος υφαλοκρηπίδας του συγκροτήματός του, πού βρίσκεται το Αιγαίο).

Μας αρέσει-δεν μας αρέσει, όμως, το ευρύτερο φόντο μπροστά στο οποίο ξετυλίγονται τα πράγματα στην περιοχή μας είναι άλλο: το σκιαγραφεί αφενός η απόσυρση των Αμερικανικών δυνάμεων από την Συρία, «επιτρέποντας» στην Τουρκία να αναλάβει την από καιρό σχεδιαζόμενη δράση εναντίον των Κούρδων (συμμάχων των ΗΠΑ κατά του ISIS…) εκείθεν του Ευφράτη, και αφετέρου η ηχηρή απόσυρση από την Κυβέρνηση Τραμπ του Υπουργού Αμυνας, βετεράνου στρατηγού Τζιμ Μάττις. Προσέξτε εδώ την διατύπωση της επιστολής παραίτησης: «Πιστεύω ότι πρέπει να είμαστε αποφασιστικοί και σαφείς/unamibiguous στην στάση μας απέναντι εκείνων των χωρών που τα στρατηγικά τους συμφέροντα βρίσκονται όλο και περισσότερο σε ένταση με τα δικά μας». Οποιος συνδέσει, τώρα, τις τελίτσες – μαζί και με την Τουρκική θέση ότι η Άγκυρα «δικαιούται» να εξοπλισθεί με Αμερικανικούς Patriot χωρίς να παραιτηθεί από τους Ρωσικούς S-400 (με ήδη προβαλλόμενο το επιχείρημα ότι η Ελλάδα διαθέτει και ΝΑΤΟϊκή αντιαεροπορική ασπίδα και Ρωσικούς S-300…) – βλέπει ότι η οικοδόμηση εύκολων εντυπώσεων περί ασφάλειας στην περιοχή μας παραμένει λάθος πειρασμός.

Ας μείνουμε λοιπον με ό,τι το θετικό από την Τριμερή στο Be’er Sheva και το όλο-και-πλησιέστερο-προς-ξεκίνημα του αγωγού East Med (θα επανέλθουμε) και με την προοπτική η επόμενη Τριμερής να είναι (Φεβρουάριο) στην Κρήτη, αλλά χωρίς τον πειρασμό να θεωρούμε ότι αποκτήθηκε ένα νέο δίχτυ ασφαλείας στα ΕλληνοΤουρκικά. Αυτή είναι και η βασική θέση Αποστολάκη, φρονούμε.