Συζήτηση για Agribusiness στην Ελλάδα του 2018

 

Σε πρώτη ματιά, ήταν μια ενημερωτική διοργάνωση – λίγο πανεπιστημιακή, λίγο ερευνητική, λίγο με διάσταση αγοράς και πάντως με συμμετοχή τραπεζικού τομέα – με αντικείμενο εκείνο που εδώ και τέσσερεις δεκαετίες αποτελεί ζητούμενο στην Ελλάδα, «Το μέλλον του αγροδιατροφικού τομέα». Οι παλιότεροι ίσως το θυμούνται ως προσδοκία ανάπτυξης αγροβιομηχανικού πλέγματος (τα χρόνια Διαμαντή Πεπελάση, ύστερα με ενσωμάτωση στον πολιτικό λόγο ΠΑΣΟΚ/Ανδρέα Παπανδρέου) αργότερα μπήκαν στην μέση τα Ευρωπαϊκά προγράμματα με Νίκο Θέμελη/Δημήτρη Δαμιανό/Κώστα Σημίτη…

Όμως το AgriBusiness Forum που έγινε – στις Σέρρες –  με πρωτοβουλία GeoRoutes και στήριξη της Ολλανδικής Πρεσβείας/Orange Grove, της Αμερικανικής Γεωργικής Σχολής/American Farm School Θεσσαλονίκης, των Πανεπιστημίων Rutgers/ΗΠΑ και Wagenigen/Ολλανδίας, πήγε την συζήτηση (ψέματα! την κινητοποίηση) αρκετά παραπέρα. Προτού καλά-καλά ξεκινήσει η ανοιχτή συζήτηση, υπήρξε για επιλεγμένες start-ups του αγροδιατροφικού τομέα η δυνατότητα masterclass για νεοφυείς επιχειρήσεις/startups της αγροδιατροφικής αλυσίδας – όλες τους της τελευταίας 6ετίας – με στόχο την μετάθεση τεχνογνωσίας, την ανεύρεση χρηματοδοτικής στήριξης και αποκατάσταση επαφών για άνοιγμα στο εξωτερικό. H EυΓαία, του Νεκτάριου Ταλανίδη, παρουσίασε ελαιόλαδο διαμορφωμένο σε πέρλες, με άρωμα λεμονιού ή τρούφας, για διακόσμηση και γεύση συνάμα – πρόκληση μάρκετινγκ. Η Δαρνάκων Γεύσεις, του Σωτήρη Βαγενά, μαρμελάδες και τσάτνεϋ – άλλη πρόκληση βρέθηκαν βραβευμένοι.

Στην κυρίως διημερίδα, είχε ενδιαφέρον να δει κανείς πώς οι πιο – ας τις πούμε – παραδοσιακές προσεγγίσεις, όπως εκείνη που αφορούσε την ΚΑΠ για μετά το 2020 ή η άλλη που άφησε τις τράπεζες να παρουσιάσουν χρηματοδοτικά εργαλεία για τον αγροτικό τομέα, έρχονται να κουμπώσουν στην συζήτηση για το πώς νέες τεχνολογίες, με σύγχρονο hardware (από drones και GPS μέχρι νέες πρακτικές διατήρησης και συσκευασίας) αλλά και συνολικά εισαγωγή στην ψηφιακή εποχή, μπορούν να απογειώσουν (χωρίς υπερβολή) όχι απλώς την παραγωγή αλλά κυρίως την οικονομικότητα/την ανταγωνιστικότητα και την διάθεση/την ενσωμάτωση στις διεθνείς αλυσίδες αξίας.

Έτσι ώστε εκείνο που από καιρό ακούγεται ως «ευφυείς καλλιέργειες»/smart farming ή ως ακριβόχρονη παραγωγή/J.I.T. να ενσωματώνει αληθινά τεχνολογική καινοτομία και τις δυνατότητες της ψηφιακής εποχής. Καθώς η παρουσία της Ολλανδικής εμπειρίας ήταν έντονη, το υπόδειγμα της «τριπλής έλικας» (δηλαδή της ουσιαστικής σύμπλεξης ιδιωτικού τομέα, πανεπιστημίων/ερευνητικών κέντρων, δημόσιας στήριξης) επεξηγήθηκε,  προκειμένου να δείξει πώς μια μικρή προς μεσαία χώρα σαν την Ολλανδία – σε σύγκριση με μια Αμερικανική, μια Βραζιλία, μια Γερμανία ή μια Γαλλία… – έχει πετύχει εξαγωγές 101 δις ευρώ το 2017, με τον αγροδιατροφικό τομέα να δίνει το 20% των συνολικών εξαγωγών, κυρίως όμως το 50% του εμπορικού πλεονάσματος της χώρας. Μια ανοιχτή οικονομία, η επιδίωξη (και όχι απλώς η αποδοχή) της διεθνούς ανταγωνιστικότητας, η ανάδειξη του clustering και προπαντός της ενσωμάτωσης των ψηφιακών δυνατοτήτων ώστε να συγκροτηθούν οι αλυσίδες αξίας – αυτή είναι η περιβάλλουσα της «τριπλής έλικας».

Αν ένα είχε μεγαλύτερο ενδιαφέρον, αυτό ήταν ο τρόπος με τον οποίο ενδιαφερόμενοι αγρότες από την ευρύτερη περιοχή παρακολούθησαν και έθεταν ερωτήματα/ζητήματα, τόσο στην κυρίως διοργάνωση όσο και στα (πάντα ουσιαστικότερα…) πηγαδάκια.