Στην τελική ( ; ) ευθεία του Brexit – και τις συμβουλές Τσίπρα προς Σαλβίνι

 

Ποιο είναι το κοινό στοιχείο που μπορεί να βρει κανείς ανάμεσα αφενός στην δρομολόγηση της συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ηνωμένου Βασιλείου προς την τελική (;) φάση του Brexit, βέβαια με την έγκρισή της από την Βουλή των Κοινοτήτων να αποτελεί ερωτηματικό-ογκόλιθο μπροστά μας, και αφετέρου στην παράδοξη πρωτοβουλία του Αλέξη Τσίπρα να προσέλθει με συμβουλές/υποδείξεις ρεαλισμού προς την Ιταλική πολιτική ηγεσία που επιλέγει λογική κόντρας έναντι των εταίρων θεωρώντας ότι η προοπτική Italexit θα κάνει τους μηχανισμούς των Βρυξελλλών να δειχθούν διαλλακτικότεροι;

Μπορεί το ερώτημα να ακούγεται παρατραβηγμένο, όμως κοινό στοιχείο υπάρχει. Και έχει κομβική – για το μέλλον το όποιο μέλλον της «Ευρώπης» ιδιαίτερη σημασία. Εκείνο που, παρόλες τις εσωτερικές τρικυμίες και πιέσεις της Κυβέρνησης Μέι στην Μεγ. Βρετανία, οδήγησε στην τελική εκδοχή συμφωνίας Ευρωπαϊκής Ένωσης – Ηνωμένου Βασιλείου με πρόδηλη την υπορρέουσα προειδοποίηση «take it or leave it» , δεν ήταν τόσο η διαπραγματευτική τακτική Μισέλ Μπαρνιέ ή/και το μέτωπο που σχημάτισαν οι «27» απέναντι σε μια συνεχώς αμφιρρέπουσα στάση του Λονδίνου (που περισσότερο «πολεμούσε» απέναντι στους δικούς του, σκληρούς Brexiteers ή στους μόλις κρυπτόμενους Bremainers, με τα οικονομικά συμφέροντα από την μια και τα πολιτικά αντανακλαστικά της κοινής γνώμης από την άλλη), όσο υπήρξε η ίδια η θεσμική δομή της Ε.Ε. Η οποία, θέλοντας και μη, υπαγορεύει όρια στην διαπραγμάτευση. Και, μέρα την ημέρα, πόντο τον πόντο, τα επιβάλλει τα όρια αυτά.

Ακριβώς το ίδιο πήγε να εκφράσει ο ημέτερος Τσίπρας προς τους Ιταλούς, έχοντας ζήσει τι σημαίνει/που οδηγεί η αναμέτρηση με ένα σύστημα, όπως η ΕΕ (και μάλιστα η Ευρωζώνη…) που υπάρχει και συνεχίζει να λειτουργεί ακριβώς επειδή… είναι κλειστό. Οπότε, όταν προσέρχεσαι σε διαπραγμάτευση/αμφισβήτησή του μπορείς να προχωρήσεις μόνον τόσο, όσο η συνισταμένη (προσέξτε το, αυτό!) των βουλήσεων και στάσεων των «εταίρων» αφήνει/επιτρέπει/δέχεται να υπάρξει ευελιξία. Αλλιώς… τοίχος!

Εκείνο λοιπόν στο οποίο βρίσκονται μπροστά οι Ιταλοί – τρίτη μεγαλύτερη οικονομία της ΕΕ, ιδρυτικό μέλος της ΕΟΚ κλπ – είναι ότι ζητούν μεν αλλαγές αλλά ζητούν συνάμα και να μείνουν/να μένουν ανυπερθέτως εντός. Ασφαλώς και «δεν είναι Ελλάδα», αλλά αυτό ισχύει μόνον μέχρις εκείνου του σημείου που αυτό δεν διχάζει, αποφασιστικά δε, τους «εταίρους» (Αυτό σήμαινε το «καλή τύχη» του Τσίπρα: αν οι Σαλβίνι και Σία σκέφονται Italexit, θα χρειαστεί να είναι αληθινά έτοιμοι να το δεχθούν. Όχι Βαρουφάκικα σώου, δηλαδή!). Αντίστοιχα, ο μόνος τρόπος να είχαν πετύχει οι διαπραγματευτές του Λονδίνου ισορροπία ρυθμίσεων πλησιέστερη προς ένα σκληρό Brexit, θα ήταν να αποδεχθούν αληθινά ένα Brexit-χωρίς-συμφωνία. Δεν το έκαναν. (Ασχέτως αν εκεί καταλήγουν τα πράγματα, άμα η Βουλή των Κοινοτήτων πει «No»).