Πώς σκέφτονται οι Γερμανοί

 

Το ’φεραν οι συγκυρίες και βρεθήκαμε να συζητάμε με δυο γερμανούς πολιτικούς από το κόμμα της Αριστεράς (Die Linke) με ειδικό ενδιαφέρον στα οικονομικά-δημοσιονομικά. Τον Axel Troost, βουλευτή στο Bundestag και εκπρόσωπο Die Linke στα δημοσιονομικά θέματα και την Danielle Trochowski , υφυπουργό Οικονομικών στο Μαγδεμβούργο.

Από τη χαλαρή συζήτηση προέκυψαν πολλά, που θ’ άξιζε να τα συνειδητοποιήσουμε τώρα, καθ’ οδόν προς τα αδιέξοδα της αξιολόγησης. Δίνουμε εδώ δυο χαρακτηριστικές προσεγγίσεις.

Ρωτούσαμε τον Troost πόσο –σήμερα!– η υπόθεση “Ελλάδα” ενδιαφέρει τον μέσο Γερμανό ή και τον μέσο πολιτικό στην Γερμανία. Δείτε λίγο την απάντηση: «H συζήτηση για την ελληνική υπόθεση στη συνήθη ειδησεογραφία, στον ευρύτερο πληθυσμό έχει πεθάνει. Το πρόβλημα δεν έρχεται σε συζήτηση, πλην ίσως από το ζήτημα των προσφύγων που κάπου υπάρχει στα μέσα ενημέρωσης. Στον πολιτικό κόσμο, τα πράγματα είναι κάπως διαφορετικά. Όπως και νωρίτερα, μεγάλο μέρος της CDU [Χριστιανοδημοκράτες] και μάλιστα στην CSU [Χριστιανοκοινωνιστές] θεωρούν ότι οι μεταρρυθμίσεις στην Ελλάδα δεν προχωρούν, ότι η απόφαση του Αυγούστου [2015] δεν υλοποιείται και, συνεπώς, καμιά ελάφρυνση χρέους δεν νοείται, ούτε ζήτημα συμβιβασμού τίθεται.

Αυτό μπορούσε να δει κανείς σαφέστατα τον Δεκέμβριο, όταν βραχυπρόθεσμα μέτρα ελάφρυνσης του ελληνικού χρέους ήρθαν να συζητηθούν στο Bundestag. Τότε, από τους βουλευτές και όχι από το Υπουργείο Οικονομικών σημειώστε, τέθηκε ζήτημα έγκρισης [επομένων εκταμιεύσεων] από το Bundestag [σε Ολομέλεια] και όχι μόνον από την Επιτροπή Προϋπολογισμού.

Θέσαμε τώρα, στην Trochowski το ερώτημα πώς εξηγείται ότι οι ανησυχίες που –κατά καιρούς– έχουν διατυπωθεί από διάφορες χώρες της Ε.Ε., από την Ευρωπαϊκή Επιτροπή, από το ίδιο το ΔΝΤ, για την αποδιαρθρωτική επίπτωση του πλεονασματικού εμπορικού ισοζυγίου της Γερμανίας, δεν συγκινούν στην ίδια την χώρα. Η εξήγηση: «Επειδή η θεωρούμενη επιτυχία της γερμανικής οικονομικής πολιτικής πουλήθηκε ακριβώς ως αποτέλεσμα αυτής της λογικής, της λιτότητας και της δημιουργίας πλεονασμάτων. Κι ας κοστίζει στη συνοχή της Ευρωζώνης. Αν και οι άλλοι κάνουν τα αυτά, αν και οι άλλοι κάνουν τα ίδια μ’ εμάς, τότε θα έχουν τα ίδια αποτελέσματα». Μια πολιτική χαμηλών μισθών [στη Γερμανία] επί μια 10ετία και το ως εκ τούτου πλεόνασμα στο εξωτερικό ισοζύγιο θεωρήθηκε πρότυπη συνταγή. Οπότε, η κριτική π.χ. των εκθέσεων της Ευρωπαϊκής Επιτροπής για το ζήτημα των πλεονασμάτων δεν πέρασε στη Γερμανία. Κατέληξε να παρασιωπάται.