Σε τρεις ημέρες, ο πρώτος γύρος των Γαλλικών Προεδρικών εκλογών…

 

Η αλήθεια είναι πως η Γαλλία, το Γαλλικό πολιτικό σύστημα, οι Γαλλικές εκλογές είναι κάτι το ιδιαίτερα οικείο στην Ελληνική δημόσια συζήτηση.

Την Γαλλία – “Ελλάς, Γαλλία, συμμαχία!” – την έχουμε πάντα κοντά μας, πρόχειρη. Και για ιδεολογικές/ιδεολογικότροπες μεταγγίσεις αλλά και για μεταφορά πολιτικών πρακτικών ή και συνθημάτων (από την ελκυστικότητα ενός σχεδόν-προεδρικού συστήματος ή την συζήτηση περί αποκέντρωσης/αυτοδιοίκησης σ’ ένα συγκεντρωτικό Κράτος, μέχρι τις μεγάλες δημόσιες πολιτικές συγκεντρώσεις και το “Εδώ και τώρα, Αλλαγή!/Lechangement, ici et maintenant!”). Κυρίως, όμως, για τις αναζητήσεις και στα Δεξιά και στα Αριστερά του πολιτικού φάσματος. μάλιστα τόσο προς το κέντρο όσο και στα άκρα του φάσματος αυτού.

Έτσι, και αυτή η – πυκνότερη σε εκπλήξεις και ανατροπές, όμως και πλούσια σε απειλές διατάραξης ριζωμένων αντιλήψεων – προεκλογική εκστρατεία των Γάλλων φέρνει μια αίσθηση σασπένς και στην Ελλάδα. Και πολλές τάσεις  δυνητικού μιμητισμού, άλλωστε.

Η πολιτικότατη εκδοχή “απολίτικου” που έφερε στο προσκήνιο ο Εμμανουέλ Μακρόν, με την θητεία του σε Κυβέρνηση του κατεδαφιζόμενου Φρανσουα Ολάντ να μην τον έχει λερώσει, η απροκάλυπτη εγγύτητά του στα κέντρα οικονομικής εξουσίας και η ενσωμάτωσή του στην πολυεπίπεδη ελίτ θα αφήσει ίχνη, σίγουρα, στα καθ’ ημάς.

Ο βαθμιαίος αποχρωματισμός των πιο βίαιων τάσεων του Εθνικού Μετώπου της Μαρίν Λεπέν δεν αποκλείεται – κι αυτός – να “γράψει” στην δική μας πολιτική σκηνή. Ιδίως άμα ο αντι-Ευρωπαϊσμός της και η επικέντρωση στην αντι-μεταναστευτική ρητορική βρει, τα χρόνια που έρχονται, βαθύτερα κοινωνικά ερείσματα.

Η άρνηση του – δυσάρεστα λαδωμένου –  Φρανσουά Φιγιόν να φύγει από την κούρσα, παρά την χιονοστιβάδα αποκαλύψεων για την εκ μέρους του σύγχυση ιδιωτικού με δημόσιο ταμείο, αλλά και η αδυναμία του παραδοσιακού πολιτικού σχηματισμού που τον ανέδειξε να απαλλαγεί απ’ αυτόν, όλο και κάτι φέρνει από Ελλάδα – διαχρονικά.