Του ανασχηματισμού

 

Πολλούς απογοήτευσε, άλλους σόκαρε (ιδίως με την κίνηση Φώτη Κουβέλη) ο «αναγκαστικός» ανασχηματισμός. Αφήνοντας κατά μέρος πικρά σχόλια και τρολαρίσματα, μερικές παρατηρήσεις:

Η λύση Δραγασάκη στο Οικονομίας-Ανάπτυξης (αλλά με τον Κωνσταντίνο Στρατή, του κλίματος Δραγασάκη, ως συμπλήρωμα πολιτικής στο πάντα άτυχο Πολιτισμού) λειτουργεί ως λύση μη-κυματισμών. Η όποια συζήτηση περί διαρθρωτικών αλλαγών ή/και «κυνηγιού επενδύσεων» αφήνεται για άλλοτε: η μη-ανάθεση της ευθύνης σε  Πιτσιόρλα ή Χαρίτση ουσιαστικά κλείνει αυτήν την φάση. Αποτελεί ο Γιάννης Δραγασάκης στοιχείο σταθερότητας σ’ έναν ΣΥΡΙΖΑ που θα πορευθεί, με εσωτερικές εντάσεις, στις εκλογές. Ενώ ο Θανάσης Ηλιόπουλος – από την Επιθεώρηση Εργασίας – που αντικαθιστά εκ των ένδον την Ράνια Αντωνοπούλου ανήκει ούτως ή άλλως στον στενό πυρήνα Τσίπρα. Στρατής και Ηλιόπουλος έχουν άλλωστε και «πείρα Τρόικας».

Πάμε όμως στην παρουσία Φώτη Κουβέλη στην Κυβέρνηση, και μάλιστα δίπλα στον Πάνο Καμμένο. Αν η Κυβέρνηση φέρει στην Βουλή κάποιου είδους σύμφωνο για το Μακεδονικό, και αν επιχειρήσει να ολοκληρώσει την υπέρβαση του αδιεξόδου που και πάλι δείχνει να δημιουργείται (τα Σκόπια, μετά την εποικοδομητική στάση Ζάεφ κάνουν αισθητά πίσω, την στιγμή που και η Αθήνα δεν δείχνει και τόσο αποφασισμένη), τότε στο Αμύνης δεν μπορεί να θεωρείται η θέση/η στάση Καμμένου δεδομένη. Είτε οι ΑνΕλληνες φύγουν από την Κυβέρνηση – χωρίς να άρουν την στήριξη, σε περίπτωση ψήφου μομφής στην Βουλή – είτε αν κάποιος πλην Καμμένου χρειαστεί να χειρισθεί το θέμα στην σύνοδο του ΝΑΤΟ, η παρουσία Κουβέλη μπορεί να λειτουργήσει ως λύση ανάγκης.

Τέλος, ο Δημήτρης Βίτσας στο Μεταναστευτικής Πολιτικής καλείται να συμμαζέψει την εικόνα – αλλά και το ανθρώπινο δράμα! – στα στρατόπεδα προσφύγων, αλλά και να υπερασπιστεί στην Βουλή την αυστηροποίηση των διαδικασιών εισδοχής προσφύγων/μεταναστών, με την ευκολότερη πλέον «επιστροφή» τους στην Τουρκία. Τελικά, δεν ήταν για ανεκδοτολογική μόνον χρήση αυτός ο ανασχηματισμός.