Τοποθετήσεις πέρα από το αναμενόμενο

 

Την περασμένη βδομάδα, με πρωτοβουλία του Οικονομικού Επιμελητηρίου (και υπό την αιγίδα της Προεδρίας της Δημοκρατίας), ένα ευρύτερο Συνέδριο για την Ελληνική οικονομία μετά το Τρίτο Πρόγραμμα Προσαρμογής – δηλαδή για την περίοδο «Μετά τα Μνημόνια» όπως έχει επικρατήσει να το λέμε αναμεταξύ μας… – έφερε σε συζήτηση Τροϊκανούς, πολιτικούς, Έλληνες τεχνοκράτες, πανεπιστημιακούς. Σε μια αναζήτηση, ακριβώς, του «μετά».

Δυο εισηγήσεις , εκείνη του Προέδρου της Δημοκρατίας και εκείνη του Υποδιοικητή της Τράπεζας της Ελλάδος Ι. Μουρμούρα, πήγαν την συζήτηση παρακάτω. Θα λέγαμε, μάλιστα, πολύ παρακάτω!

Ο μεν Προκόπης Παυλόπουλος παρουσίασε μιαν διεξοδική νομικοπολιτική ανάλυση του τύπου Quo Vadis Europa?, δηλαδή αναρωτήθηκε για το τι είδους Ευρώπη είναι εκείνη την οποία οικοδομούμε σήμερα, μετά την βασανιστική εμπειρία της Ελλάδας και υπό το φως της τωρινής Ιταλικής περιπέτειας. Όπου δίπλα σε γνώριμα μοτίβα που έχει κατά καιρούς υποστηρίξει (μη-θεσμικά καλυπτόμενη φύση του Eurogroup, αμφισβήτηση της δομής και λειτουργίας της Ευρωζώνης, ζήτημα της συλλογικότητας και αλληλεγγύης στην Ευρωπαϊκή Ένωση) μίλησε και για υπαρξιακό αδιέξοδο της σημερινής Ευρώπης.

Ενώ ο Ι. Μουρμούρας, μιλώντας και ακαδημαϊκά αλλά και ως Τράπεζα της Ελλάδος, αφού αναγνώρισε πολλά θετικά στοιχεία στην τωρινή φάση της οικονομίας – αρχή ανάκαμψης της παραγωγής, θετική πορεία του δείκτη ΜSI επί 10μηνο, βαθμιαία υποχώρηση της ανεργίας – προσήλθε με εποικοδομητικές δικές του προτάσεις για τα επόμενα βήματα. Πρώτον, ενίσχυση του cash buffer – πέραν των μέχρι σήμερα (και αύριο, μετά την συνεισφορά της 4ης αξιολόγησης) κεφαλαίων και πέραν των πρωτογενών πλεονασμάτων του 3,5% και των όποιων επιπλέον πόρων από τυχόν εξόδους στις αγορές – με μέρος τουλάχιστον των 25 δις ευρώ που απομένουν από το τρέχον Χρηματοδοτικό Πρόγραμμα. Δεύτερον, δημιουργία μιας Συμβουλευτικής Task Force, από Γραφείο Προϋπολογισμού, ΟΔΔΗΧ, Τράπεζα της Ελλάδος κοκ προκειμένου, με εμβληματική φιγούρα επικεφαλής, να προωθήσει με roadshow διεθνώς τα Ελληνικά ομόλογα. Τρίτον, πλήρη άρση των capital controls μετά την έξοδο τον Αύγουστο, μετά την  διευκρίνηση/clarification των μεσοπρόθεσμων μέτρων για το χρέος. Με την σειρά αυτή επάλληλων κινήσεων, θα μπορούσε και η ΕΚΤ να πεισθεί/πιεσθεί να δεχθεί τα Ελληνικά ομόλογα ως collateral για πράξεις στήριξης στα πλαίσια της (2ετούς) φάσης επανεπένδυσης/απόσβεσης της πιστωτικής χαλάρωσης, συμβάλλοντας έτσι στην δέσμευση – ό,τι κι αν σημαίνει ο όρος πια! – του Eurogroup του 2017 ότι «θα παρασχεθεί στήριξη ώστε να διευκολυνθεί η πρόσβαση [της Ελλάδας] στις αγορές».  Τίποτε απ’ όλα αυτά δεν είναι ευθύγραμμο, ή διαπραγματευτικά/λειτουργικά απλό. Με δεδομένο όμως ότι ο Ι. Μουρμούρας είναι -κατά κάποιον τρόπο – ο πλησιέστερος της διοικητικής ομάδας της ΤτΕ στην Αξιωματική Αντιπολίτευση, η κατάθεση αυτή έχει το ενδιαφέρον της…

Πέρα από τις δυο αυτές αρκετά προχωρημένες παρεμβάσεις, είχαμε τον Βαγγέλη Μεϊμαράκη – ο οποίος οδήγησε τα βήματα της Ν.Δ. σε εκρηκτική φάση – να παρεμβαίνει εκτός προγράμματος προκειμένου ακριβώς να υπερασπισθεί την ψήφιση από την Ν.Δ. του Μνημονίου-3 το καλοκαίρι του 2015. Αυτός άνοιξε κάπως άγαρμπα αλλά πολύ ουσιαστικά την συζήτηση για την έννοια των συναινέσεων σήμερα.

Ήταν όντως μια αρκετά ενδιαφέρουσα σειρά τοποθετήσεων «πέρα από το αναμενόμενο».