Πώς διαμορφώνεται το Ευρωπαϊκό παζλ

 

Με 79% των ψήφων, το Συνέδριο του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος/ΕΛΚ – δηλαδή της Ευρωπαϊκής Χριστιανοδημοκρατίας – εξέλεξε τον Γερμανό (δηλαδή… Βαυαρό, Χριστιανοκοινωνιστή/CSU , ήδη επικεφαλής της κοινοβουλευτικής ομάδας του ΕΛΚ στο ΕυρωΚοινοβούλιο) προκειμένου να ηγηθεί, στην ουσία, της καμπάνιας του ΕΛΚ για τις Ευρωεκλογές. Kαι να παρουσιαστεί ως υποψήφιος του χώρου/Spitzen kandidat για την θέση του Προέδρου της Ευρωπαϊκής Επιτροπής ο οποίος θα αναδειχθεί ως διάδοχος του Ζαν-Κλοντ Γιουνκέρ. (Στο Ευρωκοινοβούλιο, το ΕΛΚ είναι – με 219 έδρες επί 750 – , πρώτη δύναμη. Έστω και ψαλιδισμένο, με κάτι σαν 180 έδρες προβλεπόμενες, θα παραμείνει. Προσοχή, το Κοινοβούλιο δεν – ΔΕΝ – εκλέγει τον Πρόεδρο της Επιτροπής. Αυτός επιλέγεται από το Συμβούλιο, δηλαδή από τα Κράτη μέλη. Όμως, ήδη από την προηγούμενη θητεία επεκράτησε να γίνεται σεβαστή η σχετική ψηφοφορία στο Κοινοβούλιο – όθεν ο Γιουνκέρ που θυμόμαστε και στο debate των υποψηφίων, τότε: Γιουνκέρ, Σουλτς, Φερχοφσταντ, Τσίπρα, Κέλλερ).

Η επιλογή Βέμπερ – ο οποίος ουδέποτε έχει αναλάβει κυβερνητικό πόστο: ο Γιουνκέρ υπήρξε ΥΠΟΙΚ, ύστερα Πρωθυπουργός του Λουξεμβούργου  ενώ οδήγησε επί χρονια το Eurogroup. ο δικός του προκάτοχος Μπαρόζο είχε κι αυτός υπάρξει Πρωθυπουργός – δεν σημαίνει μόνον ότι επεκράτησε του ανθυποψηφίου του Φινλανδού Αλεξ  Στουμπ, πρώην Πρωθυπουργού της Φινλανδίας. Σημαίνει, πολύ βαθύτερα, ότι η Χριστιανοδημοκρατία επιλέγει να προσέλθει στην καμπάνια των Ευρωεκλογών στρεφόμενη δεξιά/συντηρητικά: ο Βέμπερ, καίτοι τακτικά διαλλακτικός, έχει ταυτισθεί με τις δεξιότερες επιλογές (έναντι του Στουμπ): γνωρίζουμε  τις θέσεις του κατακεραύνωσης της Ελλάδας στις διαδικασίες διάσωσης, αλλά και ειδικά εναντίον του Αλέξη Τσίπρα, ο οποίος γι αυτόν «ως κομμουνιστής, αποτελεί το πρόβλημα» , όμως πολύ περισσότερο αυτό έχει φανεί με την σκληρή θέση του στο Προσφυγικό/Μεταναστευτικό, στην λογική των κλειστών συνόρων κοκ. Το «στοίχημα Βέμπερ» έγκειται στην προσδοκία ότι, οδηγώντας το ΕΛΚ δεξιότερα/συντηρητικότερα/κλειστότερα ως «Ευρώπη» (χαρακτηριστικά, κρατά στις τάξεις του στοργικά το Fidesz του Βίκτορ Όρμπαν, παρά την ψήφο του Ευρωκοινοβουλίου κατά της Ουγγαρίας για θέματα θεμελιωδών δικαιωμάτων…) με την προσδοκία ότι έτσι το ΕΛΚ θα λειτουργήσει ως ανάχωμα κατά των ακόμη συντηρητικότερων/Ευρωδιστακτικών, αν μη ευθέως αντι-Ευρωπαϊκών δυνάμεων, τύπου Σαλβίνι, 5 Αστέρων, Λεπέν που βρίσκονται σε άνοδο ανά την Ευρώπη. Θα πετύχει αυτός ο χειρισμός; Ή απλώς θα βρεθεί όλη η «Ευρώπη» να έχει μετακινηθεί δεξιά/συντηρητικά/κλειστότερα;

Σε σύγκριση με αυτό το σκηνικό, οι υπό συνολικήν υποχώρηση Σοσιαλδημοκράτες – ιδίως μετά την εξάχνωση του PS  στην Γαλλία και τις ήττες του SPD στην Γερμανία – ανέδειξαν ως δικό τους Spitzenkandidat τον (Ολλανδό, Αντιπρόεδρο της Επιτροπής Γιουνκέρ) Φρανς Τίμμερμανς. (Στο σημερινό ΕυρωΚοινοβούλιο έχουν οι ΕυρωΣοσιαλιστές 179 έδρες. Στο επόμενο, θα είναι ευτυχείς με 160…). Αναζητούν το πάτημά τους για το αύριο. Χαρακτηριστικά, αύριο στις διεργασίες του SPD στην Γερμανία έχει κληθεί να δώσει νέο στίγμα ο ημέτερος Αλέξης Τσίπρας αλλά και ο Πορτογάλος Αντόνιο Κόστα. Εδώ, το μείζον ερώτημα είναι αν στροφή των Σοσιαλδημοκρατών αριστερότερα μπορεί να τους δώσει πολιτικό χώρο. Αν και το ουσιαστικό ερώτημα είναι αν μπορούν να συντονισθούν με τους – σε πανευρωπαϊκή, πάντως Γερμανική – άνοδο Πρασίνων…

Τι λείπει από το παζλ; Μα ο λιγάκι παραμερισμένος Εμμανουέλ Μακρόν. Εκείνος, δεν πέτυχε να δημιουργήσει νέο πολιτικό χώρο με την Europe en March του – πάντως μέχρι στιγμής. Η απλή συμπόρευσή του με τους Φιλελεύθερους (89 έδρες), σαφώς δεν ανταποκρίνεται στις φιλοδοξίες που έδειξε να έχει. Τα δικά του ανοίγματα προς τους Πρασίνους είναι υπαρκτά, όμως ακόμη ασαφή. Πάντως το Ευρωπαϊκό παζλ έχει μπροστά του μακρά πορεία για να διαμορφωθεί…