Τα σαράντα κύματα της πολιτικής στην Ιταλία

 

Από σαράντα κύματα πέρασε, τελικά, η προσπάθεια σχηματισμού Κυβέρνησης στην Ιταλία μετά τις εκλογές της 5ης Μαρτίου που έφεραν στην πρώτη θέση το Κίνημα των 5 Αστέρων («του κωμικού Μπέππε Γκρίλλο», θυμάστε την υποτιμητική διατύπωση;) του Λουίτζι ντι Μάιο, ενώ έδωσαν κεντρικό ρόλο στην Λέγκα (άλλοτε «του Βορρά», ήδη σε πλήρη ανάπτυξη ανά την Ιταλία) του Ματτέο Σαλβίνι, πιέζοντας προς τα κάτω και την ΚεντροΑριστερά (του αποσυρθέντος Ματτέο Ρέντσι) και την Φόρτσα Ιτάλια (του απέθαντου Καβαλιέρε – του Σίλβιο Μπερλουσκόνι).

Η σαφώς λαϊκίστικη και Ευρωσκεπτικιστική προδιάθεση των δυο συντελεστών της μετεκλογικής ισορροπίας  που διαμορφώθηκε δεν έφεραν μόνον κραυγές αντίθεσης από τις Βρυξέλλες, έκαναν εξαιρετικά επιφυλακτικό και τον Προέδρο Σέρτζιο Ματαρέλλα – ο Πρόεδρος στην Ιταλία δεν είναι διακοσμητικός, δεν δίνει την εντολή σχηματισμού Κυβέρνησης χωρίς δυνατότητα να κρίνει και να αξιολογήσει. Ο δε Ματαρέλλα φλέρταρε επί εβδομάδες με την ιδέα ανάδειξης Κυβέρνησης με επικεφαλής προσωπικότητα (του τύπου Μάριο Μόντι). Όταν, μάλιστα, αναδύθηκε και σχέδιο συμφωνίας M5S /Λέγκας το οποίο θεωρήθηκε ότι ευθέως δημιουργούσε αμφισβήτηση ως προς την παραμονή της Ιταλίας στο ευρώ, υπήρξε γνήσια ανησυχία – υποτίθεται ότι ζητήθηκαν εγγυήσεις κοκ. Όμως το ενδεχόμενο να υπάρξουν, αντί σχηματισμού Κυβέρνησης, νέες εκλογές κρίθηκε ότι θα ωθούσε την Ιταλική κοινή γνώμη σε ακόμη πιο ριψοκίνδυνα μονοπάτια…

… Έτσι, M5S και Λέγκα ανεζήτησαν και βρήκαν υποψήφιο Πρωθυπουργό τον – άγνωστο, στην δημόσια ζωή της γείτονος – δικηγόρο και καθηγητή Νομικής Τζιουζέππε Κόντε, ο οποίος και έλαβε εντολή για σχηματισμό Κυβέρνησης από τον Πρόεδρο. Στις λίγες ώρες που η υποψηφιότητά του συζητιόταν, κατόρθωσε να εγείρει αμφιβολίες με σκιές γύρω από τις σπουδές που περιέγραφε στο βιογραφικό του, όμως το βασικό ερώτημα είναι αν η «λύση Κόντε» δεν θα λειτουργήσει παρά σαν αχυράνθρωπου του Ντι Μάιο-Σαλβίνι. Πάντως, διαβεβαιώσεις για την Ευρωπαϊκή συνέχεια της Ιταλίας φαίνεται ότι δόθηκαν…

Μέσα στην δικέφαλη αυτή – επί της ουσίας – Κυβέρνηση, ο Ντι Μάϊο θεωρείται ότι θα κυριαρχήσει ως φιλοσοφία (ίσως και ως φιγούρα) στο θέμα εκείνου που το M5S θεωρεί λογική της ανάπτυξης και της απασχόλησης, φέρνοντας έτσι σε σύγκρουση με την κυρίαρχη «λογική Βρυξελλών/λιτότητας». ενώ ο Σαλβίνι θα σηκώσει τα λάβαρα του αντιμεταναστευτικού αντανακλαστικού της Λέγκας (500.000 απελάσεις κοκ.)

Το αποτέλεσμα της μακράς μετεκλογικής ανασφάλειας στην Ιταλία – κυρίως όμως η απροκάλυπτη Ευρωσκεπτικιστική τάση που αναδύθηκε – έκανε τις αγορές να ξεκινήσουν μια (μετρημένη μέχρι στιγμής) επίθεση στα ομόλογα της Ιταλίας. Κατά τραγική ειρωνεία, περισσότερο βρέθηκαν να πλήττονται τα ομόλογα άλλων χωρών του Νότου – ιδίως τα δικά μας!… Ταυτόχρονα , άρχισαν παραινέσεις προς την Ρώμη, που διόλου απίθανο να λειτουργούν αντιπαραγωγικά: παράδειγμα οι νουθεσίες του Γάλλου υπουργού Μπρυνό Λε Μαίρ για τήρηση των κανόνων δημοσιονομικής πειθαρχίας, που είχαν κακή υποδοχή. Πιο «πολιτική», η νομενκλατούρα των Βρυξελλών απέφυγε να εντάξει την Ιταλία σε διαδικασία υπερβολικού ελλείμματος, ακριβώς για να μην ερμηνευθεί κάτι τέτοιο ως ωμή παρέμβαση στις Ιταλικές εξελίξεις.