Συζητώντας για Σοσιαλδημοκρατία

Με αφορμή το – εγκυκλοπαιδικά πολύτιμο – βιβλίο του Ξενοφώντα Κοντιάδη «Η Σοσιαλδημοκρατία σήμερα», των Εκδόσεων ΠΟΛΙΣ, οργανώθηκε συζήτηση (σε συνεργασία με Friedrich Ebert Stiftung) στο Ινστιτούτο Γκαίτε.

Ο εδώ διευθυντής του Ιδρύματος Φρήντριχ Εμπερτ Ούλριχ Στόρκ περιέγραψε τις αδυναμίες των Σοσιαλδημοκρατικών κομμάτων ανά την Ευρώπη σήμερα: τα παραδοσιακά κοινωνικά περιβάλλοντα διασπώνται, τα πολυσυλλεκτικά κόμματα καταρρέουν, οι μικρές/αποσπασματικές ομάδες αναδεικνύονται, η διαμαρτυρία απογειώνεται, αντίφαση υποσχέσεων – πραγματικότητας εγκαθίσταται, αντίληψη του «ό,τι και να ψηφίσεις, τι αλλάζει;». Δύσκολο συνεπώς να χτιστεί εμπιστοσύνη, να υπάρξει αυθεντικότητα, να οικοδομηθεί πολιτική απο τα κάτω προς τα πάνω, να συμβιβαστεί η παγκοσμιοποίηση με τις παραδοσιακές αξίες, να υποστηριχθεί το ότι οι άνθρωποι επηρεάζουν τις αποφάσεις, να δοθεί απάντηση στην φθορά του κοινωνικού – όλα αυτά από την Σοσιαλδημοκρατία.

Από τους συμμετέχοντες στο πάνελ, και ο Δήμαρχος Αθηναίων (αλλά και παρών στις διαδικασίες για την ηγεσία του ήδη Κινήματος Αλλαγής) Γιώργος Καμίνης στάθηκε αρχικά στο δύσκολο ξεκίνημα της Σοσιαλδημοκρατίας στην Ελλάδα. Λόγω της ριζοσπαστικής Αριστεράς και των γενικών πολιτικών συνθηκών το «Σοσιαλδημοκράτης» στην Μεταπολίτευση ακουγόταν σχεδόν σαν βρισιά! (Αλλά και νωρίτερα, οι προσπάθειες ενός Αλεξάνδρου Σβώλου ή ενός Γεωργίου Καρτάλη δεν απέδωσαν). Και η πολιτική κουλτούρα αντιπαράθεσης και οι κοινωνικές συνθήκες δεν επιτρέπουν σε κάτι το ρεφορμιστικό να υπάρξει. Για τον Καμίνη, η τωρινή κυριαρχία του ΣΥΡΙΖΑ «απαξίωσε τον ριζοσπαστισμό της Αριστεράς», ανεβάζοντας στο προσκήνιο αιτήματα όπως του κράτους δικαίου ή του πολιτικού φιλελευθερισμού. Συνεπώς, δίνεται μια νέα ευκαιρία στο αίτημα Σοσιαλδημοκρατίας στην σημερινή Ελλάδα.

Ο Δημήτρης Σεβαστάκης, βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ, μίλησε για την μάχη που δεν δίνεται πλέον με τις έννοιες ούτε με τις μείζονες προκλήσεις, αλλά με την «ύφανση αδιαπέραστων δικτύων» που μέχρι και παραγγέλλουν νομοθετήσεις. Τα αιτήματα πλέον δεν κατορθώνεται να συλλογικοποιηθούν, παρά προβάλλονται αποσπασματικά: «η άθροιση της ιδιωτικότητας τείνει να γίνει το δημόσιο». Λόγω των παραγωγικών συνθηκών είναι που στην Ελλάδα δεν μπόρεσε να φυτρώσει η Σοσιαλδημοκρατία. Για τον Σεβαστάκη, το καίριο ερώτημα που έχει να απαντήσει ο χώρος σήμερα είναι «πού στέκομαι»/«ποιος είμαι». Σαφής η κατάληξή του, που έδειξε εύλογο χώρο για την Σοσιαλδημοκρατία την Αριστερά.

Μιλώντας, πάλι, απο πλευράς στρατηγικού σχεδιασμού της Ν.Δ.  ο Νίκος Σωτηρόπουλος  προέβαλε μια σειρά απο ενστάσεις , όπως για την προσπάθεια να αποδοθούν στην Σοσιαλδημοκρατία επιτεύγματα του 20ου αιώνα όπως η κοινωνική πολιτική, το κοινωνικό κράτος ή η αναδιανομή – που είναι απόρροια πολύ ευρύτερων συνθηκών. Επίσης, γι αυτόν, η Σοσιαλδημοκρατία «δεν προσέρχεται με μια στιβαρή πρόταση για την παραγωγή πλούτου». Εκείνο που χρειάζεται πλέον η Σοσιαλδημοκρατία είναι να βρει κοινωνικές ομάδες, που να αντιπροσωπεύσει – αλλά και να δεθεί εκ νέου με το συναίσθημα. Αρκετά γενναίος (για το ακροατήριό του), ο Ν. Σωτηρόπουλος έκανε και μιαν ακροτελεύτια έκκληση συστράτευσης του χώρου με Κυριάκο Μητσοτάκη.