«Πώς έπεσαν δυνατοί και απώλοντο σκεύη πολεμικά»

 

Αρκεί να πάει κανείς στην Παλαιά Διαθήκη – στο βιβλίο Β΄ Βασιλειών, που ακολουθεί τα βήματα του Ισραηλιτικού λαού – για να διαβάσει την αποστροφή «Πώς έπεσαν δυνατοί [και απώλοντο σκεύη πολεμικά]». Που αποτελεί μια προειδοποίηση προς όσους θεωρούν ότι η ισχύς τα ρυθμίζει όλα, ότι η επιβολή και η κυριαρχία όταν επιτευχθούν είναι στοιχεία διαρκή.

Πώς μας ήρθε αυτή η αποστροφή της Παλαιάς Διαθήκης στον νου; Θυμηθείτε: όταν πριν λίγες μόνον εβδομάδες η Γερμανία πορευόταν προς τις κάλπες της, η Άνγκελα Μέρκελ είχε φθάσει να θεωρείται ακλόνητη στο βάθρο της στην επιδίωξη της ιστορικής τέταρτης θητείας της. η Χριστιανοδημοκρατία εθεωρείτο κυρίαρχη και καθοριστική για το μέλλον της «Ευρώπης». ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε λειτουργούσε ως σκοτεινός Τεύτονας Ιππότης, που θα καθόριζε το μέλλον του Eurogroup (και… της Ελλάδας).

Τώρα; Τώρα μετά από εκλογές που έφεραν μεν την Χριστιανοδημοκρατία στους νικητές (αλλά πόσο χαμένους…), τον Σόιμπλε στην τιμητική αποστρατεία (Πρόεδρος μιας  Bundestag που δεν είναι καν βέβαιο αν θα κληθεί να δώσει ψήφο εμπιστοσύνης σε μια λειτουργική Κυβέρνηση χωρίς να φθάσει σε νέες κάλπες), την δε Άνγκελα Μέρκελ στην κουρασμένη ανακοίνωση αποτυχίας να συγκροτήσει την περιβόητη Κυβέρνηση Συνασπισμού «Τζαμάικα» με Χριστιανοδημοκράτες/ Φιλελεύθερους/Πρασίνους (με πείσμα άρνησης κάθε ενδεχόμενο να είναι η ίδια επικεφαλής άλλης Κυβέρνησης Συνασπισμού), όλοι οι συντελεστές του πολιτικού παιχνιδιού της Γερμανίας – το οποίο, το επαναλαμβάνουμε, θα χρειαστεί να μάθουμε πώς παίζεται χωρίς τα στερεότυπα προβλεπτότητας και σταθερότητας που είχαμε στο μυαλό μας – αναγκάζονται να λειτουργήσουν πολύ-πολύ πιο ταπεινά. Όμως να προσέξουμε να μην μεταφέρουμε τις δικές μας συνήθειες και τους δικούς μας αυτοματισμούς; οι Γερμανοί ούτε έχουν χρονικούς περιορισμούς για σχηματισμό Κυβέρνησης. ούτε λειτουργούν υπό την απαίτηση/απειλή της δεδηλωμένης που «πρέπει» να επαληθεύεται σε ψηφοφορίες στην Bundestag. ούτε ο Πρόεδρός της καλείται σε εργώδεις προσπάθειες να στήσει όρθια Κυβέρνηση. ούτε η έννοια «Κυβέρνηση μειοψηφίας» δημιουργεί τρόμο αστάθειας.

Οπότε, μετά και την διαπίστωση της αποτυχίας σχηματισμού «πολύχρωμης» Κυβέρνησης Συνασπισμού (και την προσπάθεια όλων να δείξουν ότι «ο άλλος φταίει»: εδώ οι Γερμανοί δείχνονται Ελληνοπρεπέστατοι!) αλλά και την μαγκωμένη αντίδραση ανά τις Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες καθώς και… στις αγορές (οι τελευταίες υποτίθεται ότι θεωρούν την Γερμανία βράχο σταθερότητας, πλην τώρα ξεροβήχουν), το σημερινό Κυβερνητικό σχήμα συνεχίζει όχι με λογική υπηρεσιακής Κυβέρνησης. Άλλο αν η συνταγματική σύμβαση θέλει να υπάρξει ψήφος εμπιστοσύνης – σημειωτέον ότι την λαμβάνει ο/η Καγκελάριος, όχι η Κυβέρνηση – για να συνεχισθεί η διακυβέρνηση. Η παραίνεση του Προέδρου Φανκ-Βάλτερ Στάινμαγιερ (Σοσιαλδημοκράτη) να συνεχισθούν οι προσπάθειες σχηματισμού Κυβέρνησης Συνασπισμού είναι αυτό και μόνο: παραίνεση. Η ελάχιστη ελκυστικότητα της ιδέας μιας νέας προσφυγής στις κάλπες (που θα… ελληνοποιούσε πλήρως την Γερμανία!) προέρχεται από το ότι ένα τέτοιο ενδεχόμενο πιθανότατα θα αδυνάτιζε κι άλλο το CDU, μάλλον ακόμη περισσότερο το αδελφό Βαυαρικό CSU (που έχει και τραβήγματα ηγεσίας/Ζέεχοφερ αλλά και εκλογές μέσα στο 2018), ενδεχομένως και το SPD 9 που κι αυτού η ηγεσία/Σουλτς είναι κλονισμένη), ενώ πιθανότατα θα ενίσχυε κι άλλο την υπερσυντηρητική AfD αλλά και τους Πράσινους. Τώρα, το ότι η Άνγκελα Μέρκελ τοποθετείται υπερ νέων/επαναληπτικών εκλογών είναι δείγμα ισχύος; ή αδυναμίας;

Προσέξτε τώρα μια στιγμή τις επιπτώσεις μιας τυχόν μετάβασης σε συνέχιση της Κυβέρνησης Μεγάλου Συνασπισμού CDU-CSU/SPD: σχεδόν βέβαιο ότι θα υπήρχε απαίτηση να μην είναι Καγκελάριος η (πανίσχυρη, κλπ. θυμάστε;) Άνγκελα Μέρκελ. Ποιος/ποια θα διαδεχόταν; Πιθανότερος ο Thomas De Maizière, υπουργός Εσωτερικών σήμερα («για χάρη του» ουσιαστικά καταργείται η συνθήκη Σένγκεν για όσους φθάνουν στην Γερμανία από Ελλάδα: για να λέει ότι φυλάσσεται δρακόντια η Γερμανία), όχι απίθανη η Ursula von Der Leyen, υπουργός Αμύνης. Ο πρώτος θα ήταν σεβαστικότερος στην «κληρονομία» της Μέρκελ, η δεύτερη πιο κατεδαφιστική.

Αλλά και στους SPD, η στάση του Μάρτιν Σουλτς που αρνείται κάθε συνεργασία θα ήταν καταδικαστική γι’ αυτόν: εδώ η διαδοχή θα ήταν πιο ευθύγραμμη, καθώς ο Ζίγκμαρ Γκάμπριελ – που ήδη ήταν στην ηγεσία αλλά παραμέρισε για να προσέλθει ο Σουλτς – είναι προφανής επιλογή.

«Πώς έπεσαν δυνατοί  και απώλοντο σκεύη πολεμικά».