Στο ναρκοπέδιο των εργασιακών

 

Είναι πλέον δεδομένο, γίνεται και φανερό: στην ΔΕΘ τόσο ο Αλέξης Τσίπρας όσο και ο Κυριάκος Μητσοτάκης ανεβαίνουν με την πρόθεση να τοποθετηθούν σε δυο – πάντως – παράλληλα μέτωπα: τα ζητήματα των νέων και την εργασιακή πραγματικότητα (τα δυο δεν είναι ασύνδετα).

Μένουμε προς στιγμήν στο δεύτερο, καθώς ήδη πορεύεται νομοθετική πρωτοβουλία της Έφης Αχτσιόγλου, που ήδη είχε διαφανεί με την νομοθετική απόκρουση της νομολογίας του Αρείου Πάγου για την «μονομερή βλαπτική μεταβολή» σε περίπτωση όμως «αξιόλογης καθυστέρησης» στην καταβολή δεδουλευμένων. Με δεδομένο ότι οι περιπτώσεις πολύμηνων καθυστερήσεων μισθών γενικεύονται, κρίθηκε ότι η μη-προστατευτική των εργαζόμενων νομολογία έπρεπε να διορθωθεί/ανατραπεί. Αντιδράσεις δεν υπήρξαν.

Ήδη όμως, διαδίδεται η αίσθηση  ότι το υπό κατάθεση ευρύτερο «νομοσχέδιο Αχτσιόγλου» δημιουργεί ερωτηματικά στην Τρόικα. Τόσο όσον αφορά τις ουσιαστικές του πρόνοιες για αντιμετώπιση της αδήλωτης (κυρίως δε της «υποδηλωμένης» εργασίας) και εκείνες για τις καθυστερήσεις στην καταβολή των μισθών, όσο και σχετικά με την ομοβροντία υποχρεώσεων ηλεκτρονικής αναγγελίας των όρων εργασίας, των υπερωριών αλλά και των οικειοθελών αποχωρήσεων. (Στοιχεία που, σημειωτέον, συνάντησαν ευμενή αποδοχή από τους κοινωνικούς εταίρους, εν γένει). Αυτά όλα, μαζί διακινείται ότι θεωρούνται στοιχεία αντίθετα προς την επιδιωκόμενη χαλάρωση των ρυθμίσεων στην αγορά εργασίας.

Εδώ χρειάζεται προσοχή. Η νομοθέτηση μέτρων για ένα ανθρώπινο πρόσωπο στην αγορά εργασίας – θα ήταν επικίνδυνο να εκληφθεί απλώς ως μια «κίνηση προετοιμασίας» για την άνοδο του Πρωθυπουργού στην ΔΕΘ. Είναι μια πολύ πιο ουσιαστική προσπάθεια να ξαναστηθεί όρθιος ο κόσμος της εργασίας, που όχι τόσο/όχι μόνο με θεσμικές παρεμβάσεις απορρύθμισης όσο με την βίαια προσαρμογή των όρων εργασίας με την ανεργία του 25% (που τώρα θα θεωρηθεί κατάκτηση να μείνει στο 21,5% ή να πάει κάτω από το 20% το 2018…) έχει κυριολεκτικά γονατίσει. Προσοχή όμως χρειάζεται – και στην νομοθέτηση, τώρα. και στην εφαρμογή, αργότερα – ώστε οι νέες προστατευτικές και οργανωτικές/ρυθμιστικές διατάξεις να μην επιβαρύνουν στην πράξη την λειτουργία των (μικρών ιδίως!) επιχειρήσεων τόσο, ώστε να φέρουν ένα ακόμη σκαλοπάτι βύθισης. Και, έτσι, καταλήξουν στο αντίθετο εκείνου που επιδιώκεται!…