Τι θα πει «Προοδευτική Παράταξη» και τι «μέλλον» (συνέχεια)

 

Ξεκινήσαμε χθες την παρουσίαση της συζήτησης «Το μέλλον της Προοδευτικής παράταξης στην Ευρώπη και την Ελλάδα» με την τοποθέτηση του Νίκου Μουζέλη, που «είδε» την συζήτηση για την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία, και – μ’ αυτό το φόντο – τις συζητήσεις για τις μελλοντικές κινήσεις στον χώρο της (κατά δήλωσιν) ΚεντροΑριστεράς στην Ελλάδα του 2018.

Στην συζήτηση αυτή, ο και αμφιτρύων Γιάννης Ραγκούσης επεδίωξε να περιγράψει τι – γι’ αυτόν – αποτελεί το «προοδευτικό» και πού αυτό έρχεται αντιμέτωπο με την συντήρηση στην Ελληνική πολιτική πρακτική. Για να απευθύνει μιαν τετραπλή έκκληση της «συντελεσμένης προοδευτικής παράταξης» (έτσι βλέπει το ΚινΑλ): να αναγνωρίσει τον εαυτό του ως τέτοιο. να ξεκινήσει με βάση την αυτονομία του. να θεωρήσει «στρατηγικό αντίπαλο» την ΝΔ. να αποκλείσει το ενδεχόμενο σχηματισμού Κυβέρνησης με την ΝΔ. Μέσα από’ αυτήν την διαδρομή, κατέληξε σε λογική ανοιχτών θυρών (με σειρά προϋποθέσεων) προς τον υπό μετάπλαση ΣΥΡΙΖΑ.

Με αρκετές επιφυλάξεις ως προς ένα τέτοιο συμπέρασμα έκανε την δική του τοποθέτηση ο Γ. Σωτηρέλης, κατακεραυνώνοντας τις κυβερνητικές πρακτικές του ΣΥΡΙΖΑ – η ατάκα «εκ νέου [μετά τις εκλογές του Σεπτεμβρίου 2015] σφιχτός εναγκαλισμός του Πρωθυπουργού με τον χαρακτηριστικότερο εκφραστή της λούμπεν Ακροδεξιάς, χωρίς καμιά συζήτηση έστω και για τα μάτια με τους δυο τότε φορείς της Κεντροαριστεράς» ήταν χαρακτηριστική, αλλά και οι αναφορές του στην κυβερνητική πρακτική (στελέχωση του κρατικού μηχανισμού, επιλογές στην ηγεσία της Δικαιοσύνης, τηλεοπτικά, διαχείριση σκανδάλων κοκ ήταν ουσιαστικές . Όμως και αυτός, μετά από διεξοδική τοποθέτηση για το πλαίσιο που δημιουργείται στην Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία και μιαν αντίστοιχη προσέγγιση στο τι αποτελεί η ριζοσπαστική Αριστερά, κατέληξε – με προϋπόθεση όμως «εκ βαθέων αυτοκριτική» – σε μετεκλογική επιδίωξη προοδευτικού μετώπου ως «επιτακτική αναγκαιότητα».

Όσο για τον Ν. Μαραντζίδη, που κι αυτός τις τελευταίες ημέρες έχει βρεθεί στο στόχαστρο ισχυρού bullying από πολύν κόσμο που τον είχε λατρέψει όταν – μαζί με τον Στάθη Καλύβα – είχε καταθέσει αιχμηρές θέσεις διαφορετικής/αναθεωρητικής ανάγνωσης του Εμφυλίου, επισκέφθηκε κι αυτός την Ευρωπαϊκή Σοσιαλδημοκρατία την ευρισκόμενη σε «αργό θάνατο» με την συρρίκνωση της κοινωνικής της βάσης, με την ανάδυση νέων κινημάτων/κομμάτων και την επίπτωση της κρίσης. Είδε, παράλληλα, την επανεμφάνιση της ριζοσπαστικής Αριστεράς – αλλά και τους «νέους στόχους» μετά την κρίση: νέα ρύθμιση της παγκοσμιοποίησης, διαφοροποιημένο αίτημα δημοκρατίας και δικαιωμάτων του πολίτη.

Μεταφέροντας, τώρα, την συζήτηση στην Ελλάδα της κρίσης, ο Μαραντζίδης βλέπει στα φτωχότερα στρώματα και τους νέους την καινούργια συμμαχία για την δημιουργία μιας πειστικής προσέγγισης νέας προοδευτικής πολιτικής. Και σ’ αυτήν δείχνει να καλεί σε στράτευση – μέχρι και με αναφορές σε προσεγγίσεις άμεσης δημοκρατίας.