Σε λιγότερες από 60 μέρες, στις ΗΠA, ποιος (και πώς) θα σηκώνει το τηλέφωνο;

 

Του Αντώνη Δ. Παπαγιαννίδη

 

Έτσι όπως πύκνωσε η ειδησεογραφία που αφορά τα δυσοίωνα ΕλληνοΤουρκικά αλλά και την συνεχιζόμενη πανδημία του Covid-19, έτσι που ό,τι ξέφευγε από αυτά στρεφόταν σχεδόν αναγκαστικά στις εξελίξεις στην οικονομία, έτσι που η Ευρωπαϊκή διάσταση παρακολουθεί στενά όλα τα παραπάνω, δεν είναι δύσκολο να ξεφύγει η ματιά απ’ όσα βρίσκονται εν εξελίξει πέρα από τον Ατλαντικό. Εκεί όπου σε λιγότερες από 60 ημέρες οι προεδρικές εκλογές θα κρίνουν πολλά: το πόσο, αυτές οι εξελίξεις, μας αφορούν άμεσα προκύπτει για όποιον θέλει να βλέπει από το τρίγωνο τηλεφωνημάτων Τραμπ-Μητσοτάκη-Ερντογάν με την προσδοκία συγκράτησης της ανάφλεξης στα ΕλληνοΤουρκικά. αλλά και με την έκκληση Μακρόν προς Τραμπ να συγκρατήσει την Άγκυρα…

Ενώ λοιπόν, οι Αμερικανοί πορεύονται προς την ανάδειξη του επόμενου Προέδρου τους/«Πλανητάρχη», ενώ οι δημοσκοπικές μετρήσεις περιορίζουν την διαφορά του (προπορευόμενου) Τζο Μπάιντεν από τον νυν Πρόεδρο Τραμπ ο οποίος λάνσαρε την επίσημη καμπάνια του με σκηνικό τον Λευκό Οίκο (ανήκουστο για την Αμερικανική παράδοση), σημειώστε κάποιο πιο διαφωτιστικό στοιχείο: οι μεγάλες στοιχηματικές εταιρείες, που συνεκτιμούν τα στοιχεία, και έδιναν με διαφορά ευνοούμενο τον Μπάιντεν, τώρα δίνουν σχεδόν στα ίσα τους δυο. Μην ξαφνιάζεσαι φίλε αναγνώστη με αυτήν την καταφυγή στους bookies: οι δημοσκοπήσεις στις Προεδρικές εκλογές στις ΗΠΑ δεν λένε πολλά, καθώς ο Πρόεδρος εκλέγεται από εκλέκτορες, οπότε χρειάζεται βαθύτερη γνώση των ισορροπιών σε κάθε μια Πολιτεία, ιδίως δε σε μια φούχτα Πολιτείες-κλειδιά (Φλώριδα, Μίσιγκαν, Οχάιο, Πενσυλβάνια, Β. Καρολίνα) αν είναι μια πρόγνωση να έχει νόημα: η εκλογική αναμέτρηση Τραμπ-Κλίντον το έδειξε το 2016.

