Συγκρατημένες προσδοκίες

 

Η νέα Συνάντηση των Κυριών – δηλαδή η συνάντηση προχθές Ανγκελας Μέρκελ και Κριστίν Λαγκάρντ – με όσα την παρακολούθησαν ως διαρροές , κυρίως όμως η ανταλλαγή “εκδοχών” μεταξύ Μεγάρου Μαξίμου και Βερολίνου (για το ποια θα είναι η διαδοχή γεγονότων: ολοκλήρωση της δεύτερης αξιολόγηση, ψήφιση προληπτικών μέτρων για το 2019-20, διαμόρφωση μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος, εφαρμογή και των μεν και των δε…) έδωσε και λίγο ακόμη υλικό “μετάφρασης” του τι συμφωνήθηκε στην Μάλτα και τι αυτό σημαίνει. Αλλά και ένα πλαίσιο για να περιμένουμε το “εξαγόμενο” της Εαρινής Συνόδου του ΔΝΤ (21-23 Απριλίου, αφού περάσει η χαλάρωση των Πασχαλινών διακοπών, που φέτος συμπίπτουν για Ορθοδόξους και Καθολικούς άλλωστε).

Αυτή η ενδιάμεση στάση, βοήθησε προκειμένου να συγκρατηθούν κάπως οι προσδοκίες, που είχαν αρχίσει να καλπάζουν μετά το Eurogroup της Μάλτας, την περασμένη βδομάδα. Και πήγαν να λάβουν πολιτικά άσοφη έκταση στην Κεντρική Επιτροπή του ΣΥΡΙΖΑ του περασμένου Σαββατοκύριακου – όσο κι αν οι εσωτερικοί προβληματισμοί των ανθρώπων του ΣΥΡΙΖΑ έκλεψαν την προσοχή της μηντιακής καθημερινότητας.

Και πάλι, περιττά πολλή έμφαση αφέθηκε να τεθεί στο πότε θα καταπλεύσουν στην Αθήνα τα τεχνικά κλιμάκια, πότε η κυρίως Τρόικα/Κουαρτέτο, πότε θα έχει γραφτεί το SLA και πότε το MEFP (με Ευρωπαίους και με ΔΝΤ αντιστοίχως), ποια επιμέρους στοιχεία της αξιολόγησης θα “επιβληθούν” (ενεργειακό; εργασιακά; πιο συγκεκριμένα: καθεστώς μερικής ιδιωτικοποίησης ΔΕΗ με πώληση λιγνιτικών/υδροηλεκτρικών μονάδων; ρυθμιστικό άνοιγμα αγοράς; ή πάλι πλαφόν ομαδικών απολύσεων; ανταπεργία/lockout;) ή θα αφεθούν “γι’ αργότερα”. Την στιγμή που όλοι – ουσιαστικά – γνωρίζουν και συνειδητοποιούν ότι η αληθινή πρόκληση έγκειται (α) στο να μην υπάρξει αδιέξοδο/να συνεχιστεί η διαδικασία συνεννόησης, (β) να υπάρξει όσο το δυνατόν ευρύτερο περιεχόμενο στην έννοια “συμφωνία”, ιδίως όσον αφορά το δημοσιονομικό περιθώριο (το διαβόητο 3,5% του ΑΕΠ σε πρωτογενές πλεόνασμα για “ν” χρόνια) και τα μέτρα εκλογίκευσης/ελάφρυνσης του χρέους.

Για μια ακόμη φορά, η πολιτική ανάγκη εκτόπισε το ό,τι απομένει ως ουσία απο το προσκήνιο. Πάμε για Πάσχα, και βλέπουμε.