Το ηφαίστειο του χρέους (Γαλλικής εκδοχής)

 

Βλέπαμε χθες πώς ο Γάλλος Πρόεδρος Εμμανουέλ Μακρόν, στην σχεδόν κινηματογραφικής λογικής φιέστα στις Βερσαλλίες ενώπιον της Γαλλικής Εθνοσυνέλευσης και της Γερουσίας που συγκάλεσε, 935 άτομα ως ζωντανό φόντο στις τοποθετήσεις του, θέλησε να δώσει τον τόνο αναζήτησης του αύριο όχι μόνο στους Γάλλους, αλλά και προς την “Ευρώπη”, με τις υπερπρογραμματικές δηλώσεις του.

Ήδη τον ακολούθησε – στο ταπεινότερο σκηνικό του Palais-Bourbon της ίδιας της Εθνοσυνέλευσης ο πρωθυπουργός Εντουάρ Φιλίπ (“Le barbu”, ο μουσάτος κατά το φιλικό προσωνύμι του) με τις κυρίως προγραμματικές δηλώσεις, δηλαδή τον “οδικό χάρτη διακυβέρνησης” . Που θα κληθεί να υλοποιήσει το στοίχημα μεταρρυθμίσεων με το οποίο η Προεδρία Μακρόν επιχειρεί να προωθήσει την λογική της. Δηλαδή να θέσει σε τάξη “τα του οίκου της” με μια προσέγγιση ανάλογη της Ατζέντας 2010 με την οποία ο Καγκελάριος Στρέντερ ξανάστησε στα πόδια της (πριν  15 ολόκληρα χρόνια…) την οικονομία της Γερμανίας, “γεννώντας” την επιτυχία Μέρκελ και – η σαρκαστική τραγωδία της ιστορίας! – Σόιμπλε.

Ο Φιλίπ δεν δίστασε να πιάσει τον ταύρο από τα κέρατα – ή πάντως να το επιχειρήσει – μιλώντας με όρους που μας θύμισαν… Ανδρέα Παπανδρέου του 1994 (“ή η χώρα θα αφανίσει το χρέος, ή το χρέος θα αφανίσει την χώρα”: ο Αντρέας φρόντισε να εγκαταλείψει τον μάταιο τούτο κόσμο μετ’ ού πολύ….). Μίλησε ο Φιλίπ για μια χώρα κι έναν λαό που “χορεύει πάνω σε ένα ηφαίστειο που βρυχάται όλο και πιο δυνατά: το αβάσταχτο χρέος”. Έδωσε, δε, και την αριθμητική εικόνα του ηφαιστείου: 2.147 δις ευρώ (μπροστά στο ταπεινό βουναλάκι των 345 δικών μας δις-βέβαια σε τι βάση!), με δαπάνες για τόκους 42 δις σε ετήσια βάση (ποσό που ξεπερνά τον προϋπολογισμό για την Άμυνα: ιερή αναφορά σε μια Γαλλία με γκωλικές μνήμες). Δεν στάθηκε, δε,  σ’ αυτήν την εν τέλει στατική εικόνα. Προσέθεσε ότι αν κατά μια μονάδα αυξηθούν τα επιτόκια – “και είναι σίγουρο ότι μια μέρα θα αυξηθούν” – θα έχει χαθεί το ισόποσο του συνόλου της δαπάνης για την Ανώτατη Εκπαίδευση (άλλο εμβληματικό μέγεθος για τους Γάλλους).

Αλλά να φθάσουμε και στην κατακλείδα: επειδή “οι Γάλλοι δεν πιστεύουν στις απλοϊκές λύσεις, στην έξοδο από ευρώ ή στην διαγραφή του χρέους” (εδώ θα μπορούσε στο φόντο να έχει ένα πανό με την Μαρίν Λεπέν, με παραδίπλα έναν μικρούλη Γιάνη – με ένα “ν”, βεβαίως – Βαρουφάκη…) θα χρειαστεί να επιχειρηθεί άμεση δημοσιονομική προσαρμογή. Και εκεί, τέθηκε το αληθινό στοίχημα για την διακυβέρνηση Μακρόν: να μην αυξηθούν οι φόροι και οι ασφαλιστικές εισφορές – μάλιστα να μειωθεί η μέση φορολογική πίεση κατά 1 μονάδα του ΑΕΠ μέσα στην 5ετίας (quinquennat, της Προεδρικής θητείας Μακρόν). Να μειωθεί η συνολική δημόσια δαπάνη κατά τρεις (!) μονάδες του ΑΕΠ μέσα στην ίδια χρονική περίοδο.

Πιο φιλόδοξη γραμμή εκκίνησης – αλλά και πιο ρητά ομολογημένη – δύσκολα θα φανταζόταν κανείς.