Το δύσβατο μέτωπο της Ασφάλισης (συνέχεια)

 

Βλέπαμε χθες πώς παρουσιάστηκαν – στο 2ο Ασφαλιστικό Συνέδριο της «ΝΑΥΤΕΜΠΟΡΙΚΗΣ» – οι βασικές προκλήσεις της ιδιωτικής ασφάλισης, στην τριβή της με την κοινωνική, στην Ελλάδα του 2018. Θα μείνουμε για μιαν ακόμη μέρα στο θέμα αυτό – το αξίζει πολλαπλά.

Στην δική του παρέμβαση, ο Αλ. Σαρρηγεωργίου της Eurolife/ERB (και Αντιπρόεδρος της ΕΑΕΕ) αναζήτησε τους λόγους που τα αδιέξοδα της Κοινωνικής Ασφάλισης άργησαν τόσο να συνειδητοποιηθούν – πόσο μάλλον να αρχίσουν να αντιμετωπίζονται. Πρώτον, υπήρξαν επί δεκαετίες υψηλότατα ποσοστά αναπλήρωσης: ποιος θα αμφισβητήσει κάτι που τον συμφέρει; Δεύτερον, στον μεγαλύτερο φορέα – το ΙΚΑ – σχεδόν το 80% ήταν με καθεστώς εξαίρεσης: ποιος θα έβγαζε άκρια; Το αποτέλεσμα είναι, σήμερα, να υπάρχει διπλό πρόβλημα, ποιος θα πληρώσει τις συντάξεις των γονιών, συν ποιος θα δώσει τα λεφτά για το αύριο.

Αυτό πάλι, έρχεται να συν-λειτουργήσει με μια δυσάρεστη αρχή: οι πλούσιοι, μπορούν και αυτασφαλίζονται με την διατήρηση περιουσίας/τοποθετήσεων, άρα… μένουν ανασφάλιστοι – οι φτωχοί είναι που χρειάζονται την ασφαλιστική κάλυψη, όμως εκεί η καθημερινότητα δύσκολα αφήνει περιθώριο για ασφαλιστική συνείδηση. Επιπλέον, οι νέες ελαστικές μορφές απασχόλησης, όπως το part-time ή η εργασία από το σπίτι, εισάγουν νέες δυσκολίες στην κάλυψη. Ενώ ο ρόλος του Τύπου/των ΜΜΕ στην δημιουργία συνείδησης ή και στην άρση των στερεοτύπων είναι προβληματικός.

Ο Κ. Κουγιουμτζίδης, της Ν.Ν. Ελλάς, στάθηκε στην γενικευμένη ερώτηση – που, πικρά, δεν έχει νόημα/περιεχόμενο: «Τα λεφτά μας, πού πήγανε;» , καθώς η απάντηση είναι ότι «πλήρωναν τις συντάξεις των προηγούμενων γενεών» υπό ένα καθαρά διανεμητικό σύστημα όσο κι αν ο μέσος άνθρωπος στον νου του το προσέγγιζε σαν κεφαλαιοποιητικό. Σήμερα πλέον, κάθε ιδέα εξόδου από τον ενεργό εργασιακό βίο πριν τα 70 είναι μη-λειτουργική: η ιδέα ότι θα μπορούσαν οι συντάξεις να αποτελούν πλέον μέσο αύξησης εισοδήματος είναι φενάκη. Η αλλαγή κουλτούρας που χρειάζεται να επέλθει είναι πελώρια, και «δεν προλαβαίνει» τις εξελίξεις.

Ο πάντοτε διεισδυτικός Πλάτων Τήνιος επανέλαβε την ψυχρή διαπίστωση ότι η ίδια η χρεωκοπία της χώρας οφείλεται στα Ασφαλιστικά Ταμεία – και όμως, ακόμη και τώρα, στον δημόσιο διάλογο το Ασφαλιστικό προσεγγίζεται ως… ανεξάρτητο από την λειτουργία της οικονομίας. Ολοι, πάντα, συμφωνούσαν για την ανάγκη αλλαγών (και για περισσότερο χώρο στον ιδιωτικό τομέα…) αλλά μεταβολή ουδέποτε προωθούνταν – πλην επιχορηγήσεων από τον Προϋπολογισμό. Ώσπου.. ήρθαν τα Μνημόνια: κάθε Μνημόνιο, κι ένα Ασφαλιστικό – ήδη, δε, έχει προσυμφωνηθεί (2019) ένα ακόμη για μετά την λήξη του τωρινού Προγράμματος.

Το κρυφό/αναλογιστικό χρέος του Ασφαλιστικού, που ωριμάζει ακριβώς τότε που αρχίζει και η υποχρέωση αποπληρωμής του καταγεγραμμένου δημόσιου χρέους, σημαίνει ότι κανείς επενδυτής δεν μπορεί να «δει» μακροπρόθεσμα την Ελλάδα. Ενώ το γεγονός ότι το δημογραφικό επιδεινώνεται (και θετική μεταναστευτική πολιτική είναι μη-υποστηρίξιμη πολιτικά…) σημαίνει ότι πορευόμαστε προς αδιέξοδο. Κάθε αναφορά σε βιωσιμότητα του Ασφαλιστικού, πλέον, είναι λογιστική – όχι οικονομική.