Το ελατήριο, το σκέλος των δαπανών και άλλα ωραία

 

Εκείνο το “τα καλύτερα βρίσκονται μπροστά μας” του Αλέξη Τσίπρα προς το υπουργικό συμβούλιό του, μετά το κλείσιμο μιας ακόμη συμφωνίας με τους “εταίρους” της Ελλάδας, έχει προδήλως πίσω της την λογική/την θεωρία/την ελπίδα ότι θα (ξανα)λειτουργήσει το διαβόητο ελατήριο στην Ελληνική οικονομία.

Το υπερσυμπιεσμένο ελατήριο που υποτίθεται ότι αποτελεί η ίδια η μετά-τα-διαδοχικά-Μνημόνια Ελληνική οικονομία. Αυτό το τελευταίο βήμα περιμένει  οικονομία, λέει, για να ελευθερωθεί η δυναμική της, για να μπει σε φάση ανάκαμψης. Αυτήν την υπόσχεση του ελατηρίου – η οποία, σημειωτέον, αυτήν ακριβώς την φορά συμπίπτει με το αληθινό, το δοκιμασμένο ελατήριο που αποτελεί για την μετά το 2012 Ελληνική οικονομία η τουριστική κίνηση: ήδη ο Απρίλιος και το Πάσχα έδωσαν θετικότατα “πρόδρομα σημάδια” – την είχε προαναφέρει, στις δικές του ημέρες, ο τότε ΥΠΟΙΚ/βασικός διαπραγματευτής της Ελλάδας Γιάννης Στουρνάρας πριν 3 χρόνια. Την είχαμε ξαναακούσει και από μεριά ΣΕΒ, κάποια στιγμή πριν λίγο καιρό, προτού ο Σύνδεσμος επαν-ανακαλύψει βαθύτερα αντιπολιτευτικά αντανακλαστικά. ..

Το καημένο το ελατήριο, όμως, χρειάζεται τώρα να αποδείξει ότι όχι απλώς δεν έχει σπάσει, αλλά και ότι διατηρεί την ορμή του. Εδώ, σίγουρα η διάσταση του τουρισμού που συμπίπτει ιδανικά φέτος, είναι “καλόν πράγμα” – φτάνει να μην έχουμε νέα προβλήματα από Τουρκία μεριά (γιατί ήδη φαίνεται ότι, για το 2018, πληθαίνουν απαιτήσεις των μεγάλων tour operators για “αμυντική τιμολόγηση”!). Λιγότερο ευχάριστη η σύμπτωση – διότι χρονική σύμπτωση είναι έτσι όπως καθυστέρησε το κλείσιμο της συμφωνίας από Οκτώβριο σε Δεκέμβριο, από Δεκέμβριο σε Φεβρουάριο, από Φεβρουάριο σε Απρίλιο, ήδη σε μετα-Πρωτομαγιά – να έχουμε την δημοσιοποίηση των όλο και πιο συμμαζεμένων προβλέψεων για επαναφορά αναπτυξιακών ρυθμών: από το ΙΟΒΕ προ ημερών, από το Γραφείο Προϋπολογισμού του Κράτους στην Βουλή, που αμφότερα βέβαια είχαν κάνει τις μετρήσεις και τις εκτιμήσεις τους με το άγχος αν θα κλείσει η αξιολόγηση ή όχι. Η δε Eurobank, με αντίστοιχους φόβους εκφρασμένους, έσπευσε να κάνει διορθωτική επισήμανση για το “7 ημέρες οικονομία” της…

Κατά τα άλλα, η συμφωνία όπως στήθηκε – με κεντρικούς αρμούς το τέλος των επιδομάτων, την νέα μείωση των συντάξεων και την αύξηση της φορολογικής πίεσης δια της μείωσης του αφορολογήτου (αντίστοιχα: το 2018, το 2019 και το 2020, αν δεν χαθούν ενδιαμέσως οι στόχοι πλεονασμάτων) – κινείται, κι ας μην παρατηρήθηκε αρκετά αυτό, όχι πια κυρίως στο σκέλος των φόρων αλλά σ’ εκείνο των δαπανών. Τόσο η μείωση των συντάξεων (κατά 1% του ΑΕΠ) όσο και η κατάργηση σειράς επιδομάτων (με μερική μόνο αντικατάσταση από το Κοινωνικό Εισόδημα Αλληλεγγύης) λειτουργούν από το σκέλος των δαπανών. Βέβαια , στο σκέλος των δαπανών έρχονται να προστεθούν – υπό τους δρακόντειους όρους υπέρβασης των κατά 3,5+0,2%=3,7% πρωτογενών πλεονασμάτων – και τα αντίμετρα. Που άμα όντως έλθουν χωριστά στην Βουλή, θάχει ενδιαφέρον να δούμε πώς ακριβώς θα καταψηφισθούν από τα έδρανα της Αντιπολίτευσης.