Συζητήσεις στο ΙΟΒΕ

 

Έχει γίνει πλέον μια από τις σταθερές της οικονομικής ζωής, η (σχολιασμένη, αναλυτική, ανοιχτή σε ουσιαστική συζήτηση) παρουσίαση της 3μηνιαίας Έκθεσης για την Ελληνική Οικονομία από το ΙΟΒΕ. Που, με ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη ματιά, δίνει μιαν προσέγγιση στο τι έχει συμβεί και τι αυτό σημαίνει· καθώς και προβολή του τι μπορεί να αναμένεται το επόμενο διάστημα. Ψύχραιμη και αποστασιοποιημένη από τα πάθη της δημόσιας συζήτησης, όμως όχι και χωρίς (χρήσιμες) αιχμές και αναγωγές.

Αυτή την φορά, με την Έκθεση για το τέταρτο 3μηνο του 2016, είχαμε και πάλι για γεύση θετική/αισιοδοξίας με την απόφανση του Νίκου Βέττα –στην οποία επέμεινε – ότι, στην τωρινή της φάση, «η οικονομία έχει σφυγμό». Όχι τόσο/όχι μόνο επειδή το ΙΟΒΕ θεωρεί ότι το 2016 έκλεισε με +0,3% ή +0,4%, ούτε επειδή το 2017 το προβλέπουν με κάτι σαν +1,5 με +1,8% (αντί, βέβαια, του επισήμως προβλεπόμενου +2,7%), όσο επειδή, π.χ., ο Δείκτης Οικονομικού κλίματος, που τον θεωρούν σαφώς “πρόδρομο δείκτη” για το ΑΕΠ, καταγράφει σ’ όλο το 2016 ανοδική τάση.

Πηγαίνοντας, πάντως, περισσότερο προς την πολιτική διάσταση, να σημειώσει κανείς την –εισαγωγική– τοποθέτηση του Τάκη Αθανασόπουλου (ως Προέδρου του Δ.Σ. του ΙΟΒΕ), ότι η “μονοπώληση” του ενδιαφέροντος από την υπόθεση της αξιολόγησης που σέρνεται, απομακρύνει από τη μέριμνα για την ανταγωνιστικότητα, για την αναγκαία προσαρμοστικότητα. Έτσι, χάνεται η ενημέρωση της κοινής γνώμης, ακόμη περισσότερο η καθοδήγησή της προς τα πιο ουσιαστικά θέματα της περιόδου. Όμως… όμως ποιος θα επένδυε πολιτικά σ’ αυτά ακριβώς που λείπουν; Ποιος θα πήγαινε να “σηκώσει” απ’ εκεί πολιτικό κεφάλαιο κινδυνεύοντας να εισπράξει κόστος;

Αντίστοιχα, παραμένοντας κοντά στην πολιτική πάλι διάσταση, ο Νίκος Βέττας έμεινε με έμφαση στο πώς η διάσταση του φόβου/της απειλής από το διαγραφόμενο (πάλι) αδιέξοδο, ακόμη-ακόμη από την εκ νέου εισόρμηση της έννοιας του Grexit στη δημόσια συζήτηση, μπορεί να κινητοποιεί κάποιες δυνάμεις – όμως, αποδιώχνει τους επενδυτές, κάθε επενδυτική πρόθεση ή πρωτοβουλία.

Ακόμη περισσότερο, πάντως, μια άλλη πτυχή της προσέγγισης Βέττα θα άξιζε να κρατηθεί: η διαφαινόμενη αποδυνάμωση –ενδεχόμενα δε και βαθμιαία διάσπαση– της Ευρωζώνης (ή και της “Ευρώπης”) δημιουργεί μια παγίδα/έναν πειρασμό πολιτικής καιροσκοπίας (η διατύπωση δική μας…). Αν όντως η ευρωπαϊκή οικονομία περιέλθει σε αποδιάρθρωση, δεν χρειάζεται να ληφθούν πολιτικές αποφάσεις απομάκρυνσης, απόσυρσης, αποστασιοποίησης – αρκεί η ήπια παραίτηση, η αποφυγή ή/και εγκατάλειψη της προσπάθειας! [Συμπτωματικά, αυτές οι συζητήσεις στο ΙΟΒΕ συνέπεσαν με την τοποθέτηση του αμερικανού (υποψήφιου) πρέσβη στην Ε.Ε./στις Βρυξέλλες, για διάλυση της Ευρωζώνης μέσα στο ερχόμενο 18μηνο…]