Πολύ σοβαρότερο, όμως, είναι εκείνο που γίνεται με την επιστολική ψήφο – προσοχή! σε κατάσταση πανδημίας Covid-19, που στις ΗΠΑ συνεχίζει να ανεβαίνει η έντασή της. Εξαρχής ο Ντόναλντ Τραμπ μάχεται να την υποσκάψει την επιστολική (κατ’ αυτόν «οι εκλογές του 2020 θα είναι οι πλέον ανακριβείς και οι πλέον νόθες» λόγω της επιστολικής ψήφου), τώρα καλούσε οπαδούς του να ψηφίσουν και με τους δυο τρόπους – πράγμα που ακούγεται στα δικά μας αυτιά αδιανόητο, όμως έχει την «λογική» της απόδειξης του διαβλητού της επιστολικής. Προσέξτε όμως πού το πράγμα αληθινά κινδυνεύει να γίνει καταστροφικό: οι επιστολικές ψήφοι ούτως ή άλλως θα καθυστερήσουν να καταμετρηθούν (υπάρχει και πρόσθετο ζήτημα με τις ταχυδρομικές υπηρεσίες, οι οποίες βρέθηκαν υποχρηματοδοτημένες). Οπότε τα πρώτα αποτελέσματα που θα προκύψουν και θα ανακοινώνονται μέσα Νοεμβρίου – προσοχή! ανά Πολιτεία, που η καθεμιά θα αναδεικνύει εκλέκτορες – μπορεί να αλλάζουν αισθητά όσο θα προχωρά η καταμέτρηση των επιστολικών. Γενικώς, με επιστολική ψήφο θεωρείται ότι θα εκφρασθούν περισσότερο Δημοκρατικοί ψηφοφόροι. Ξανασκεφτείτο το, και θα δείτε τι μπορεί να σημάνει η έκκληση πολλών να δεσμευτούν οι δυο υποψήφιοι στο αυτονόητο – να αποδεχθούν το εκλογικό αποτέλεσμα! Μακρό διάστημα αμφισβήτησης – θυμηθείτε την πολύ πιο αθώα αναμέτρηση Μπους-Γκορ του 2000 – μπορεί κυριολεκτικά να ξεπατώσει την νομιμοποίηση της Προεδρίας.

Και μια τελευταία επισήμανση: υποτίθεται ότι η υποψηφιότητα Τραμπ εξ αρχής είχε στραφεί προς τον «μέσο Αμερικανό», τον μη-προνομιούχο, λευκό, μη-απόφοιτο Πανεπιστημίου ενάντια στις ελίτ της Ουάσιγκτων των Δημοκρατικών και στην ψήφο των μειονοτήτων (μαύρων, Ισπανόφωνων), που κατεξοχήν αντιπροσώπευσε ο Μπαράκ Ομπάμα, οι Κλίντον κλπ. Πρόσφατο έργο του Michael Sandel, που ασχολείται ακριβώς με την παθολογία της υπεραντιπροσώπευσης των μορφωτικών ελίτ στην πολιτική σκηνή, με τους απόφοιτους των προβεβλημένων Πανεπιστημίων/της Ivy League να έχουν εκτοπίσει εντελώς από την πολιτική όσους δεν είχαν αυτήν την ευκαιρία, επισημαίνει ότι ο Τζο Μπάιντεν μπορεί να είναι ο πρώτος Πρόεδρος των τελευταίων πολλών δεκαετιών που δεν έχει βγάλει Πανεπιστήμιο της ελίτ (φοίτησε στο Παν/μιο της Delaware και εκείνο της Syracuse).

Μην σπεύσετε να διερωτηθείτε «τι είχε βγάλει δηλαδή ο Τζώρτζ Μπους (υιός) που δεν διακρινόταν δα και για την διαδρομή του» (είχε πάει Yale, εν συνεχεία Harvard Business School!) «ή πάλιν ο Ντόναλντ Τραμπ» (είτε το πιστεύετε, είτε όχι έχει βγάλει το Wharton).

Μήπως λοιπόν ο διόλου εμπνευστικός Μπάϊντεν μπορέσει στην τελική ευθεία να απευθυνθεί στην δεξαμενή των «εκτός μαγικού κύκλου»; Και μήπως κάποτε η φετιχιστική προσκύνηση των «καλών Πανεπιστημίων ειδικά στην πολιτική υποχωρήσει, ώστε να πάψει και η αίσθηση υποτίμησης προσόντων ουσίας – όπως η αποτελεσματικότητα, η προσγείωση, η επαφή με τον κόσμο;

«Και τι μας αφορούν αυτά όλα;  Πρώτον, μας αφορά ποιος/πώς θα τηλεφωνάει στον Ερντογάν, στην Μέρκελ, στον Μητσοτάκη κλπ. Δεύτερον, ούτε στα μέσα Νοεμβρίου είναι αληθινά βέβαιο ότι θα έχει ολοκληρωθεί η θέσμιση της εξουσίας. ούτε στις αρχές Ιανουαρίου 2021 ότι θα έχει πραγματοποιηθεί η ομαλή μετάβαση…