Πυκνώνουν οι διαφοροποιήσεις

 

Σε όλους ή πάντως στους βασικούς πολιτικούς χώρους παρατηρείται ένα όχι εύκολα διαχειρίσιμο φαινόμενο: διαφοροποιήσεις θέσεων, ακόμη και σε κεντρικής σημασίας ζητήματα. Το θέμα φαντάζει δημοσιογραφικό, όμως δημιουργεί – όπως γενικεύεται – βαθύτερη στρέβλωση στην λειτουργία του πολιτικού συστήματος. Δείτε:

Στον ΣυΡιζΑ, που ενδιαφέρει ιδιαίτερα καθώς ασκεί διακυβέρνηση, είδαμε τελευταίως πλήθος διαφοροποιήσεων απόψεων και πρακτικής. Αρκεί να θυμηθούμε, από τα εντελώς πρόσφατα, τον συνδικαλιστικό νόμο με το 50%+1 για την κήρυξη απεργίας. Ή πάλι το υπέρθερμο μέτωπο των πλειστηριασμών. Και μπορεί τα δυο αυτά μέτωπο να πήραν αναβολή – όμως τι θα γίνει με τους χειρισμούς για το Προσφυγικό/Μεταναστευτικό και τις προαναγγελλόμενες μεταβολές μετά την επίσκεψη Ερντογάν;

Στο μείζον ζήτημα του συνδικαλιστικού νόμου, άμα στραφεί κανείς στο Κίνημα Αλλαγής, ο βασικός πυρήνας ΠΑΣΟΚ προσήλθε ευθέως «απέναντι» στην νομοθέτηση του 50%+1 για την λήψη αποφάσεως απεργίας (στα πρωτοβάθμια σωματεία, υπό την έννοια απαρτίας) θυμίζοντας την εποχή Αρσένη και Άρθρου 4, που απεσύρθη πριν 33 χρόνια λόγω συνδικαλιστικής, και τότε, άρνησης. Την ίδια όμως στιγμή, το  ΠΟΤΑΜΙ τάχθηκε ευθύτατα υπέρ…

Στην Νέα Δημοκρατία, πάλι και στο Συνέδριό της η διακήρυξη «είμαστε Φιλελεύθεροι και Συντηρητικοί ταυτόχρονα» από τον Αντώνη Σαμαρά ήταν συμβατή με Μητσοτάκη στο «είμαστε όλοι εδώ!» Όμως η Ορθοδοξία, «όχι ως απλή θρησκευτική επιλογή αλλά ως ταυτότητά μας», πόσο συμβατή είναι με το στίγμα της σημερινής ηγεσίας της Ν.Δ. Με, αν μη τι άλλο, το «Είμαστε το κόμμα όλων των Ελλήνων»;