Τι θα πει «Προοδευτική Παράταξη» και τι «μέλλον» : ξεκινώντας από τον Νίκο Μουζέλη

 

Ακόμη και τα στοιχεία της φύσης, με την νεροποντή που έκανε την Κυριακή το βράδυ την Σταδίου αδιάβατη και την Πανεπιστημίου λίμνη, συνωμότησαν ώστε να αραιώσει η εκδήλωση «Το μέλλον της Προοδευτικής παράταξης στην Ευρώπη και την Ελλάδα», που πήρε μεν την πρωτοβουλία της ο Γιάννης Ραγκούσης αλλά έφερε στο ίδιο τραπέζι (στο Polis Cafe) Νίκο Μουζέλη, Νίκο Μαραντίζη, Γιώργο Σωτηρέλη και Γεράσιμο Μοσχονά. Με ένα κοινό όπου έβλεπες Νίκο Βούτση, Νίκο Παππά, Νίκο Ξυδάκη, Σπύρο Δανέλλη, Μίλτο Κύρκο, Θ. Μαργαρίτη, Δημήτρη Κρεμαστινό (δίνουμε ουράνιο τόξο πολιτικών παρουσιών) αλλά και Δημάρχους Λαρίσης, Κοζάνης, ΑγιαΒαρβάρας καθώς και Κωνσταντίνο Τσουκαλά ή Αντώνη Λιάκο από τους οργανικούς διανοούμενους. «Ξεσάλωσε» για την διοργάνωση το φεησμπουκικό κοινό, λιγότερο η κάλυψη στον Τύπο. Η δική μας αποτύπωση:

Η τοποθέτηση του Νίκου Μουζέλη είχε ιδιαίτερη σημασία – πάντως για τρεις λόγους. Πρώτον διότι ο Μουζέλης είναι ο πρώτος (και , κυρίως, ο βασικός) που έφερε την συζήτηση για την σοσιαλδημοκρατοποίηση του ΠΑΣΟΚ την δεκαετία του ΄90 στην Ελληνική δημόσια συζήτηση με έναν «Ευρωπαϊκό», ακαδημαϊκό και πολιτικό συνάμα, τρόπο. Δεύτερον, επειδή υπήρξε ο ανάδοχος της ίδιας της έννοιας του Εκσυγχρονισμού, ξεκινώντας από τις συζητήσεις στο LSE για μια νέα εκκίνηση (όταν ο Κώστας Σημίτης, με τον οποίο ο Μουζέλης ήταν ανέκαθεν στενά συνδεδεμένος, διάβαινε την δική του έρημο…) . Τρίτον, επειδή έχοντας πάντα στην διάθεσή του τις σελίδες του «Βήματος» της εποχής ακμής Χρήστου Λαμπράκη καθοδήγησε δημόσια την σχετική συζήτηση.

Το πώς, λοιπόν, ο Μουζέλης ανατέμνει την δίδυμη ανάδυση του λαϊκισμού και κάθοδο της σοσιαλδημοκρατίας στην Ευρώπη, το μεν πρώτο φαινόμενο μέσα από την κυριαρχία της «νεοφιλελεύθερης παγκοσμιοποίησης» με την ένταση των ανισοτήτων, την κρίση των εθνικών ταυτοτήτων, το μεταναστευτικό (όλα αυτά, δε, με υποχώρηση των εθνικών Κρατών), την δε δεύτερη με την υποχώρηση των στόχων μείωσης των ανισοτήτων, πολιτικού ελέγχου των αγορών, εμβάθυνσης της δημοκρατίας, έχει/θάπρεπε να έχει ιδιαίτερη σημασία για το πώς καλείται να προσλάβει αύριο ο χώρος της – κατά δήλωσιν – Προοδευτικής Παράταξης την ίδια την έννοια του μέλλοντος.

Ο Μουζέλης, παρά το  bullying που έχει υποστεί όλον αυτό τον καιρό απ’ όσους επιχειρούν να στρέψουν το μετά-ΠΑΣΟΚ σε κίνημα Κεντρο(αντι)Αριστεράς, έκανε τρεις ουσιαστικές τοποθετήσεις προσγειώνοντας την συζήτηση στα Ελληνικά πράγματα.

Πρώτον, θεώρησε ότι άπαξ και ο Τσίπας έστρεψε τον ΣΥΡΙΖΑ προς Ευρώπη/Ευρωζώνη «οι διαφορές μεταξύ ΣΥΡΙΖΑ και ΚινΑλ έχουν αμβλυνθεί». Δεύτερον, αναγνώρισε ότι η φιλοδοξία της Φώφης να καταστήσει το ΚινΑλ «δεύτερο πόλο του κομματικού συστήματος νοήματος» ή πάλι να τηρήσει μέχρι τέλους πολιτική ίσων αποστάσεων από ΝΔ και ΣΥΡΙΖΑ «είναι ουτοπική». Τρίτον, κατέθεσε την άποψη ότι εκείνο που περιέγραψε ως «δαιμονοποιήση του ΣΥΡΙΖΑ» ανάγεται στον τρόμο του παλαιοκομματικού κατεστημένου ότι οι vires novi του ΣΥΡΙΖΑ θα ροκανίσουν «κεκτημένα που ανήκουν δικαιωματικά» στους παλιούς.

Το συμπέρασμα Μουζέλη πάει ακόμη πιο μακριά: θεώρησε ότι (μόνο: δική μας η προσθήκη) συνεργαζόμενο με τον ΣΥΡΙΖΑ το ΚινΑλ θα γίνει «σοβαρός πόλος» του πολιτικού συστήματος, ότι έτσι θα «αμβλυνθεί η συγκρουσιακή κουλτούρα» (εδώ, μάλλον υπεραισιοδοξία)και ότι, τέλος «θα ανέβει το επίπεδο των στελεχών και των δυο» (εδώ, ακόμη μεγαλύτερος ο πειρασμός).

Φιλοδοξούμε να επανέλθουμε και αύριο. Μάλλον αξίζει.